• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Σκάλα Ποταμιάς σήμερα. Πάλι καλά.
Οδοιπορικό 3
Πάνος Θεοδωρίδης | 30.06.2014 | 18:12
Τί έβλεπα στην Θάσο ; για να τα πάρω όλα στην αρχή, πρέπει να σας πω εγώ με την Θάσο , έχω έρωτα. Δεν έχω δηλαδή απλώς μία έτσι τυχαία και τυχάρπαστη γνώση όπως είχα με την Πάτμο ή με την Σαντορίνη ή μ' εκείνη την ανέκφραστη και μακαρία Κρήτη, που ήθελα απλώς να πάω να τα δώ αυτά τα μέρη . Στη Θάσο είναι πραγματικά το μέρος που έχω επιλέξει για να τελειώσω τις ημέρες μου.
 
Μιλάμε για σοβαρή επιλογή . Δεν αφήνεις τα μέρη του Αλέξανδρου, για να πάς στα μέρη του Πολύγνωτου, αβρόχοις ποσίν. Είναι μία σοβαρή απόφαση.
 
Κάθε τόσο λοιπόν , είτε με την επίσκεψη ενός φίλου, είτε με την επίσκεψη τριών Κυπρίων  για την οποία θα σας μιλήσω στο μέλλον, έκανα κι εγώ τις προσωπικές μου ανιχνεύσεις μαζί με την συντροφιά μου, έβλεπα αυτό το περιβάλλον της Θάσου μέσα απο τους κυκλοθυμικούς περιπάτους του γύρου του νησιού, που είναι γύρω στα 80 χιλιόμετρα και δεν μπορείς να τον κάνεις σε μία ώρα, αλλά σε δυόμιση τρείς ώρες, τα έχεις καταλάβει όλα.
 
 Φεύγοντας, λοιπόν απο την Θάσο, στην παλιά θρυλική περιοχή της Αρκούδας, εκεί όπου παλιά το περίφημο Κλάμπ μεσ' την δεκαετία του 60 όπου ακουγότανε ροκιές, οι Animals και τα λοιπά , σήμερα είναι κάτι ψιλοσκυλάδικα, τα οποία δεν εκφράζουν κανέναν και πουθενά, το μέρος είναι παραδομένο κυριολεκτικά εις την μαρμαρικήν , το περίφημο λιβάδι, το οποίο συναντούσε κανείς βγαίνοντας στο δρόμο για την Παναγία και στρίβοντας προς Αρκούδα , είναι ένα μέρος που έχει οικοδομικά υλικά.
 
  Ο  Λιμένας παραδόξως , κρατάει μία τρυφερότητα γιατί έχει πολλά οικόπεδα που έχει δεσμεύσει κατά κάποιο τρόπο η αρχαιολογική υπηρεσία κι έχει δώσει έναν ελαφρόν τόνο ματαιότητας επαρχιακής στον χώρο, δεν επισκεφθηκα φέτος το θέατρο, αλλά φαντάζομαι ότι κι αυτό θα έχει συντηρηθεί ώσπου να πεθάνω, θα το έχουνε συντηρήσει , αρχαιολογική είναι αυτή, τι να κάνουμε ;
 
Σημασία , έχει ότι μόλις φτάνεις στην Παναγιά , έχει γίνει πιά ένα γενικόν ψητοπωλείον, όπου οι δρόμοι εξακολουθούν κι είναι τελείως στενοί.
 
  Οι κάτοικοι της Παναγιάς, οι Παναγιώτηδες, είναι περιπαιχτικοί όσο χρειάζεται και κατεβαίνοντας απο κεί στην Ποταμιά και στην ωραία πλάζ της Ποταμιάς , δεν υπάρχει πλέον εκείνο το Καραβοστάσι, το παρατημένο, που οδηγούσε τους ποιητές σε μαύρες σκεψεις, εκεί που θυμάμαι έσωσα απο πνιγμό τον Δημήτρη Καλοκύρη, επομένως και την λογοτεχνία την έπεισα να διατηρήσει αυτό το λαμπρό μου φίλο στην ζωή, για να μπορεί να μας βγάλει το βιβλίο ο κακός αέρας.
 
  Εκεί λοιπόν, που υπήρχε το Καραβοστάσι, στο οποίο κλαίγαμε και μιλούσαμε για όλα, υπάρχει ένα Κλάμπ, που λέγεται Άβαλον κάπως έτσι , όπου είναι κάτι Εγγλέζες που σου δίνουν τα φραπεδάκια με τις δεκαεφτά τις ζάχαρες, χαμογελαστές στο στύλ τύπου, τί τα πάρετε ;  E , λέμε ,τι τα πάρουμε, πληρώνουμε και φεύγουμε.
 
   Ολα πια έχουν γίνει πάρα πολύ κοινά για να είναι εμπορικά και πάρα πολύ εμπορικά για να είναι ιδιοσύστατα.  Σημειώνω, ότι υπάρχει κάποιος γλάρος μάλλον ανάπηρος, μάλλον ηλίθιος , ο οποίος κυκλοφορεί εν μέσω των θαμώνων.
 
  Περνώντας την Παναγία κι όλα τα μέρη τα οποία είναι τσίμερ- φράι, πάρτε δωμάτια φθηνά είναι και τα λοιπά, ενώ η φύση είναι καταπληκτική και καταλυτικά περνάμε προς ένα μέρος που εγώ το βρίσκω μάλλον μελαγχολικό και είναι τα Κίνυρα.
 
Τα Κίνυρα, μας αναφέρει ο Ηρόδοτος , ότι τα πήραν οι Φοίνικες και τουμπάρισαν ένα βουνό για να βρούν χρυσάφι, αυτό μπορεί κανένας προσεχτικός να το δεί, αλλά ποιός αρχαιολογεί , αυτές τις ημέρες .Κανένας.
 
  Επομένως, δεν έχουμε κανένα λόγο να σας δώσω, ιστορικές πληροφορίες για την Θάσο, οφείλω να σας δώσω ρόκ εντυπώσεις, που έχουν γίνει απο καιρό εντυπωσεις ρεμπέτισες. Δέν είναι εξάλλου τυχαίο, ότι ταξιδεύοντας με το ημιδάπανο αυτοκίνητό μας, μέσα την Θάσο , ούτε καν μας ήρθε να τραγουδήσουμε  κανένα ροκάκι,αλλά τραγουδούσαμε  Ρεμπέτικα, εν χορώ, εν ψυχρώ, άντε και κανένα δημοτικό.
    
  Φτάνουμε , λοιπόν στα Κίνυρα, τα οποία  έχουν γίνει κάτι σαν την μεσόγεια Χαλκιδική, λίγο του Αλαλούμ, αν και είδαμε με χαρά μας ότι από την παλιά πυρκαγιά του 83-84 , αναθάλλουν τα πευκάκια, είναι πολύ κατακόρυφες οι εκτάσεις , για να τα φάνε τα κατσίκια, ελπίζουμε , ότι με τον αφθώδη πυρετό θα χαθούνε κι άλλα κατσικάκια κι έτσι θα μπορούν να σωθούν μερικά δενδράκια, αλλά ουσιαστικά η ζωή της φύσης είναι  φάε με , για να σε φάω .
 
  Είναι , πολύ κρίμα που ως Ελληνας, αισθάνομαι χαρά που κάποιος αφθώδης πυρετός, θα καταστρέψει κάποια κατσίκια, αλλά άμα δεν το σκέφτονται οι δασολόγοι, ε, ας το σκεφθεί ο ποιητής με αυτόν τον μακάβριο τρόπο. Τι να πω άλλο.