• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Dick Clark, 1929-2012
Ο Ντικ και τα λεφτά
Πάνος Θεοδωρίδης | 29.04.2017 | 21:37
Δεν υπήρχε στα Γιαννιτσά του 1960 μεγάλη εκτίμηση γιά το όνομα «Ντικ».Απεναντίας η παρέα μας εκτιμούσε τα ονόματα «Γκάρι» και «Τάιρον»,αλλά και «Γιουλ», λόγω των ηθοποιών Κούπερ,Πάουερ και Μπρίνερ.
 
 
Το «Ντικ» ήταν ελαφρώς καλύτερο από το «Τζακ» που το συνδυάζαμε πάντοτε με το αστειάκι «Όρμα Τζάκ και τα κόκκαλα δικά σου» απευθυνόμενοι μάλλον σε σκύλο. Με τη  λέξη «Ντικ» εννοούσαμε πάντοτε κάποιον με πεταχτά αφτιά, όπως με την λέξη «Παλαμίδας» είχαμε υπόψη κάποιον με αχνά φρύδια.
 
Σε κάθε περίπτωση,όταν ο Ντικ Κλάρκ, διασημος ραδιοφωνικός παραγωγός, στήθηκε μπροστά σε μία υποεπιτροπή του Κογκρέσου που διερευνούσε το σκάνδαλο χρηματισμού των ερτζιανών, στις 29 Απριλίου 1960, εμείς αγνοούσαμε το γεγονός, επιμένοντας να κολλάμε το αφτί στα υπερβραχέα.
 
Το σκάνδαλο εξηγείται με λίγα λόγια. Καθώς το ραδιόφωνο ήταν(και παραμένει) ο βασικός αγωγός επικοινωνίας συγκεκριμένων ηλικιών και οδηγός των μουσικών τους γούστων, οι εταιρείες παραγωγής δίσκων σκέφτηκαν ότι δεν τους έπαιρνε να μπούνε στον πλήρη ανταγωνισμό με βάση ποιότητες, φωνές και τρόπο ζωής των τραγουδιστών, αλλά ήταν φτηνότερο και αποδοτικότερο να μισθοδοτούν  τους «ελεύθερους» παραγωγούς, στη ζούλα φυσικά.
 
Η απάτη αποκαλύφθηκε, μάλλον στη μοιρασιά και η ελεύθερη οικονομία του πολιτισμού( αχαχούχα!) δέχτηκε μιά γερή κουτουλιά.
 
Τρόπος του λέγειν.
 
Οι εφημερίδες και τα ραδιόφωνα που δεν είχαν αναμιχτεί εκαναν μεγάλη φασαρία, ακούστηκαν διάφορα ηθικοπλαστικά και οι τρόποι εξαγοράς των παραγωγών βρήκαν άλλες υπόγειες διαδρομές.
 
Ο Ντικ Κλαρκ ήταν η κορυφή των παραγωγών, επηρέαζε εκατομμύρια παιδάκια και εφήβους, δεν ήταν δυνατόν να παραδεχτεί χρηματισμό. Αρνήθηκε τα πάντα ενώπιον της υποεπιτροπής.
 
Τα προσχήματα σώθηκαν, έκτοτε κανένας δεν δωροδοκεί κανέναν- ήταν μιά άγρια ,πρωτόγονη εποχή, που σήμερα την θυμόμαστε με τρόμο και απέχθεια (όιντα και άλα τις!).
 
Το καλό ή το κακό με τις ηθικές αποκαταστάσεις είναι ότι αποκαθιστούν αυτό που έχει ήδη αποκατασταθεί. Δηλαδή κανένας ωτακουστής ραδιοφώνου δεν αλλάζει τα χούγια του επειδή το παιχνίδι της διανομής ήχων είναι σημαδεμένο.
 
Αυτά, οι εταιρείες δεν τα λογάριαζαν, καταδικασμένες να τρέχουν πίσω από αποτελέσματα του οικονομικού έτους και να στέλνουν καλά μερίσματα στους μετόχους τους.
 
Σημαδεμένο ή όχι το παιχνίδι, μαγειρεμένο ή ωμό, ήταν απόλυτα επιτυχημένο. Ακόμη κι άν σας αποκαλύψω σήμερα ποιά τραγούδια κανονικά δεν θα έπρεπε να ακούγατε άν υπηρχαν οι κανόνες του υγιούς εμπορικού ανταγωνισμού (άλα, άνοιξε κι άλλη μπουκάλα...) στα αφτιά σας θα αντηχεί το πάθος, το μελό, οι συνοδευτικές πράξεις που ακολουθούσαν τα γούστα σας.
 
Θα την βρίσκατε ούτως ή άλλως στα πάρτι, στις εκδρομές και στα ραντεβού, θα λέγατε στην λεγάμενη «ποιό θέλεις να είναι το τραγούδι μας;» πρίν επιδοθείτε σε σεμνές λαγνείες στο παγκάκι.
 
Η μαύρη αλήθεια ήταν ότι μας δωροδοκούσαν με όνειρα, όχι με λεφτά...
 
 
Δημοσιευμένο 29 Απριλίου 2006, με λίγες αλλαγές.