• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Γιατί κανένας δε μου μίλησε γι αυτόν τον κύριο;
Πάνος Θεοδωρίδης | 25.04.2017 | 21:03
Aυτός είναι ο Αντώνιος Ντέξλερ (1884-1942), ιδρυτής του κόμματος των Ναζήδων, που ο Χίτλερ, μέγας ρήτορας και μέλος του, με μια ντρίπλα τον ακύρωσε και του πήρε την αρχηγία, βαθέως περιφρονώντας τον, και παρασημοφορώντας τον με το Blutorden (τάγμα της τιμής του αίματος).
Δελτίο μέλους στο κόμμα του Ντρέσλερ. Ο Χίτλερ ξεκινά.
 
Από εξήντα νοματαίους ξεκίνησε, και είδατε την εξέλιξη. Κι ο  Μακρόν, από ένα 60% γελάει και χαίρεται.
 
Ντέξλερ πολλοί υπάρχουν και εναλλασσονται στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και στον κόσμο.  Αυτοί φτιάχνουν την σαρμανίτσα, τον κουητό, την θερμοκοιτίδα για τον Παράκλητο. Που δουλεύει με την μαλαγανιά ως σκληρότητα, με τον πόλεμο ως μαγνήτη, ως Μύστης και οραματικός.
 
Δεν υπάρχει ακόμη στον ορίζοντα, αλλά δεν προλαβαίνουμε την έκτρωση. Έχει γεννηθεί.
 
Απομένει το εύκολο: να πικραθεί, να μη τον παίρνουν στα σοβαρά, ώσπου να θεωρηθεί «χρήσιμος ηλίθιος» για τραπεζίτες και ήρωες πολέμου, για νοικοκυραίους που ξέπεσαν, για θεατές μέσα σε φίσκα στον κόσμο θεάματα.
 
Δεν είναι τόσο ηλίθιος ώστε να επιβάλει δικτατορία. Με την ψήφο των πολλών θα αναδειχτεί, και μετά,τα ξέρετε.
 
Τα ξέρετε κι απο τώρα. Όλοι σας.
 
Αλλά είναι τόσο ηδονικό το ξεμάλλιασμα και οι άκεφες παρτούζες του κεντρώου χώρου, τόσο εμμονική η πίστη σε μορφές αιρέσεων και ερμηνειών του σοσιαλισμού, τόσο τίγκα στο χρυσάφι τα χωράφια των κομπραδόρων, τόσο αδέξια η Δεξιά, τόσο ακράδαντη η πεποίθηση πως όλα είναι ένα ψέμμα και θα ζήσουμε καυλωμένοι και τουλάχιστον τρεις αιώνες ο καθείς, ώστε είναι ζήτημα χρόνου να την πατήσουμε.
Tην πορεία την γνωρίζουμε.
 
Και δεν χρειάζεται αναδρομή σε Καίσαρες και Καρλομάγνους, σε Albigenses και Σπάρτακους.
 
Ο μηχανισμός έχει εκλεπτυνθεί μετά την Γαλλική (κατ΄εμέ μετά την Βιομηχανική) Επανάσταση. Η ρετσέτα έχει εκδοθεί σε όλες τις γλώσσες.
 
Οι  δικτάτορες εκ καραβανάδων (ανησυχούντες στρατηγοί και έτσι) πέφτουν, έστω και μετά δυό γενιές και αφήνουν έναν λεκέ που βγαίνει με το τρίψιμο.
 
  Οι εκλεγμένοι, όχι.  Παλιότερα, περίμεναν τις επαναστάσεις για να αναφανούν. Ακόμη το κάνουν. Αλλά γενικώς εκλέγονται.
 
Ποια είναι η διαφορά τους από τον μη αυταρχικό κοινοβουλευτισμό; Φτιάχνουν παράλληλο κράτος.
 
Η εκτελεστική εξουσία ,η μόνη εξουσία. Οι νομοθέτες τσιράκια αδιάβαστα, οι δικαστές «δικοί μας», οι δικαστές που δεν είναι δικοί μας, όπως και οι στρατιωτικοί χάνονται σε αβυσσαλέες επετηρίδες και φεύγουν, η τέταρτη εξουσία το παίζει έβδομη τέχνη.
 
Παρακράτος δεν υπάρχει λόγος να στήνεται. Αρκεί μια καρφίτσα στο πέτο ή ειδική μπογιά που φαίνεται με ειδικό φωτισμό στη ράχη της παλάμης. Όπως μπαίναμε σε πολύβουες ντίσκο.
 
Οι Γάλλοι διάλεξαν κάποιον καλύτερον από τον Βαρουφάκη, αλλά ίδια κοψιά.Ρηχόν και μυαλοπώλη.
 
Έδινε καλές συμβουλές. Δεν ξέρω άν έχει το γονίδιο να δέχεται συμβουλές.
 
Εδώ ήθελε Σιράκ. Να παίξει τη ΛεΠέν πόντο πόντο. Κι αυτός ανέβηκε στο τρεμάμενο δημοσκοπικό «γύρω στο 60-65% και γλυστράει, λογαριάζοντας πως ώς την 7η Μαΐου  κάπου θα σκαλώσει.
 
Σαν τον Ντρέξλερ θα αποξεχαστεί.Ό,τι κι αν γίνει.