• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Θίασος ποικιλιών
Πάνος Θεοδωρίδης | 22.06.2017 | 03:42
Ο καθηγητής Καλύβας, απαντά στον ξεσηκωμό που προκλήθηκε από μια ανάρτησή του. Ας ξεκινήσουμε από την απάντηση. «Άλλωστε εγω ερωτήσεις έθεσα, δεν έχω απαντήσεις». Είναι ερώτηση, άνευ απαντήσεως το «Υπήρχε όμως εναλλακτική διαδρομή και ποια θα ήταν αυτή; Μια πειστική αντίληψη διαβλέπει στην αδυναμία των πολιτικών ελίτ να λειτουργήσουν συναινετικά στο πρώτο μισό της δεκαετίας του ’60 το βασικό αίτιο της εκτροπής»; Α,είναι πειστική αντίληψη.
 
Εξάλλου, οι ξεσηκωμένοι «θα πρέπει να κοιταχτούν γιατί είναι ένα προβλημα να θεωρείς πως ξέρεις εσύ καλύτερα από κάποιον το τι λέει αυτός».Πολύς κόσμος, πείτε στον umba mumba ακαδημαϊκό δάσκαλο, χύνει τα ματάκια του για να διακριβώσει τι θέλει να πει ο ποιητής».
 
Τα γραώδη και απλονοϊκά ελληνικά του δεν είναι τόσο λάγαρα. Το «είναι κακά πράγματα οι δικτατορίες» και η προσθήκη του «ένα», στο «είναι ένα πρόβλημα» ανήκουν στην ομοταξία του «βαβά» και του «πτου κακά»- ας μεταφράζει καλύτερα «αυτά που λέει αυτός» ειδικά εάν μας απειλήσει με καμια «μονογραφία»
 
Πάντως «πολλές τέχνες άνθησαν και η νεολαία προσέγγισε μαζικά τα δυτικά πρότυπα διασκέδασης, κατανάλωσης και ζωής» ,παρά τις προθέσεις και τις επιδιώξεις της χούντας κι όχι επειδή η Κυρία αυτή ενίσχυσε «την τάση των ανθρώπων για αναζήτηση της ευτυχίας στην ιδιωτική σφαίρα». Η μόνη σφαίρα που την απασχόλησε ήταν η ποδοσφαίρα.
 
Ακόμη ένα λιθαράκι στον ιδιότυπο αναθεωρητισμό της δυναμικής, ανκαι κάπως μονόμπατης ομάδας ,που συστηματικά χτίζει το καλύβι του Καραγκιόζου ,ανάμεσα στις αριστερές φαβέλες και στις δεξιές τουρτοβίλλες.
 
Επί αιώνες, οι τέχνες και τα γράμματα ξαφνιάζουν με την αντοχή τους σε δίσεκτους και  αχάριστους καιρούς. Δεν είναι τακτική αυτή, να τρυπανίζεις το τρυπητό και να λυχνίζεις την πούδρα.
 
Οι «μισητοί» απεσταλμένοι των Αμερικάνων στο τέλος του Εμφυλίου, έδωσαν απαστράπτοντα κείμενα διεισδυτικής ματιάς στο ηγετικό μαλεβράσε των πρωθυπουργήσιμων ζητιάνων της νέας εξουσίας που ωστόσο, έπρεπε να εξυπηρετήσουν.
 
Πολιτική αίσθηση τους χρειάζεται, αντί να δοκησισοφούν για τα υπέρ και τα κατά μιας δικτατορίας και πως υπάρχει καλή κι ανάποδη πλευρά στον τελβέ της.Αυτήν που διέθετε ο Μητσοτάκης, πριν πολλά χρόνια, όταν έστηνε τον νεοφιλελευθερισμό, με τα τοπικά υλικά. Κι όμως συνεργάστηκε με την αριστερά και πρόβαλε μέσω κηρύκων υπεράνω πάσης υποψίας, τις απόψεις του.
 
Καλύβας και Μαραντζίδης, είναι καιρός να πάψουν να μεταγλωττίζουν τα απομνημονεύματα του Παττακού και των ενστόλων νικητών του Εμφυλίου και να σκεφτούν κάτι λογικότερο.
 
Επίσης, ο κόσμος είναι γεμάτος «χαρά της ζωής στην ιδιωτική σφαίρα». Η νεολαία του 1967-1974 δεν προσέγγισε τα πρότυπά της επειδή το προκάλεσαν ο Λαδάς και ο Γεωργαλάς. 
 
Με πρόφαση την ανεπίληπτη επιστήμη, η αραίωση των συνεπειών της Χούντας, έπαψε να είναι πειστικό επιχείρημα. Τον Άγκνιου και τον Τζέιμς Πάρις, προσκόμισαν οι Αμερικανοί εκείνη την επταετία στην τέχνη του προσεταιρισμού.
 
Είθισται, όπως συνέβη και με την δικτατορία Μεταξά, να πέφτει γενικό ρεκτιφιέ στην αποτίμηση γεγονότων που απέχουν μισόν αιώνα από το εκάστοτε σήμερα. Ακόμη και το 2060, ξέρετε ποιας προθεσμίας όριο, απέχει ακριβώς τόσο από το 2010 του Καστελλόριζου.
 
Άντε, παραγνωριστήκαμε.
 
 
 
 
Δείτε επίσης: