• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Μια νότα για τον Νότη
Πάνος Θεοδωρίδης | 23.11.2013 | 08:58
[επικήδειος γιά τη μάνα του Σταμάτη που έκλεισε τα μάτια της μόλις τον είδε να φτάνει "ανάρπαστος",που γράφει και ο Παπαδιαμάντης]

Και τι σε κόφτει,αμετροεπή μου,εάν ήτο και είναι φασίστας; ήτο ένας συνεργάτης με τους δημοκρατικών συναισθημάτων συναδέλφους του.

Απόδειξη, ότι του λάκκισε η αρχιλαϊκίστρια του λαϊκοποπ "επειδή έχει γονείς πρόσφυγες". 

Δεν βγαίνει κανένα νόημα έτσι. Ήρθαν και μενσεβίκοι πρόσφυγες, και έτοιμοι δημοκρατικοί, και ήρωες με μπερδεμένο φρόνημα, ακόμη και φασίστες με τις ίδιες δικαιολογίες που έστρωναν δουλεύοντας με τους Γερμανους, το έπρατταν με τους Τσαρικούς. 

Το ζήτημα είναι να απορροφηθεί, χωρις καταγγελίες, το μεγάλο βουζούνι της καψουροκατάστασης και όχι μόνο στη χώρα μας. 

Και το κέλτικο τουριστί, και το δήθεν παθιασμένο φλαμένκο με τις οστεοπορωμένες μπεκρούδες, και το οικολογικό πανηγύρι που κάποτε το λεγαμε προσκοπικό και κατηχητικό, και τα εγκαίνια της νέας παραλίας που όμως πρέπει να το πληρώσουνε οι εμετικοί γιωταχήδες επειδή ανοίγετε γιά την άλλη γενιά την παλιά παραλια, μή χάσουν τα καφέ τη μπελατεία.

Και σε αυτο το απόστημα, ο Νότης είναι ο τελευταίος τροχός της αμάξης.

Οι συνθέτες του, οι ενορχηστρωτές του, οι σκηνοθέτες του, οι στιχουργοι του, κυρίως αυτοί είναι που δουλεύουν το ψιλό γαζί, που τη σκίζουν την καπότα. Πολλοί απο αυτους είναι και αριστεροί, και μεροκαματιάρηδες και κρεμάνε λιλιά με τις δικαιολογίες τους, όπως τα παράσημα οι ήρωες των σοβιέτ.

Με τους αετους να πεθαίνουν στον αέρα γιά να σηκώνονται με αγκούσα και βαρύγδουποι οι καψουρομαλάκες να ξεφτελίσουν τις ζεϊμπεκιές με κάτι καντρίλιες οι άχρονοι και αμάθητοι ,και ολόγυρα, τα όπλα και τα σύμβολα ,δανεικά ωσάν τα παπούτσια του μπόουλινγκ: φίλοι καθισμένοι στα κωλιά τους ,να κρατάνε χαμηλωμένοι το ρυθμό με παλαμάκια, παίζοντας τους συμπενθούντες,και λούλουδα απο τα νεκροταφεία και πλαστικα δισκακια γιά το περιβάλλον και απο κατω να τρελαίνονται οι αναμένοντες.

Και τα πιπίνια, απο είκοσι έως εξήντα και οκτώ ετών, μαθημένα απο τα κομπαρσάκια του "γειά χαρά σας βρε παιδιά" να κουνάνε ακίνητα τα πόδια, μπρος-πίσω, δηθενιές πως κεφάρουν ,με το μάτι να παίζει στον καμεραμάν, άν της πιάνει πλάνο το τατού.

Και το ανάποδο, όπως σίγουρα δεν καταλαβατε, δεν είναι το παιδί το σχολαστικό που είναι καλο στην φυσική και οι γονείς του ιδρώνουν να πιεί ένα χυμό με κανα σπασίκλα.

Μήτε το ζαβάδι που μιλώντας στη Βουλή των Εφήβων καμώνεται πως ωριμάζει ποιοτικό λόγο, ενώ είναι τρισχειρότερο απο τα έρμα που μαζεύει η Τάιρα Μπανκς για σουπερμόντελ, ψάχνοντας όλα τα οικόπεδα με τροχόσπιτα, όπου οι ψηλέκες δε χωράνε στις τουαλέτες τους.

Το ανάποδο είναι μιά κοινωνία ελευθερίας, όπου ακόμη και ο λεβεντομαλάκας, ολοκληρώνοντας μιά καψουρίαση, έχει τα αρκίδια να χαμηλώσει το τουπέ, να γελάσει με τον εαυτό του, να αρνηθεί να κοιμηθεί με την προβατίνα που φορά ταμπέλες της μόδας ,επειδή θέλει μιά ζουμπουρλού αγράμματη που τον κάνει να γελα με όλα του τα δόντια, ακόμη και τα κρυμμένα στα πλευρά του απο παλιές πληγές.

Δεν είναι κανενός νίκη η αφάνεια. Είναι όμως λυση η αφάνεια.

Γλεντήστε με όποιον φασίστα γουστάρετε, καταλήγω. 

Αλλά απαλλάξτε μας απο τους κατηγόρους σας, μουσκάρια. 

Μπηχαίηβ, με λιγα λογια. 

Κλαρίνο να στέκεστε μπροστά στο βαρύθυμο μέλλον σας, το γεμάτο σπασμένους καθρέφτες και κλαψουρίσματα που δεν σας θυμάται κανένας.

Ξεχάστε τον εαυτό σας, Νότη. 

Δεν ποντάρετε σε ημίονο στο Ντέρμπηντεη.

Ξέρετε εσείς. Ποντάρετε στο πιό σίγουρο της τριάδας.

Μόνον βουτυροχλεχλέδες νομίζουν πως λέγοντας "Χρυσή Αυγή", αυτή θα λυώσει ωσάν ρολοι του Νταλή και σαν κεράκι παραφίνης. 

Οπως στα χρόνια μας λέγαμε "κάτω ο φασισμός" και ρίχναμε μιά ματιά κατω απο τις σόλες μας, μήπως μας άφησε κανα λεκέ.

Κι αυτός ήταν παντού:

στους αρσενικους της οικογένειας που φύλαγαν τα κορίτσια απο την διακόρευση,αλλα όχι απο ταις πίππαις .

Στα σεμεδάκια που ενώ χτίζονταν, παρέα με γειτόνισσες, γέμιζαν το μυαλό των κυράδων με πικραμένες αναμνήσεις απο την πεταμένη τους ζωή.

Στο στιφό βλέμμα απο το μάτι της εξώπορτας στην πολυκατοικία, γιά το κοριτσάκι που πήγαινε με το μίνι και το βάψιμο στο μάτι ωσάν μούμια του Φαγιούμ ,να  φιληθεί με τον αλήτη και τον πεταμένο χίππη. 

Εξάλλου, τέλειωσε,επιτέλους τέλειωσε, σκληρή και κουρασμένη μάνα του Σταμάτη, που περίμενες και τον άλλο σου υγιό γιά να πεθάνεις. 

Τελείωσε.

Στον άλλο κόσμο που θα πάς, οι Νότηδες και το σερσελέμι του εκλεκτού αυτού επαγγέλματος, που δουλεύουν υπερωρίες στην μηχανη παραγωγής καψούρας ,πάσχουν απο γενικη αμνησία.

Και θα μαζεύεις το κορφιάτικο των ουρανών λαδάκι, σκαιά μιλώντας στον εργάτη, διοτι εσύ ξέρεις πόσο σπάνιο ήταν το χαμόγελο στην ζοφερή κοινωνία όπου σε έταξε η πρόνοια να εξαντληθείς.