• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Το ροκ του αρχιτέκτονος 3
Πάνος Θεοδωρίδης | 12.06.2014 | 18:11
Ενας εμφύλιος
 
Στην αρχιτεκτονική δεν μπήκα κατευθείαν, περίμενα μια χρονιά και ξανάδωσα ,ανκαι ήμουν χάρη στο Ακαδημαικό απολυτήριο του 1966, υπότροφος πρωτοετής φοιτητής ,αλλά στο μαθηματικό τμήμα της Φυσικομαθηματικής.
 
Ξανάδωσα απο ντροπή, καθώς μπήκα με άλγεβρα 2,1 και φυσική 2,3. Βέβαια στην έκθεση, στην ανθρωπολογία, στην  ανάλυση κειμένου και στα αρχαία έσκισα.Ηταν μια καραμπινάτη "κ'ηλη" του συστήματος. Την υποτροφία μου την μετέτρεψα αμέσως σε μπομπινόφωνο Φίλιπς με 4 ταχύτητες, απο  3,4 έως 19 εκατοστά ανά δευτερόλεπτο και έναν αναπτήρα Ρόνσον μακρόστενον ,όχι πλακέ, που επέτρεπε στο αέριο να πετάγεται όπως το εκανε ο Λεμυ Κώσιον στο Αλφαβίλ αλλα και ο Ζαν Πιερ Λεό σε  δυό ταινίες επισης του Γκοντάρ, πετώντας επιπλέον το Γκωλουάζ στον αέρα και πιάνοντάς το με τα χείλη.
 
Επιπλέον μακροημέρευα όσο μπορούσα στο σπίτι της οικογένειας του φίλου μου και συμμαθητή   Βασίλη Βρέζα εξ Αριδαίας, του οποίου τα πρεσβύτερα αδέλφια Λεωνίδας και Πελαγία ήταν ήδη φοιτητές αρχιτεκτονικής, ενώ ο Βασίλης σπούδαζε τοπογράφος. Μπαινόβγαινα στις αίθουσες του Πολυτεχνείου ,παρακολουθούσα διορθώσεις και παραδόσεις, βοηθούσα όσο γινόταν την Πελαγία στην διπλωματικη της.Θυμάμαι ολοζώντανα μια αποστολη που μου ανέθσσε. Σε έναν χάρτη της Θεσσαλονίκης με καποιο θέμα κτιριολογικό, να γεμίσω το δάσος του Σειχ Σου με πράσινο στρώμα χρώματος και μου άφησε το προνόμιο να διαλέξω υφή και χρώμα. Ασχολήθηκα με πάθος δοκιμάζοντας ο,τι ήταν δυνατόν, μαρκαδόρους, λαδομπογιές ,πλαστικο βιβεχρώμ, συνδυασμό ακουαρέλας και γκουάς μπλε και κίτρινο,ώστε να βγει πράσινο. Στο  τέλος η κοπέλα απελπίστηκε και έβαλε χρωματιστό ράστερ.
 
Διάβαζα μόνος για τις εξετάσεις, χωρις φροντιστήριο και ήθελα να μπω στο Πολυτεχνείο όσο τίποτε στον κόσμο. Μάθαινα διάφορα για την σχολη, κι έτσι κατάλαβα πως  επρόκειτο ουσιαστικά σε έναν μακροχρόνιο εμφύλιο πόλεμο. 
 
Η αρχιτεκτονική έμοιαζε μικρό αδελφάκι μιας μεγαλύτερης εκπαιδευτικής μονάδας πολιτικων μηχανικών. Ηταν κάτι καλοί στα μαθηματικά, στην παραστατική και σε είκοσι ακόμη μαθήματα που έμπαιναν στην παραγωγή πριν πληροφορηθούν ότι υπάρχουν άνδρες και γυναίκες που ενίοτε φλέρταραν μεταξύ τους. Τους ήθελαν όλοι, ανκαι αρκουσε τελειώνοντας να έχουν έναν λογαριθμικό κανόνα και ένα γραφείο μεταλλικό γκρι με κρύσταλο και πράσινο μουσαμά και τέσσερις γωνίες νικελενιες τεταρτοσφαίρια,σαν γραμματεις κοινότητας. Ντυμένοι πρόχειρα και λεφτάδες, συγκεντρωναν μόνον περιφρόνηση στους αρχιτέκτονες, δεν ξέρω γιατί.
 
Οι φοιτητές αρχιτεκτονικης θεωρούνταν προνομιούχοι και μπορεί να ήταν. Αλλά μεταξύ τους χωρίζονταν σε "μπετατζηδες" που ήταν απο οικογένειες τεχνικων και θα συμπληρωναν την οικογενειακή επιχείρηση καισε φαντασμένους ,ελαφρόμυαλους, κινεζόφιλους, ονειροπόλους , οπαδους φιλοσοφικων θεωριών και θεωριων της κίνησης και των αισθητικων κινημάτων. Επι δεκαετίες πελεκηθηκαν οι τελευταίοι ,είτε τρυπωνοντας στο διδακτικό προσωπικό είτε δουλεύοντας για μπετατζήδες ώσπου να μάθουν να βγάζουν άδειες και να βρίσκουν τρύπες σε τρελά νομοθετήματα.
 
Για τον εμφύλιο λεπτομέρειες,αργότερα. Πάντως δεν διδαχτήκαμε παρα αμελητέα πολεοδομία, και ποτέ των ποτών, κανένας δεν μας εδίδαξε τις διαδικασίες να χτίζουμε αλλα και τον γενικό οικοδομικο κανονισμό. Αρα; γνωρίζετε ποιός νικησε στον εμφύλιο. Αυτοί που νίκησαν και στον κανονικό εμφύλιο/