• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Το μέγεθος μετράει, όταν επαληθεύεται!
Πάνος Θεοδωρίδης | 12.04.2017 | 21:46
Ο αστρονόμος Λυσίμαχος Μαυρίδης (1928-2011) ήταν στην Πολυτεχνική ο καθηγητής μας στην Γεωδαισία, που μας δίδαξε κάτι πολύ πιο επαναστατικό, φιλοσοφικώς ατράνταχτο και πολύ πιό χρήσιμο από τα ιδεολογήματα του ζελέ με τα οποία μας ψήλωναν τον νού, οι πιό επικοινωνιακοί και μοντέρνοι καθηγητές:
 
Το σχετικό των μετρήσεων. Την αδυναμία να υπάρξει μέτρηση, είτε με το χέρι, είτε με όργανο της εποχής, που να  μη χρειάζεται πολλαπλές αναγνώσεις για να γίνει στατιστικως αξιόπιστη.
 
Η θερμοκρασία της ατμόσφαιρας, ο άνεμος που επικρατεί και στιγμιαία παράβλεψη του χεριού ή του ματιού, οδηγεί πάντοτε στην επικυριαρχία του «περίπου» και του κατά προσέγγιση.
 
Φυσικά, συνέχισε εδραία παράδοση, γνωστή από βυζαντινά εγχειρίδια που συγκέντρωσε ο Σίλμπαχ στην «Βυζαντινή Μετρολογία» του, γερμανιστί, και άλλοι, όπου οι απογραφείς της εποχής, με τα ταπεινά τους εργαλεία, την ανθρώπινη γροθιά, κορδέλες σε ένα σχοινί , ανθρωπομετρικά στοιχεία και παλουκάκια, σημάδευαν «σταυροτύπως» λαυράτα και σημάδια του εδάφους, ώστε να τοπογραφούν με επάρκεια τα ακίνητα και τα χωράφια.
 
Εμάς δεν μας ένοιαζε η εμβρίθειά του, καθώς δεν τον πολυσυμπαθούσαμε, παρά την ευγένειά του. Δεν έδινε την εικόνα «προοδευτικού».
 
Αλλά όσοι κατάλαβαν από τι λούκι απροσδιοριστίας μας έβγαζε, κάνοντας εφαρμογή αυτού του ρακόρ, του συνειρμού στην ζώσα πολιτική, έπιασαν το υπονοούμενο: η συνεχής επαλήθευση μιας εκτίμησης, με ένα σμήνος παρατηρήσεων του ίδιου στύλ, διδάσκει πολλά στην πολιτική εκτίμηση ενός πολίτη.
 
Η μακρά εισαγωγή, γεννήθηκε από στοχαστικήν παρατήρηση της συνεδρίασης της Βουλής, με τον μόσχο τον σιτευτό να κατακεραυνώνει την αξιωματική αντιπολίτευση, δηλώνοντας ότι η «αβρά κυρία μετά της οποίας εγεύθης καλαμάρια και σηπίας» (από την σάτιρα του Φώτου Πολίτη στον Καβάφη) θα χάσει τις εκλογές που θα γενούν κάποια στιγμή, παρά τις δημοσκοπήσεις και τις ενδείξεις του εκλογόμετρου.
 
Αφήνω την έριδα του Πολακοχωρίου με το Αδωνοχώρι,διότι υπάρχει και καλο γούστο. Άσε την Τζοχανσον με την θεία από το Σικάγο.
 
Ο Τσίπρας μάλλον ερασιτεχνικά, δεν ψεύδεται. Δείχνει την κατεύθυνση, ορίζει ένα «διάνυσμα» προς τους οπαδούς του. Το γεμίζει με εγκαίνια σηράγγων και σαν τα τρελα πουλιά κάνει αστήρικτες εκτιμήσεις, εκτιμώντας ότι έτσι θα συσπειρώσει την βάση του, θα ανεβάσει τα νούμερα, θα ρισκάρει πως κάθε αύριο που έρχεται ,όλο και κατι θα τσιμπαει και θα κερδάει.
 
Η Νέα Δημοκρατία ,εκτιμώ πως έχει πρόβλημα. Επιβαίνει σε έναν πολεμικόν ελέφαντα, έχοντας απέναντί  ένα στρατόπεδο με χαλασμένη οχύρωση, σε αποθάρρυνση.  Αλλά ο ελέφαντας θέλει οδηγό πάνω στον σβέρκο του, με μια μπαγκέτα να του βαράει τα αυτιά, ώστε να καθοδηγείται. Δεν ξέρει πως, αφήνει το ζωντανό να βγάζει την θρηνώδη του φωνή.  Δεν ξέρει πως οι αμυνόμενοι κρατάνε ποντικάκια σε ένα καλάθι και πως η φήμη θέλει τον ελέφαντα να τρομάζει στη θέα τους, επειδή φοβάται πως θα του φράξουν την προβοσκίδα.
 
Οι επικλήσεις προς Μύλιττα «θεά επικαλέωμαι σε, μονοψήφιον απόδειξον το του εχθρού κράτος» δεν φτουράνε. Τα φουσάτα του δεν έχουν τι να πούνε στους καφενέδες, πάρεξ να επισημαίνουν μαλατσίες της κυβέρνησης.
 
Δεν φτάνει αυτό.
 
Δεν απαιτούνται υποσχέσεις. Δεν τις χάφτει κανένας. Ο δημόσιος υπάλληλος φοβάται μη τον διώξουν, ο τυπάς που εφηύρε τον ΕΝΦΙΑ,σε προηγούμενη κυβέρνηση τον κατάστρωσε, άνεργοι, νεόπτωχοι και συνταξιούχοι δεν αρκούνται σε «θα στηρίξουμε την επιχειρηματικότητα» διότι ανθρώπινο κρέας τους μυρίζει. Φοβούνται πολύ επίσης.
 
Το ποντικάκι δεν θα κατασπαράξει τον ελέφαντα. Θα τον κάνει να αλλάξει πορεία, να πανικοβληθεί. Και το επίδικο είναι ένα: η αυτοδυναμία και οι δυνητικές συμμαχίες της Νέας Δημοκρατίας. 
 
Παρά τα φαινόμενα της Βουλής δεν είμαστε σε τσίρκο. Είμαστε στον πραγματικό κόσμο, και στον κόσμο αυτόν, μας είχε μάθει ο Λυσίμαχος Μαυρίδης πως μία μέτρηση ίσον καμία.