• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
H ΔΕΞΙΑ ΕΡΩΜΕΝΗ 05
Πάνος Θεοδωρίδης | 05.03.2014 | 09:00
Το παιδί που δεν έχασα
 
ΦΥΣΙΚΑ, ΟΛΟΙ πλάθουν την υπεράσπισή τους πρίν να  πράξουν το έγκλημα που σχεδιάζουν.Τα διηγούμαι αυτά γιά να εξηγήσω την  πορεία του έρωτά μου προς την Δυναμό, κι όχι για να απαντήσω μετά είκοσι έτη  σε  αιτιάσεις .Ένα λεπτό πρίν να μπώ στο ασανσέρ με την Δυναμό, ήμουν ένας δυσαρεστημένος, κυνικός άνθρωπος.
 
Είχαν περάσει έξη μήνες από τότε που ο Μάρκος, το παιδί μας που γέννησε η Μαριάνθη  παραμονές πρωτοχρονιάς, εχάθη από την ζωή. Γεννήθηκε πρόωρο και παρά τα  χίλια οκτακόσια γραμμάρια και την δύναμη που μου έσφιγγε το δάχτυλο,δεν άνοιξε ο πνεύμονάς του και σε τέσσερις ώρες άρχισε να κάνει σπασμωδικές κινήσεις και πέθανε. Η θερμοκοιτίδα της κλινικής ήταν μία και τα πρόωρα βρέφη που είχαν της ανάγκη της, δύο. Βγάζανε κάθε τόσο τον Μάρκο από  την γυάλινη κοιλιά της και έβαζαν το άλλο λεχούδι. Η ζωή μου άδειασε και στράγγιξε. Πήγα να κατουρήσω και τα αιδοία μου ήταν φουσκωμένα, τύμπανο.Το ίδιο βράδι ζωγράφισα τον Μάρκο σε μαύρο χαρτόνι με λευκή ξυλομπογιά και στράβωσε το μέσα μου.
 
Αργότερα, όταν ακούστηκαν στη Θεσσαλονίκη πάμπολλες διαμαρτυρίες γιά νεογέννητα που τα έπαιρναν γιά υιοθεσία και έλεγαν στους γονείς ότι απέθαναν, προσπάθησα να συνταιριάξω τα στοιχεία, μήπως και μου προέκυπτε ζωντανός  ο Μάρκος και μπερδεύτηκα. Οι γιατροί έψαχναν τα προς υιοθεσία βρέφη ανάμεσα σε γονείς χωρικούς ή χωρίς οικονομική ευχέρεια-ήμασταν στη δεύτερη κατηγορία.΄Ελεγαν συχνά στη μάνα ότι δεν είναι αυτή γιά παιδιά,πράγμα που είπαν και στη Μαριάνθη. Απέφευγαν τη νεκροψία, έγραφαν ότι το παιδί γεννήθηκε νεκρό, πράγμα που έγινε και στην περίπτωσή μας. Κυρίως, αναλάμβαναν να το θάψουν στοργικοί κλητήρες ή νοσοκόμες .
 
Την ημέρα που ο Μάρκος θα έκλεινε τα είκοσι, εάν ζούσε, πήγα στο κοιμητήριο της αγίας Παρασκευής και βαλάντωσα στο κλάμα μπροστά σε άδεια  σκάμματα. Όσο περνούσε ο καιρός,πρόσεχα τους νεαρούς, μήπως προκύψει κανένας φαλακρός να μου μοιάζει αλλά τότε, εξη μήνες μετά τον χαμό του Μάρκου, δεν είχα κάν την υποψία ότι είναι ζωντανός.Γι΄αυτό και ένα λεπτό πρίν να μπώ στο ασανσέρ με την Δυναμό, ήμουν  ένας  δυσαρεστημένος,κυνικός άνθρωπος.
 
Από την όποια ανθρωπιά μου τρεφόταν το φάντασμα του Μάρκου, του παιδιού που δεν έχασα, ενώ στο σπίτι, ξαπλωμένη γιά προληπτικούς λόγους, ειδοποιημένη από μιά σταγόνα αίμα στο εσώρουχο ότι κάτι δεν πάει καλά, η Μαριάνθη περίμενε κι άλλο παιδί, κι άλλο αγόρι, τον Τίτο.Τον Τίτο που βγήκε από την κοιλιά της πεθαμένον ζήτησε επίμονα να τον ιδεί,έτσι όπως κύρτωνε και γέμιζε μισή μικρή νικελένια λεκάνη νεφροειδή, ένα πλάσμα κατακόκκινο,το αριστερό του του άπλαστο χεράκι άγγιζε το ένα μάτι. Συναρπαστικό και ολέθριο θέαμα το στόμα του, μιά σχισμή με έκφραση απορίας, κατάστεγνο. Είχε γεννήσει έναν εξωγήινο που δεν προσγειώθηκε στην ώρα του και κράτησε τις  ομοιότητές του με τα άλλα πλάσματα που μας φέρνει ο πλανήτης Σείριος ή ο πελαργός, αναλόγως  της παιδείας που διαθέτουμε.
 
Από τη μπαλκονόπορτα της κλινικής φαινόταν η Μητρόπολη και ανήμερα Τετάρτης Αυγούστου ο πατήρ Λεωνίδας Παρασκευόπουλος έμπαινε με δύο συνοδούς σε ένα μαύρο αυτοκίνητο και  έφευγε από το μέγαρο.