• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Alma Tadema, Μωυσής
Αιγυπτιακή νουβέλα 2/10
Πάνος Θεοδωρίδης | 17.05.2014 | 18:00
Η τροφή των θεών :Στην αρχή των πραγμάτων  υπήρξε ένας θεός.Είχε θεοειδή μορφή,δηλαδή έμοιαζε εξωτερικά με τον μετέπειτα άνθρωπο.
 
Οι διαφορές του από τον άνθρωπο ήταν στο θυμικό, στην ουσία του εγκεφάλου του και στον τρόπο της κίνησης.Δηλαδή είχε διαφορές στον τρόπο που την αντιλαμβανόταν.
 
Όν και μη όν ταυτοχρόνως, κάτοχος όλης της δυνατής γνώσης αλλά και αγνωσίας, απολύτως ανήμπορος να επεξεργαστεί πληροφορίες αφού δεν διέθετε συγκριτικά στοιχεία, ήταν επίσης αδύνατον να εκτιμήσει τις έννοιες του χώρου και του χρόνου, γι΄αυτό και φερόταν, όπως ακριβώς αναμένεται γιά κάποιον άχρονο και άχωρο.
 
Η ύπαρξή του καθόριζε τα πάντα, επειδή τα υπόλοιπα, είχαν δεν είχαν ύπαρξη, υπήρχαν μόνον μέσα από τον θεό.
 
Η Γαία που τον φιλοξένησε, υποδέχτηκε τις πρώτες αντιδράσεις του μέσα από τον πανταχού παρόντα μιμητισμό της.
 
Ο θεός που δεν έβλεπε και δεν άκουγε, δεν άγγιζε αλλά και δεν συγχωρούσε,επειδή έβλεπε, άκουγε και άγγιζε τα πάντα αλλά τα πάντα ήταν μηδενικά, έμεινε χωρίς εξέλιξη και πρόοδο.
 
Οταν άρχισε να θέλει να αισθάνεται,βλέποντας ένα αντικείμενο κι έπειτα ένα άλλο αντικείμενο,θέλησε να τα συνδυάσει ή να τα ξεχωρίσει.
 
Και βρήκε μιά μηχανή, μιά νέα εφεύρεση, που αργότερα την βάφτισαν χρόνο.
 
Ο χρόνος είναι η μηχανή του θεού που τεμαχίζει τον χώρο και του δίνει υπόσταση.
 
Ο πρώτος θεός, επειδή γεννήθηκε χωρίς ανάγκες,αναγκάστηκε να απέχει από την ζωή επειδη δεν ήξερε να προσλάβει τροφή. Δεν λέω ότι πέθανε,επειδή οι θεοί δεν πεθαίνουν. Ο θάνατος προαπαιτεί ζωή. Ο θεός δεν ζεί, επειδή δεν ξέρει τι είναι ο θάνατος.
 
Αυτή η εσωτερική μνήμη  διατηρήθηκε και μετέπειτα, οδηγώντας τους φυσικούς απογόνους του θεού, τους ανθρώπους,σε μιά παράξενη σχέση με την Γαία, σε μιά παράξενη σχέση με την τροφή.
 
Πάντως ο πρώτος «θάνατος» του θεού, και να συνέβη, δεν άφησε ίχνη σε καμία μνήμη. Δεν υπηρχε μνήμη, εκτός αν θεωρήσουμε την μίμηση των ειδών παρουσία της Γαίας, ως μία πρόδρομη μνήμη. Αλλά η μνήμη προαπαιτεί διαδικασίες ληθης, ενώ ένστικτο συνηθίζουμε να αποκαλούμε την βαθύτερα σκαμένη μνήμη, που πλάθεται από διαφορετικές διεργασίες.
 
Η μνήμη ανήκει στην οργανική ύλη, το ένστικτο στην ανόργανη. Κάπως γαλλικός ακκισμός μου φαίνεται αυτό, αλλά δεν έχω ακόμη τον πλήρη έλεγχο της νουβέλας.
 
Δεν είμαι θεός, αλλά άνθρωπος.
 
Αν ήμουν θεός δεν θα μπορούσα να γράψω, μήτε να εκφραστώ. Κατέχοντας ως κενούς σάκους όλα τα γνωστικά, ψυχικά, πνευματικά και σωματικά χαρίσματα και σκευάσματα, θα ήμουν, ως θεός, αναγκασμένος να τα αρνούμαι διηνεκώς, δηλαδή να τα δημιουργώ.
 
Όταν δημιουργείς ,πέρα από την όποια κίνηση που δίνεις στα ενεργούμενα, κυρίως ακυρώνεις τα ήδη δημιουργημένα πράγματα, κι αυτό είναι μιά ασφαλής συνταγή αγνωσίας και απάτης.
 
Αλλοιώς, στις ανθρώπινες κοινωνίες οι δάσκαλοι θα ήταν και οι ηγέτες, πράγμα που συμβαίνει σπανιότατα, κι όταν συμβαίνει, είναι τραγικό ή αμήχανο.