• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Είδες Βλάχο; σε είδε πρώτος.
Πάνος Θεοδωρίδης | 06.06.2017 | 18:38
Δεν είχα πάρει χαμπάρι την διάλεξη του Ντύλαν και την άκουσα από την ανάρτηση του Μανόλη. Να και η text version για τους μή ακουστικούς τύπους.
 
Όταν διαβάζει το κείμενό του, δεν είναι λέκτορας. Παραμένει σχετικά σαστισμένος για το ψηφισμένον και το όχι αφήφιστον της εκλογής του.
 
Δεν υπερβαίνει σε καμία περίπτωση το βραχύ σκεπτικό της Ακαδημίας  μέσα από το οποίο μάθαμε την βράβευση.
 
Μόμπι Ντικ, ουδέν νεότερον και Οδύσσεια.Κυρίως αυτά. Και οι νεανικές του αγάπες στη μουσική που πρόσεξε μικρός.
 
Ορθώς γαλίφης, απέραντα περσοναλιστής, κομμάτι μαζεμένος, ελάχιστα διαφωτιστικός. Μήτε λέξη, μήτε ένας λυγμός για την ποίηση που ξεχειλίζει από την φαινομενικά θεία απλότητά του και τους δρόμος που καθήλωσαν τόσα εκατομμύρια θαυμαστών του.
 
Κάθησε και δούλεψε την διάλεξη. Λύχνου όζει.
 
Με την πείρα που έχει αποκτήσει, τα κατάφερε. Καταλάβαινα πόσο επώδυνη ήταν η εμπειρία γι αυτόν. Πέραν του Ατλαντικού, η «σοβαρή» επιρροή της Ευρωπαϊκής λογοτεχνίας, είναι somehow concised για τα γούστα των γηραιών της Ηπείρου.
 
Ήρθαν στιγμές που αισθανόμουν ότι ήταν παρά  τρίχα έτοιμος να βαρέσει ακκόρντο και να τραγουδήσει το κείμενό του.  Διότι το μουσικό χαλί που σκέφτηκε ή σκέφτηκαν να στρώσουν την ώρα της ανάγνωσης, ήταν σάμπως Μπέργκμαν φυτευτός στα Interiors του Γούντι Άλλεν.
 
Ηταν, συνελόντι ειπείν, ο πλέον Τσίμερμαν από το πελώριο έργο του. Και ο Ντύλαν Τόμας, πού ακριβώς;
 
Θυμάμαι τον Πάπα και τον χριστιανισμό που εμφάνισε παροδικά και μας είχε αλαλιάσει.
 
Οπότε κατέληξα σε μια άλλη παραλληλία, φαινομενικώς ξεκούδουνη. Την περίπτωση του Νίκου Μέρτζου, στα καθ΄ημάς.
 
Ο Ντύλαν πέρα από μελωδός και ποιητής, είναι ο μάγος της προσωδίας.
 
Και ο κύριος Νίκος είναι Βλάχος. Επισημασμένος και παραδόξως ολότελα διαφορετικός από την δημόσια εικόνα του.
 
Η Αριστερά του Βορρά, σήμερα προβάλεται από τον κύριο Μηταφίδη, τον κύριο Κουράκη και την κυρία Καλφακάκου.
 
Η ενδεχόμενη παρασημοφόρησή του, προκάλεσε το «όχι κι αυτός», όπως και η βράβευση  του Ντύλαν.
 
Βλάχους μπορεί να ανταμώσει κάποιος σε όλην την ιδεολογική σκαλέτα, αλλά το σταθερότυπο ενός αθυρόστομου, απότομου ενίοτε και πάντα γουστόζικου όντος που πήγε κόντρα σε πολλά στην κοινωνία που ζει, δεν είναι εύκολο να αναταχθεί μέσω της Συμβουλευτικής και άλλων τινών.
 
Δεν παίζεται ο Ντύλαν, δεν παίζεται κι ο Μέρτζος. Ιεροσυλία, έ; έτσι να νομίζετε.
 
Θυμάμαι που στην μεταπολίτευση οι «δημοκρατικές δυνάμεις» ζήτησαν να εισοδιστούν στην Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών. Τζίφος.
 
Εγώ, και με τον πρόεδρα των Βασιλοφρόνων χαιρετιέμαι εγκαρδίως και με τον Λάκη Ιωαννίδη τα λέμε στα πεταχτά.
 
Μυριάδες είναι οι κάντρηδες και τα χιλιμπίλια και οι αστραφτεροί χόμπος  πέριξ της Νάσβιλ. Ένας είναι ο Ντύλαν.
 
Αρκετές εκατοντάδες απόγονοι της Λατινικής Λεγεώνας και του Μαργαρίτη και των βλάχικων κληροδοτημάτων και του τρανού χορού,άγλωσσοι ,δίγλωσσοι και πολύγλωσσοι  συνυπάρχουν με τους ανομολόγητους της «ανάπτυκσις».
 
Εγώ τους θέλω όλους να κυκλοφορούν.
 
Μήτε οι «συνυπάρχοντες» μήτε το «κιβώτιο» μήτε ο Τσίρκας βρίσκονται στα προσφιλή μου αναγνώσματα. Θέλω το ακαταδίωκτο και το ακατάσχετο όλων των παρατάξεων. Μακριά από τους πλανημένους, τους ετοιματζήδες, τους αυτοπεριστρεφόμενους.
 
Μη αρχίσω να παραθέτω στοιχεία ταυτότητας εκ της Συμβουλευτικής, τους λέκτορες υπερ της «Επαναστάσεως», τα χουντικά φοιτητικα συμβούλια,  τις λαμπρές καριέρες των "δεξιών καπεταναίων- επιτρόπων" της τότε διοίκησης, το ανεμπόδιστο των μαραγκιασμένων διδάχων και πόσοι κατέληξαν, με φούρλα 666 μοιρών πέριξ της ύπαρξής τους, να βγούνε άμωμοι από την φυγόκεντρο.
 
Οσο για τον Ντύλαν, δεν το είχε στην διάλεξη.
 
Δεμπειράζει.
 
Δικός μας ειναι.
Δείτε επίσης:
32bf5f0fe3839774621d85ccd0f70a31.jpg