• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Η ΔΕΞΙΑ ΕΡΩΜΕΝΗ 03
Πάνος Θεοδωρίδης | 03.03.2014 | 09:00
Θρυαλλίς επι αναβατήρος
 
ΠΕΡΑΣΑΝ ΧΡΟΝΙΑ.Η ζωή ,μου φέρθηκε σκληρά και τρυφερά,ενώ της φέρθηκα άδικα και πλημμελώς. Αφοσιώθηκα στις αρχαιολογικές εκδρομές και τα ταξίδια, στην πόκα και στο σέξ, στη μουσική και στην ποίηση.Από το σοκολατένιο κάλυμμα της εφηβείας δεν βγήκε μιά λιβελλούλη, αλλά ένας φαλακρός ξυνισμένος με απόψεις, ψεύτης έως μυελού οστέων και τραυλός.Στον χώρο μου περίσσευαν ανάλογοι τύποι κι έτσι δεν αισθάνθηκα μοναξιά,δεν κατάλαβα ότι γέμισα τρύπες ,νόμιζα ότι ήμουν συμπαγής και δυνατός.Με ένα πτυχίο στο χέρι άρχιζα να βλέπω οράματα.΄Ημουν ένα κύμβαλο αλαλάζον. Τότε, βρέθηκα σε ένα ασανσέρ.
 
Ανέβαινα με το ασανσέρ στον έβδομο όροφο και ξαφνικά ανέβαινα στον έβδομο ουρανό.Είχα την Δυναμό συνταξιδιώτισσα. Τρύπωσε την τελευταία στιγμή στο κουβούκλιο και πρώτη φορά στην ασύμβατη ζωή μας με ρώτησε τί κάνεις, Νόννε; Πρόλαβα έως τον τρίτο όροφο να της πώ ότι ετοιμάζομαι γιά ερευνητικό ταξίδι στη Χαλκιδική και πρόλαβε έως τον πέμπτο να με ρωτήσει μπορώ νά έρθω κι εγώ; Στον έκτο όροφο της απάντησα φυσικά μπορείς κι όταν ξεβραστήκαμε στον έβδομο ανακατέψαμε χαρτιά και μολύβια, έγραψε το τηλέφωνό της και μου το έδωσε. Επάνω από το νούμερο, με καλλιτεχνικά γράμματα, Δυναμό.
 
Πρώτα,τρόμαξα με το θάρρος μου.Δεν μου είχε ξανασυμβεί,παρ΄όλο το κυματοειδές της βιοτής,να κλείσω τέτοιο ραντεβού, από ασανσέρ σε Χαλκιδική.Σε ανταμώματα με το άλλο φύλο,σπανίως μιλούσαμε.
 
Μετά,μπήκα σε μιά γενική ορμονοπληξία. Από το κεφάλι μου που έπηζε στο αίμα έβγαιναν αστράκια στα μάτια  και βούιζαν τα αυτιά.Το στόμα στέγνωσε και άρχισα να χτυπάω τα δόντια εν ξηρώ όπως κάνει ο αλκοολικός που στερείται το οινόπνευμα. Ο λαιμός  έφραξε και έφρυξε,τα μέλη ατόνησαν και οι κλειδώσεις  σκλήρυναν.Η κοιλιά ζεστάθηκε και είχα την αίσθηση της ροής των κοιλιακών αρτηριών.Κι έπειτα άρχισα να ανασαίνω κοφτά σα λυσσασμένο σκυλί. Χημικές ενώσεις πρωτοφανείς δημιουργήθηκαν εντός μου και με πήρε ένα σύννεφο χαράς, αγωνίας και φόβου.
 
Ετοιμαζόμουν να ερωτευτώ. Ετοιμαζόμουν να κεραυνοβοληθώ. Έβγαζα το αλεξικέραυνο από την καρδιά μου και δήλωνα διαθέσιμος. Άπλωσα το κόκκινο λειρί που βγάζει από την άμμο  το ψάρι που το λένε κούκκο  ή σε άλλες θάλασσες φανάρι,γιά να προσελκύει τον γόννο.Ημουν πάλι στον δρόμο.Γιά την ακρίβεια, καταστήλωνα δρόμο. Δεν προσδοκούσα σχέσεις, σωματική επαφή, δεν ήξερα τι να πώ ή τί να κάμω με την Δυναμό. Ετοιμαζόμουνα να την ερωτευτώ, πετώντας την έως τότε ζωή μου στην καρβουνιά του αναστενάρη. Άλλος ο έρωτας προς συνοίκηση , κι άλλος ο έρωτας προς καταστροφή. Ήταν η πιό ωραία γυναίκα που είχα συναντήσει στη ζωή και ήθελε να έρθει μαζί μου εκδρομή στη  Χαλκιδική.Ήταν μέγα προνόμιο γιά μένα να διαλύσω την έως τότε ζωή μου. Διότι δεν απέκρυψα ποτέ από κανέναν σύνοικο, ότι οι αγάπες ,οι συμφωνίες, ο γάμος,  ο αρραβώνας, ο  κουβαλητής στο σπίτι, η τρυφερότητα στην πολυθρόνα, οι κοινοί στόχοι, ίσχυαν υπό κανονικές συνθήκες. Ίσχυαν όσο  κάποιο από αυτά τα ιερά τέρατα, σπάνια ως οι δεινόσαυροι, δεν καταδεχόταν να παίξει μαζί μου. Η ωραιότερη γυναίκα του κόσμου ήθελε να ταξιδέψει μαζί μου. Καλώς να  ορίσει. Στ΄αρκίδια μου όλα τα άλλα.