• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Ποια "επόμενη μέρα;"
Πάνος Θεοδωρίδης | 23.05.2014 | 08:00
Οι εκλογές που απειλούνται την Κυριακή δεν είναι εθνικές. Επομένως, η πιό εξεζητημένη εξέλιξη θα ήταν να προηγηθεί η γραμμή του Σύριζα σε διψήφιο τουλάχιστον ποσοστό.
 
Απίθανο, αλλά έστω πως γίνεται.
 
Πάλι εκλογές δεν πρόκειται να γίνουν.
 
Τεχνικά, δεν υφίσταται καμια αρχή «δεδηλωμένης». Μπορεί να γίνει το μέγα μπάχαλο, που να τραγουδά και να πλέχει όλη η χώρα μαζι με την Ζαμάγια με τα μάγια και το φιδάκι τον Διαμαντή, αλλά ο Σαμαράς να μη κουνηθεί εάν δεν τον πιάσει κατάθλιψη.
 
Το μόνο που βλέπω να επαληθεύεται είναι το ελαφρολαϊκό: «την επομένη Κυριακη θα τα οικονομήσω/θα σε τραβήξω κούκλα μου, να πάω να σε γλεντήσω», που καταλήγει «πολλοί τραβουν τα γλέντια τους και γίνεται και ντόρος /και μας τα κυριακάτικα μας τάφαγε ο σκώρος».
 
Μήτε η τέχνη του Παπαδούκα δεν ήταν αρκετή γιά να γίνει κεφάτο τραγούδι αυτο το μεταπολεμικό μνημόσυνο.
 
Ποιά «επόμενη μέρα;». Ενας διασυρμός της κειμενογραφίας ήταν εν συνόλω. Ατύχημα και βασιλική Αυλή-σιγά τα ωά.
 
Αμετροέπεια, το Παλάτι, πόσο επικίνδυνος είναι ο Τσίπρας και που θα κρυφτεί ο Σαμαράς, αναπόληση του δικομματισμου ,εκεί που τον βρίζαμε εν χορώ (αν οι δυό «μεγάλοι» καταφέρουν να πάρουν μαζί πάνω απο 50%, νομίζω πως θα ενωθούν οι δύο Κορέες...)η Χρυσή Αυγή ως ακριβό απόκτημα αμφοτέρων, μήπως και διευκολυνθεί το προφανές αδιέξοδο.
 
Ένα περιμένει τον χαμένο: να μεταβληθεί αυθωρεί σε σάκκο του μποξ.
 
Πράγμα που, εάν συμβεί, θα οδηγήσει αναγκαστικα σε μιά καραμπινάτη πόλωση, απο αυτές που μας ρήμαξαν εκείνα τα αξέχαστα χρονιάκια μεταξύ 1932-1936 που τελείωσαν με μιά δικτατορία απο τις πιό τρανταχτές.
 
Γι΄αυτό και σχηματίστηκε μέσα μου η φρικτή υποψία πως η εμμονή Νέας Δημοκρατίας και Σύριζα στις χοντρές, αναλυτές πινελιες στο δέρμα της πόλης και στα κόκκαλα της χώρας έχει στόχο να παραμείνουν τα δύο κόμματα σχετικα κολλητά μεταξύ τους, με μονοψήφια διαφορά κοντά το 5%.
 
3%,ακόμη καλυτερα.
 
Βέβαια το ρεύμα ακούγεται πως θα είναι απο αριστερά, αλλα με το ιδεολογικο μπλεξιμο, μεταξύ ΚΚΕ, Ελιάς και τον άγνωστο συντελεστής του «Ποταμιού», δεν επιτρέπονται πολλές τζιριτζάντζουλες.
 
Απο τις εξελίξεις της τελευταίας εβδομάδας, το μόνο που με έπεισε τελεσίδικα είναι πως αδίκως Τσίπρας και Σαμαράς υποδύονται ρόλους ισχυρού και ορμητικού ηγέτη, ο ένας μάλιστα υπο την φασματικη ρητορικη του Ανδρέα Παπανδρέου.
 
Κυρίως γιά έναν λογο: η ρητορική Παπανδρέου για να μη θεωρηθεί μέρος του νεοέλληνος πολιτικού διασυρμού της μεταπολιτευτικης χώρας, πρέπει να έχει ηχητικο υπόβαθρο τον ολολυγμό, το ελελεύ και τον παιανισμό των οπαδών του.
 
Ακριβώς η διαφοροποίηση στα ακροατήρια θα φέρει την διαφορά, ίσως μάλιστα ευνοϊκή γιά την κατάληξη των αποτελεσματων της Κυριακής.
 
Είδαμε ένα κοινό με φωνακλάδες ηγέτες , χωρις πολλές εκρήξεις.
 
Ακροατήρια, απο παγωμένα έως αλληλοθαυμαζόμενα. Μάλλον καταλαβαίνουν πως έχουμε εκλογές γιά Ευρωβουλη και δεύτερο γύρο αυτοδιοίκησης, ήτοι περσινά ξινά σταφύλια. Και το ατύχημα, άν συμβεί, θα αφορά τους ατυχείς αρχηγούς...