• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Αιγυπτιακή νουβέλα 7/10
Πάνος Θεοδωρίδης | 22.05.2014 | 18:00
Το μανιτάρι. Η μονοφαγία εντάξει, αλλά η αφαγία; Αυτή οδηγεί στον θάνατο, ή μήπως στην αθανασία;
 
αν δεχτούμε ότι η πολυφαγία οδηγεί σίγουρα στον θάνατο, τότε η αφαγία είναι ένας μονόδρομος προς την αθανασία, στην οποία εξάλλου καταλήγουν και όλες οι σχετικές αναφορές θεών, ημιθέων και των  εντεταλμένων εκπροσώπων τους.
 
Κάποτε την ζητούν και απλοί θνητοί αλλά αυτό δεν γίνεται δεκτό από τους διαχειριστές της αθανασίας,που παρακαλώ τους αναγνώστες να μη τους ταυτίσουν σώνει και καλα με τους θεούς.
 
Οπότε  οι  θνητοί που καίγονται γιά να παραμείνουν αθάνατοι  μετατρέπονται σε βασιλείς , άνακτες, αυτοκράτορες και λοιπούς υπουργησίμους της εξουσίας, ώστε το αίτημά τους να έχει κάποια ελπίδα απήχησης.
 
Εντέλει τί είναι θάνατος;
 
Ερώτηση που δεν έχει ενσωματωμένη την απάντησή της, μία ή περισσότερες,δεν είναι φυσικά ερώτηση, αλλά ένα είδος άγονου υβριδίου.
 
Κάτι σαν την Τέχνη.
 
Επομένως κακώς ρωτάω.
 
Η άλλη λύση είναι να συγκρίνουμε αχλάδια με αχλάδια, και μη βιάζεστε να το θεωρήσετε ταυτοσημία.Αλλά εάν αυτή η παρατήρηση είναι ξέμπαρκη γιά την ώρα, θα αποδειχτεί η χρησιμότητά της αργότερα, ελπίζω.
 
Γιά την ώρα κρατήστε ότι μπορεί να υπάρχουν διάφορες μορφές θανάτου, όπως εξάλλου υπάρχουν διάφορες μορφές ζωής,αλλά κανένας δεν σκέφτηκε να κατηγορήσει γιά αζωία κάποιον που ζεί διαφορετικά από τους άλλους.
 
Αλλο ζήτημα άν η αζωία δεν είναι ταυτισμένη με τον θάνατο.
 
Ποιός μας είπε όμως εάν η αθανασία συμπίπτει με την ζωή;από πού προκύπτει αυτό; Αθανασία είναι η έλλειψη του θανάτου ,η απουσία του, ή ένας αδόκιμος όρος που λειτουργεί ως υβρίδιο;
 
Ανασύνταξη.
 
Οι άνθρωποι ξεκίνησαν την διαδρομή τους στην γή ως θεοί. Με τον καιρό φωτίστηκαν και έγιναν άνθρωποι.
 
Ζήτησαν και πήραν από την Γαία και από το δικό τους πρόσωπο τη  γνώση.
 
Έγιναν σταδιακά μέρη της Γαίας. Είχαν σχέση μαζί της. Απέκτησαν αίσθηση του χρόνου, ενώ μετέτρεψαν την ζωική χωροταξία και κάτι διαφορετικό.
 
Όλες οι αρχαίες φιλοσοφίες, μυσταγωγίες και θρησκείες,καταλήγουν το ίδιο συμπέρασμα. Στην αρχή ήταν ο θεός, ακολούθησε ο άνθρωπος. Ως δημιούργημά του.
 
Aπόλυτα σωστό.
 
Ο θεός δημιούργησε τον άνθρωπο, ο άνθρωπος ήθελε να επιστρέφει ως θεός όποτε επιθυμούσε, αυτό ήταν αδύνατο επειδή η γνώση που αποκτούσε λειτουργούσε ως μέγγενη.
 
Τότε  άρχισε να χρησιμοποιεί την γνώση γιά να πλησιάσει τον θεό, κάτι αδιανόητο.
 
Τότε εφευρέθηκαν πολλές έννοιες.
 
Ο θάνατος, η ζωή, ο χρόνος, ο τόπος.
 
Και άρχισε η κάθοδος προς τον Άδη.
 
Δεν βρισκόμαστε ούτε στο άλφα. Θα βρισκόμαστε στο πρώτο σκαλί αυτής της καθόδου στο τέλος πάσης ιστορικής περιόδου.Στο τέλος του χρόνου.Στο τέλος των πραγμάτων.
 
Στο τέλος των δικών μου πραγμάτων, ήρθε μιά παρατήρηση του Ρόμπερτ Γκρέιβς και με προβλημάτισε.Τελειώνοντας έναν πρόλογο στην ελληνική έκδοση των «Ελληνικών μύθων» ομολογεί ότι άν ξανάρχιζε από την αρχή την έρευνά του, θα την επικέντρωνε στις κοινές ανθρώπινες εμπειρίες που προέρχονται από κατανάλωση ομοειδών τροφών, ειδικά αμμανιτών και λοιπων παραισθησιογόνων.
 
Επομένως το μανιτάρι,τα χορταρικά και τα υπόλοιπα τρόφιμα που επιδρούν στο θυμικό (όλα επιδρούν στο θυμικό, εννοείται) είναι καλύτεροι δρόμοι γιά την κατανόηση των συγγενειών και των ομοιοτήτων ανάμεσα σε ασύμβατους φαινομενικά πληθυσμούς,καλύτεροι  από  σπερμολογίες μηχανικών εκστρατειών και προαιωνίων ταξιδιών, ή ακόμη χειρότερα, στην παραπομπή φαινομενικά παραδόξων συγγενειών σε εξωγήινους και λοιπά οργανισμούς.
 
Αν και το σύνολο της γήινης ζωής πρέπει να είναι εξωγήινο, επομένως τέτοιες διττότητες δεν χωρούν.
 
Αν το μανιτάρι είναι η πράγματι τροφή των θεών,αυτό μεταξύ άλλων σημαίνει ότι τα όνειρα κατά τα οποία οι πάντες παρακολουθούν την πτήση τους, ή οι εικόνες των ανθρώπων στα πρόθυρα του θανάτου, όπου παρατηρούν το σώμα τους να είναι διαχωρισμένο από το πνεύμα τους, αποτελεί ένα σύμπτωμα μιάς συγκεκριμένης ενδοχημικής διαδικασίας ,που θα συμβαίνει κάθε φορά που φράζει μιά αρτηρία ή αιματώνεται διαφορετικά ένα αγγείο.