• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Η ΔΕΞΙΑ ΕΡΩΜΕΝΗ 04
Πάνος Θεοδωρίδης | 04.03.2014 | 09:00
Μαριάνθη
 
ΠΕΡΙΤΤΟ ΝΑ ΤΟΝΙΣΩ ότι τότε ήμουν ήδη τρία χρόνια παντρεμένος και με τη γυναίκα μου είχαμε βιώσει μιά μπερδεμένη, σαστισμένη και θυελλώδη σχέση. Είμασταν δυό τρελοί που αποτρέλαινε ο ένας τον άλλον με τον τρόπο του. Προσπαθώντας να αποδώσω δικαιοσύνη, τώρα που πέρασαν τριάντα χρόνια από την πρώτη μας επαφή, ομολογώ ότι είχα τον εύκολο ρόλο,του θύματος.Η γυναίκα μου ήταν ευέξαπτη, με συνεχές αίσθημα αδικίας και πολύ ευαίσθητη. Μπορούσε κινδυνεύοντας να γίνει απίστευτα σκληρή και από την άλλη είχε πρωτοφανή έλλειψη προσαρμοστικότητας στο περιβάλλον. Υποπτευόταν τους πάντες γιά παραβίαση των ομολογημένων αρχών τους. Άσχετο άν αυτές οι παραβιάσεις δεν την έβλαπταν προσωπικά, η έλλειψη ηθικής στάσης των άλλων στην ζωή προείχε γιά το εικονοστάσι της Μαριάνθης.
 
Η δική μου στάση είχε διαφορετικό ενδιαφέρον. Εγωιστής και επηρμένος άνθρωπος,  αμοραλιστής αλλά ηθολόγος προς τρίτους, εξέφραζα το σύνολο της κοινωνίας της Μαριάνθης. Την αγάπησα βαθειά με τον επιφανειακό σχηματικό ανδρώο τρόπο. Μπορούσα να επεμβαίνω στη ζωή της, να την κατηγορώ γιά τους προ εμού εραστές της, να ζηλεύω  την ακεραιότητά της αλλά μόλις γινόταν επεμβατική μάνιαζα και γινόμουν επιθετικός. Με ενοχλούσε η εργασιομανία της, η λατρεία γιά την αντικειμενική επιστήμη, η παράκρουσή της να βρεί θέματα γιά την λογοτεχνία της, ο βαταρισμός του μυαλού της.Αν μου επιτρέπεται ένα ηλεκτρονικό παράδειγμα, έμοιαζε με υπολογιστή απείρου μνήμης χωρίς κάρτα γραφικών, έμοιαζε με ντεσεβό που είχε μηχανή ρόλς ρόις.Εγώ ήμουνα μιά Πόρσε με μηχανή Φολκσβάγκεν γι αυτό και φρόντιζα να τηρώ σχετικήν ακινησία.
 
Μου άρεζε όμως η ανά τρίμηνο αιθρία της,  η καυστικότητα και η παιδικότητά της, η πανεύκολη αυτοκριτική της διάθεση που μ έκανε να χαλαλίζω τις μαύρες στιγμές που έδινα και έπαιρνα.
 
Ήταν λαμπρή ευκαιρία ο δεσμός με την Μαριάνθη, γιά ένα συστηματικό τεμπέλη και χαροκόπο, διότι κανένας φίλος δεν μπορούσε να με κατηγορήσει γιά απραξία. Διέδιδα εν σιωπή ότι αφορμή γιά όλα μου τα βάσανα ήταν μιά ζηλόφθονη τρελή γυναίκα που μπορούσε να ανατρέψει αλόγιστα την πιό τρυφερή στιγμή, την πιό ευχάριστη παρέα.Η ίδια έκανε ό,τι μπορούσε να με δικαιώσει.Γιά μένα, η δικαίωση ήταν άμεση και την εισέπραττα από παντού.Η Μαριάνθη μπορούσε να τσακωθεί με τον μανάβη και τον έμπορο ανά πάσα στιγμή, ή ,γιά την ακρίβεια, ο καβγάς της με ανθρώπους της αγοράς ήταν ζήτημα χρόνου.Δεν της αρκούσε να επιστρέψει ένα σάπιο πορτοκάλι, έπρεπε ο μανάβης να αντιληφθεί το χάος της ζωής του με μιά  αυστηρή καταγγελία.Επειδή οι απλοί άνθρωποι σε τέτοια αντιδρούνε με κανένα αντε πάαινε κυρά μου από δώ και μη ξαναπατήσεις, δεν υπήρχε περίπτωση γιά τη Μαριάνθη να εγκατασταθούμε σε ένα σπίτι και να έχει την άνεση να ψωνίσει κάτι από την εγγύς γειτονιά.Όλοι μας οι φίλοι επίσης ήξεραν ότι θα τρώγαμε και θα πίναμε και θα γελούσαμε σπίτι μας ή αλλού,αλλά άν κάποιος δεν ήξερε ακριβώς  τί είπε ο Κάντ ή υποστήριζε κάτι δεξιό ή αντιδραστικό γιά την εκτίμηση της Μαριάνθης, έπρεπε να υποστεί τον χαμηλόφωνο, εκνευριστικό και παραληρηματικό λίβελό της. Επειδή ποτέ δεν πήρα το μέρος της, επειδή όταν φερόταν έτσι γινόμουνα μέρος του ανθρωποφάγου δάσους που υποτίθεται την περιέζωνε, κινούσα αριστοτεχνικά την  έκθεσή της και τον διασυρμό της.Φεύγοντας οι φίλοι μου έσφιγγαν συνωμοτικά το χέρι πώς αντέχεις βρέ θηρίο την τρελή και δεν απαντούσα ποτέ ε, έβαλα κι εγώ το χεράκι μου αλλά έκλεινα συγκαταβατικά τα μάτια και τους ευχαριστούσα γιά την κατανόηση. Επί χρόνια άγνωστοι έμποροι με χαιρετούσαν με σεβασμό, μού έδιναν συγχαρητήρια όταν μάθαιναν που χώρισα. Κάποιος που  ήξερε περισσότερα κουλτουριάρικα μου είπε  πρέπει να ζήτε τα μαρτύρια που τράβηξε ο καημένος ο Μοράβια με την πρώτη τρελή του σύζυγο ενώ, σε λογοτεχνικά αντίστοιχα ,φρόντιζα να διαδίδω ότι βιώνω το μαρτύριο του ανδρός στο μυθιστόρημα Τζέιν Έυρ: είχα μιά τρελή κλειδωμένη στο υπόγειο και περίμενα να καεί. Το σχήμα βόλευε διότι έτσι εξηγούσα που κυνηγούσα μονίμως λεπτές υπάρξεις  γιά τον ρόλο της Τζέιν.
 
Ήξερα ποιά πράγματα την έφερναν στην ηρεμία αλλά βέβαια  δεν ήμουνα τόσο  διαθέσιμος.Το πολύ πολύ,όταν έσφιγγαν τα πράγματα, όνειρευόμουνα ότι της έπρεπε βάλιουμ στον καφέ της. Μιά φορά την υποστήριξα σ΄ένα μαγαζί, όταν  πήγε να  παραγγείλει κάτι γυαλιά, ο οπτικός της είπε να περάσει σε μιά βδομάδα, εκείνη άρχισε να ωρύεται  και του είπα με τον γνωστό συνωμοτικό και συναινετικό τρόπο που μόνον οι ρεμπεσκέδες διαθέτουν: κάντε μου την χάρη και ετοιμάστε τα σε τρείς μέρες, επειδή η γυναίκα μου τα χρειάζεται. Η Μαριάνθη δεν είδε που έκλεισα τον μάτι στον οπτικό και που έτριψα τον δείκτη με τον  αντίχειρα, σημάδι ότι θα είχε ένα επιπλέον ποσό άν ήταν εντάξει κι έτσι βγήκε μαγεμένη από το μαγαζί. Την είπα η γυναίκα μου και την υποστήριξα! Μου το ανέφερε επί χρόνια πολλά και γλύκαινε πάντοτε  στην ανάμνηση του γεγονότος.
 
Η Μαριάνθη ήθελε από μένα ένα πράγμα κυρίως και τα άλλα ακολουθούσαν σε  σεβαστή απόσταση. Ηθελε να την φροντίζω.Να  διαβάζω τα κείμενά της με παραγωγικές παρατηρήσεις. Να έχω στο νού μου τις ίντριγκες των συναδελφων της, τα βάσανα με τους οικείους της,να την υποστηρίζω. Επιπλέον να είμαι ερωτευμένος μαζί της και να το δείχνω. Ήθελε ό,τι θέλουν όλοι από όλους, δεν ήταν ένα κορίτσι αλλιώτικο απ΄τ΄άλλα. Μόνο που αντιδρούσε διαφορετικά από τις άλλες γυναίκες, εκατό χρόνια μπροστά ή εκατό χρόνια πίσω. Αντιδρούσε διεκδικητικά. Δέν το έβαζε κάτω. Δεν ήξερε τί θα πεί συμβιβασμός. Δεν είχε τέτοιο γονίδιο.Ήταν ένα άτομο, όχι μιά γυναίκα με τσαλίμια ή ένας ανδρίζων κάλπης.Το όπλο της ήταν μιά ακατάσχετη, φλύαρη κακογλωσσιά. Κατα καιρούς με κατηγόρησε γιά τα πλέον  απίθανα πράγματα.Εν δυνάμει αιμομίκτη προς ανιόντες και κατιόντες,εξαρτημένο από ναρκωτικές ουσίες, αρσενοκοίτη. Μπροστά της είχε το προφανές: ήμουν ένας μουνάκιας στα πρόθυρα του αλκοολισμού που έτρεμε τις φωνές της.Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.Αλλά αυτά δεν ήταν του στίλ της και του επιπέδου της.Η ζωή της όφειλε να έχει καταστραφεί γιά εξεζητημένους λόγους κι όχι γιά τις αιτίες κι αφορμές που αναγκάζουν τις μισές γυναίκες της χώρας να  βασανίζονται.