• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
No country for old men
Πάνος Θεοδωρίδης | 29.05.2017 | 18:17
Εχω επισκεφθεί κάπου τριάντα χώρες στον βίο μου,αν συμπεριλάβω την Ουαλία και την Σκωτία, που παίζουν και μπάλα ανεξάρτητα, και αφαιρώντας Μονακό, Βατικανό, Αγιο Μαρίνο και παρόμοιες πινελιές.
 
Δεν είμαι πολυταξιδεμένος.
 
Μερικές τις ήφαγα με το κουτάλι, άλλες με το σταγονόμετρο.Άρα, ως αυτόπτης, η εμπειρία μου είναι στοιχειώδης.
 
Ενδιαφέρθηκα για την Ιστορία και την κοινωνία σαφώς περισσοτέρων, χωρίς να λογαριάσω την εμμονή (που ακόμη επιμένει) υπέρ πόλεων, υπαίθρου και τοπικών κοινωνιών που μου εξάπτουν το ενδιαφέρον συνεχώς.
 
Κι απο τα βυτία και τα κοντέινερ πληροφοριών που συνεχώς εισπράττω για το λεγόμενο «εξωτερικό» χωρις να είμαι σε θέση να εκτιμήσω τι μου σερβίρουν ως επίτευγμα, αθλιότητα ή εξέλιξη, πάντα βαστώ μικρό καλάθι.
 
Δεν υπάρχει στα γονίδιά μου, καμία διάθεση για συγκρίσεις και παραλληλισμούς.
 
Μήτε θα υπάρξει.
 
Και γι αυτό ευθύνονται οι αισθήσεις και η αγωγή που έλαβα και ενίοτε εμπιστεύτηκα. Διότι δεν τις γνώρισα από ένα σημείο του ορίζοντα. Εννοώ ,υπό ενιαίο σύστημα αναφοράς.
 
Έπρεπε (όσο κι αν δεν έπρεπε!) να υποταχθώ όχι σε ένα, αλλά σε περισσότερα βλέμματα που έσερνα μαζί μου. Ως Έλλην, ως Γραικός, ως Ρωμιός. Δεν κατάφερα να ενοποιήσω αυτά τα τρία αξεδιάλυτα σκοτάδια του εγώ.
 
Ελάχιστες στιγμές οι σκέψεις μου έγιναν σε άλλη γλώσσα ή ιδιόλεκτο, χωρις την διαμεσολάβηση των σχολικών ελληνικών που χρησιμοποιώ. Κι όταν γράφω «σχολικών» εννοώ και το αυτοδίδακτο τμήμα αρχαίων, μεσαιωνικών και επινοημένων αναγνώσεων ή ακροάσεων που συνθέτουν τη γλώσσα μου.
 
Καταλήγω πως δεν έχει κανένα νόημα η ρετσέτα «παντού τα ίδγια και τα ίδγια», επειδή παντού υπάρχει διαφθορά, απατεωνιές, κολπάκια και στραβοχυμένοι λουκουμάδες που υποδύονται θεσμούς και άλλα λυτρωτικά ή καπελωτικά του βίου.
 
Σε όλες τις χώρες που γνώρισα, θα μπορούσα να ζήσω.
 
Χωρις μήτε στιγμή να νοσταλγήσω τον ήλιο, τη θάλασσα, το ειδικό φως των πραγμάτων, που μαζί με ολίγες λιχουδιές και νοσταλγίες συναποτελούν το ανίκητο και απέθαντο αίσθημα του Νόστου. Και μη πιστεύοντας πως θα υπήρχε περίπτωση  να φλέρταρα με κάποιον «παράδεισο που μου κάνει».
 
Ως Anton Chigurh ομιλώ.
 
 
 
Δείτε επίσης:
c7bceb1a89de3da12912c99c2920162d.jpg