• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Αιγυπτιακή νουβέλα 9/10
Πάνος Θεοδωρίδης | 24.05.2014 | 17:00
 
Πυραμίδες: Έχοντας κάποια γνώση μεγεθών και αίσθηση προόδου, οι άνθρωποι ,πρίν οδηγηθούν προς τον προορισμό τους, δηλαδή την απόλυτα σχιζοειδή διάκριση του χώρου τους σε ψυχή, πνεύμα, σώμα και τα συναφή, δεν εγκατέλειψαν στον χώρο του ονείρου την ελπίδα της αθανασίας, που την ταύτιζαν με την θεοειδή ιδιότητα.
 
Μεταξύ των κακών ονείρων του βίου δεν ήταν σώνει και καλά ο θάνατος.Δεν ήταν ο θάνατος, αντιστρόφως, το μόνο κακό που μπορούσε να τους βρεί.
 
Τρισχειρότερη ήταν η μοίρα του Σισύφου, των τιτάνων και των γιγάντων, ή του΄Ατλαντα.
 
Ηταν μεν αθάνατοι αλλά με ελεγχόμενη ζωή.
 
Μπορούσαν να βρίσκονται ζωντανοί και αθάνατοι κάτω από βράχους και βουνά και να υποφέρουν μονίμως.
 
Η να μεταμορφώνονται σε κάτι άλλο, όπως όλες εκείνες οι νεράιδες και τα παιδάρια που κυνηγούσαν γιά σμίξιμο (τι αποτρόπαιη λέξη) άλλοι θεοί.
 
Δημιουργήθηκαν λοιπόν δύο ομάδες σκέψης.
 
Η μία, που επεδίωκε την αθανασία οπωσδήποτε, ρισκάροντας από ενδεχόμενα παραφυσικά ατυχήματα τον μόνιμο βασανισμό,και η άλλη που ήταν πιό προσγειωμένη και δίδασκε ότι αυτή η προσωρινή ζωή έπρεπε να είναι σκεπασμένη με ηθικές πράξεις, ώστε να επιτευχθεί στο τέλος μιά μόνιμη και όχι οδυνηρή αθανασία.
 
Δηλαδή ήταν ζήτημα επιλογής του πότε έπρεπε να ζητηθεί η αθανασία.
 
Η δημιουργία συλλογικών έργων,ο σχηματισμός μιάς κοινωνίας,ήταν επίσης ένας ποθητός πόλος έλξης.
 
Οι πολλοί άνθρωποι μπορούσαν, οργανώνοντας πολιτείες και κοινά κέντρα λατρείας, δηλαδή αναζήτησης της αθανασίας, να αισθάνονται πανίσχυροι.
 
Στην κατηγορία αυτή ανήκει και ο μύθος του πύργου της Βαβέλ που είναι ελάχιστα μυθικός στην απαρχή του , αλλά προδήλως συγκεντρώνει στην δορά ενος μύθου κατασταλαγμένες θεανθρωπικές απόψεις.
 
Αλλά η προσωπική θέωση περνούσε από τον έλεγχο της κοινωνίας. Και ήταν στην αρχή το πρότυπο ηγεμόνων.
 
Κυβερνώντας ανθρώπους υπηρχε περίπτωση, μαζεύοντας τις ψυχές τους σε ενιαίο στόχο, να σου έδιναν οι ουρανοί ή οι άλλοι θεοί το δικαίωμα να επιζήσεις ως αθάνατος.
 
Έτσι έπραξε ο Ηρακλής και άλλες θεότητες.
 
Αλλά υπήρχε πάντοτε η δυνατότητα, αυτό που σου έδινε ο ζωντανός γαιοπολτός, να σου το παρείχε ο νεκρός αντίστοιχός τους, δηλαδή τα πετρώματα και οι διαμορφωμένες λογικά, μαθηματικές κατασκευές.
 
Από αυτήν την επίνοια βρέθηκαν οι φαραώ να οδηγούνται στην συσσώρευση και στην  κατασκευή μιάς πυραμίδας, που ήταν η πρώτη και γιά την εποχή, η μόνη μηχανή αθανασίας.
 
Διότι η πυραμίδα είναι μηχανή αθανασίας.
 
Γιατί μηχανή; Επειδή εμπιστεύεται την λειτουργία της σε λογικούς συσχετισμούς της σκέψης.
 
Γιατί μηχανή αθανασίας; Επειδή αυτή ήταν η σκέψη.
 
Οι αιγύπτιοι προσπάθησαν, και προσπάθησαν πολύ.H γεωγραφία και η τοπογραφία τους, να μη πώ λέξη γιά την τοπολογία τους, είναι γεμάτη από πυραμίδες, μικρές μεγάλες, από  ψημμένο τούβλο, χρεωκοπημένες, διαλυμένες από  θύελλες της ερήμου, λιθωρυχημένες, διαλυμένες.
 
Άλλες επέζησαν, άλλες όχι.
 
Άλλες πορυπήρχαν του Χέοπα, άλλες ακολούθησαν.
 
Δεν σκοπεύω να τις εντάξω σε μιά συνήθη ιστορία αρχιτεκτονικής,αφού αδιαφορώ πλήρως γιά τον ανθρώπινο επιστημονικό λόγο που τον θεωρώ απαρχή κάθε νοητικής επισφάλειας.
 
Αρχίζοντας από την σφαγιαστική και αφοπλιστική ρήση του Γκρέιβς,υποθέτω ότι το τρίγωνο και η πυραμίδα εφευρέθηκαν πρώτα ως σύμβολα μέσα σε ένα ανθρώπειο μυαλό,χάρη σε κάποια τροφή και την χημική αντίδραση που ακολούθησε,οπότε οι άνθρωποι ταύτισαν το τρίγωνο και τα εξ αυτού σχήματα με κάποια μορφή αθανασίας.
 
Δεν υπάρχει κανένα ανθρώπινο μυαλό που να σκέφτεται «γέννηση» και να μή διατηρεί εντός του το  εικαστικό στερεότυπο μιάς σήραγγας που είναι σκοτεινή στο πρώτο πλάνο και ελίσσεται προς μία φωτεινή έξοδο.
 
Οι άνθρωποι επίσης σκέφτονται γράμματα, λόγια, μουσική ή οτιδήποτε άλλο μή φυσικό και του δίδουν συγκεκριμένες εικόνες
 
.Λοιπόν το τρίγωνο ήταν ταυτόσημο με την αζωία, την αθανασία ή κάτι παρόμοιο.
 
Η τριάδα, οι τρείς υποστάσεις, η πλήρης συμπλήρωση μεταξύ τους, αλλά όχι με πηγαίο και ασαφή τρόπο, όπως με τον κύκλο που παράγει όλες τις μορφές της Γαίας.
 
Δεν ξέρω άν το κατόρθωσαν αυτό τρώγοντας παπύρους ή κροκοδείλους και πολύ λίγο με ενδιαφέρει. Πάντως οι πολιτισμοί που έκαναν παραγωγή πυραμίδων, κατανάλωναν όμοιες τροφές