• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
A step away from them
Πάνος Θεοδωρίδης | 03.05.2017 | 00:26
Βγαίνοντας από το ταχυδρομείο Παγκρατίου πολύ πρωί, βρήκα θελκτικό το φως, έφερνε κοντύτερα στις αισθήσεις το μόλις διακρινόμενο πράσινο του Άλσους και άστραφτε στο φώς, με αραιή κίνηση, η Μερκούρη. Όθεν άφησα την Αστυδάμαντος στα δεξιά για να αποφύγω κάτι ανηφορίτσες και κατέβηκα την Δούριδος.
 
Πάντα θυμόμουνα την σύσταση του Κόουτς, μια μέρα που περιμέναμε ως μπακούρια να πάρουμε λαδερά σε κεσεδάκι στο κέντρο της πτωχομάννας. Με έκοψε που λαχάνιαζα και μου είπε «ώσπου να γίνεις ο μισός, περπάτα, αλλά ποτέ σε ανηφόρες. Ισιάδες και κατηφόρες, όσες θέλεις».
 
Αλλά στην Πρατίνου, ήταν μέγας πειρασμός να χωθώ δεξιά, καθώς έκλεινε τη θέα μια πελώρια γκουμούτσα, το μοντερνίζον ΜεγαΛύκειο έναντι του Άλσους, που το έχουν για να σπουδάζουν, να ψηφάνε και να πιάνουν κουβέντα οι μανάδες ώσπου τα βλαστάρια τους να μπούνε στις τάξεις.
 
Δεν ήταν Λύκειο αυτό-ήταν το Μουσείο της Εκπαίδευσης, όπως ήταν η μόδα πριν γενεί το Μουσείο της Ακρόπολης, ο θρίαμβος του μονομπλόκ.
 
Με τα πρώτα βήματα στην Πρατίνου, ένα παράθυρο ανοιχτό στον πρώτον όροφο . Κι από μέσα ακούγονταν μια παράδοση μαθήματος. Ο διδάσκων, με δυνατή, αργή φωνή εξηγούσε κάτι υλιστικά απαισιόδοξο.
 
Ο κόσμος είναι βαρέως τοξικός . Θα βγείτε στη ζωή και πρέπει να μάθετε να υπομένετε. Εξάλλου οι δυνατοί και έχοντες αυτού του κόσμου έχουν την τάση να περιφρονούν τους αδυνάτους και τους υπομείονες.
 
Ηταν θέμα εικοσι βημάτων ώσπου να χάσω την ακουστική επαφή, αλλά στάθηκα κάτω από το ανοιχτό παράθυρο και άκουγα. Ο καθηγητής τα έλεγε έχοντας απέναντί του πλήρη μαθητική μούγκα.
 
Μου θύμισε την εκφορά του λόγου των διδασκόντων όταν είχανε τάξεις με πενήντα και εξήντα παιδιά.Αργά, δυνατά, δι-δα-κτι-κα. Ως σοφός ανάμεσα σε κτήνη. Με θαμπά μάτια από την νύστα της πρώτης ώρας.
 
Δυο λέξεις από τις διακόσιες που άκουσα, έπειθαν πως δεν ήταν αρχιμανδρίτης,  μήτε διαφωτιστής σε αυλη φυλακισμένων.
 
Ήξερα πως ζουν οι προέφηβοι και τα εφηβάκια. Αν είχαν πρόχειρη βενζινόκολλα, θα την εισέπνεαν. Αν μπορούσαν να καπνίσουν, θα έχωναν στο καπνό τριμμένη ασπιρίνη.
 
Πολλά αντέχονται σε ένα ηλιόλουστο πρωινό  στο Παγκράτι, ιδίως εάν εκείνος ή εκείνη κοιτάζονταν κλεφτά με νόημα, ενώ ο αστείος της τάξης έστελνε αθόρυβα μηνύματα στο κινητό.
 
 
Ένας δίδαχος, ή διδάχος. Ουδαμώς διδάσκων. Ψιλοσαβοναρόλας.Όταν εδέησε να αναφέρει ένα παράδειγμα, κίνησα να φύγω.
 
Και τότε, μια κελαρυστή, γελαστή φωνή αγοριού, έσπασε την τάξη της αίθουσας .Ζωντάνια και ορμόνες, ένα κεφάτο, ορεξάτο παιδί. Δεν έδειχνε να είναι γλείφτης ή πειρακτικός. Κάτι ρώτησε και ο καθηγητής σώπασε.  Ουάν μισσισίπι, του μισσισίπι, από την αίθουσα έβγαινε μούγκα.
 
Κι ώσπου να βγώ στη Στράβωνος, η φωνή του καθοδηγητή, ξανάρχισε το όργίλο μοιρολόι, εκεί που το άφησε επειδή κάποιο παιδόπουλο διέκοψε την μυσταγωγία της πλήξης.
 
Δεν έχουμε σωσμό. Οι τάξεις ακούνε το μάθημα. Ο Μπογδάνος έχει  εκπομπή. Ο Ιβάν κάνει δηλώσεις. Η Λεπενού ξεπατικώνει τον Φιγιόν.Όλα εντάξει, και ο μπακλαβάς γωνία. Ως εύ παρέστητε στο 1959.
 
          There are several Puerto   
Ricans on the avenue today, which   
makes it beautiful and warm. First   
Bunny died, then John Latouche,   
then Jackson Pollock. But is the   
earth as full as life was full, of them?  
.......
My heart is in my   
pocket, it is Poems by Pierre Reverdy.