• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Ο Έλλην Ed Wood
Πάνος Θεοδωρίδης | 10.04.2017 | 21:49
Οι κειμενογράφοι της κυβέρνησης είναι μια συμπαγής, αφοσιωμένη και επαγγελματική ομάδα. Η τουλάχιστον, έχουν επικεφαλής έναν καπάτσο και προσηλωμένον σε συγκεκριμένους στόχους που διαθέτει  σπάνιες αρετές, που συγκεντρώνει κείμενα γραμμένα από ποικιλία συνεργατών, που του στέλνουν κάθε καρυδιάς αμύγδαλο.
 
Από τσιτάτα τύπων σε μπαρ που βρίσκονται στο τσακίρ κέφι, έως στοχαστικούς, χλιμίντζουρες που έχουν μεγάλη ιδέα για την αφεντιά τους. Αυτά καταγράφονται, μπαίνουν σε θεματικά φάκελα και τα επεξεργάζεται  η ομάδα ή ο ένας.
 
Aν ξέρετε ή πιστεύετε πως αυτή η περιγραφή είναι λάθος, μη διαβάζετε παρακάτω. Αν ήξερα πως η φαντασία μου τα φταίει, παρευθύς θα μετανάστευα.
 
Στην ουσία, είναι όχι της κυβέρνησης, αλλά του πρωθυπουργού κρικέλια. Ο άνθρωπος έχει πολύ συγκεκριμένο προφορικό λόγο. Συνήθως, ακαθοδήγητος και χαλαρός, εκφράζεται με σμπάρους χωρίς πολλά σκάγια, που περιέχουν και μια εύθυμη ελαφρότητα. Η παραίνεση προς Μπαλαούρα να γυρίσει πίσω τα λεφτά, επειδή «χρεοκόπησε τη χώρα», είναι Τσίπρας.
 
Δεν διδάσκει, εγκαρδιώνει χωρίς να εγκαρδιώνεται, δεν μιλά πολιτικά. Κάνει πλάκα.
 
Μια παραγινωμένη νεότητα και η εικόνα της παραέξω, είναι η ατομική του ταυτότητα. Στην ηλικία του, άλλοι, διαχρονικά, έχουν φτιάξει παπάδες, πολλοί και μητροπολίτες στον χώρο τους.
 
Όχι ο Τσίπρας. Αλλά ξέρει πως τόσα μπορεί, τόσα κάνει.
 
Ο ενδυματολογικός του κώδικας του δίνει άνεση. Είναι αστείος με οτιδήποτε άλλο φορέσει. Ένα διάστημα ξεχείλιζαν οι μηροί του σε παράταιρα παντελόνια και του το διόρθωσαν .
 
Η κομβίωση του σακακιού του,αφήνοντας άνω και κάτω λευκά τριγωνάκια εκ του υποκαμίσου, η επιμονή του να βγαίνει μελαγχολικός και απόμερα στις ομαδικές φωτογραφίες, είναι ηθελημένη τακτική. Το συνήθειό του να αγγγίζει, γελώντας, με την άκρη της γλώσσας την κάτω οδοντοστοιχία, απαρχή ανθρώπου που ετοιμάζεται να γελάσει δυνατά, ακούγοντας τον συνομιλητή του, είναι ατομικό χούι, που οι κουμανταδόροι του το άφησαν να υπάρχει.
 
Ένα πράγμα τον προδίδει, υποδηλώνοντας πως είναι βαρέως εξαρτημένος από μια κλίκα που τον εφοδιάζει με αλμπενί: εκτός βήματος και εκτός διαλόγου με συσταζούμενους (οπότε έχει βλέμμα επίμονο και προσηλωμένο) το πρόσωπό του φαιδρύνεται , αλλά τα μάτια του παίζουν αεικίνητα ,αριστερά δεξιά, όπως όταν δεν ξέρεις από που θα σου έρθει η μαχαιριά ή όπως όταν πρωτομπαίνεις σε άγνωστο περιβάλλον.
 
Αγγίζει άλλους κυβερνητικούς  και ειδικά τους Γάλλους, θαρρείς και είναι τακίμια περιστεράδες έτοιμοι να αμολήσουν ντουνέκια η να κουνήσουν φτερό να ξαναγυρίσουν στον περιστερεώνα.
 
Διότι η διάθεσή του είναι να δώσει την εικόνα ατόμου που, παρά τις συνθήκες, είναι ένα ακίνδυνο, γελαστό, δικό μας παιδί. Εύπορος μεν, αλλά δεν αφίσταται της επαφής με τους πάντες.
 
Θα τα πεί στην μεξικάνικη Αγγλική του, θα μαρμαρώνει σε περιβάλλοντα που του φέρνουν άγχος και μαρμάρωμα, θα μαργώσει μπροστά στον Ομπάμα. Τίποτε από αυτά δεν του κοστίζει πολιτικά.
 
Διότι η κατακεραύνωσή του από ανθρώπους που είναι από μισητοί έως άκρως αντιπαθείς στο γενικό κοινό, του δίνει πόντους και τον τυλίγει η υποδόρεια συμπάθεια, του τύπου «κοίτα κοστουμιά ο σακάτης» ή «το καημένο το παιδί, κοίτα που έμπλεξε».
 
Κανονικά, στο εσωτερικό του μέτωπο, έχει θεσμικόν αντίπαλο τον Μητσοτάκη.
 
Δηλαδή δεν έχει αντίπαλο.
 
Άνθρωπος που ακύρωσε τον πάτρωνά του και ξωπέταξε Λαφαζάνηδες και Κωνσταντοπούλου, που τα βρίσκει με τον Καμένο και ο Ιερώνυμος βράζει με κλειστό καπάκι αλλά τα βρίσκουν στον Φίλη, προφορικά και διαχειριστικά είναι εξαιρετικός.
 
Ας πάμε εκεί όπου «τα γραπτά μένουν». Εδώ παρεμβαίνουν ο αγκιτάτορες, οι παθισμένοι επαγγελματίες υποστηρικτές. Με τίποτε δεν είναι ιδιοκτησία του το «θα είμαστε κάθε λέξη του Συντάγματος», κάποιος σαν τον Κωνσταντίνο Τσουκαλά(«η επινόηση της ετερότητας») το έχει, όχι ο Τσίπρας. Ένας αριθμός των κειμενογράφων του πασιφανώς έχει ασκήσει δημοσιογραφία.
 
Το βασικό μοτίβο, η βασική αρχή της ρητορικής που του επέλεξαν είναι τέλεια, δεδομένων των συνθηκών της χώρας .
 
Τρία κλικ πάνω από τα οχληρά γεγονότα.
 
Απίστευτη χρήση του «καθ΄υποφοράν»: Επιστρέφει με ένα διάολο δις μπαστακωμένο μεταξύ 2019 και 2020; Θα μιλήσει για τις ρωγμές του συστήματος,  έχουμε κι αντίμετρα, έχουμε οράματα. Πριν μήνες, έδειξε έναν δρόμο : μήτε ένα ευρώ δεν θα επιβαρύνει η Αξιολόγηση τον πολίτη.
 
Δεν παραθέτω πεντέξη από μια εκατοντάδα παρόμοιων ασκήσεων τακτικισμού. Για τους αλλού ξημερωμένους πολιτικούς του αντιπάλους, είναι ένας ψεύτης.
 
Αλλά μέσα στον οργανισμό των οπαδών του, ακόμη και των κοψοχέρηδων, δουλεύει το ανεκτίμητο σαράκι : δεν τον αφήνουν οι πούστηδοι, οι διαπλεκόμενοι, τα τζάκια, η Σημένσιοτοι. Κάνει το κατα δύναμιν. Μοιάζει λίγος, αλλ΄αυτόν έχουμε.
 
Όταν το απύλωτο ψέμμα ερμηνεύεται ως αισιοδοξία που αλλότριοι της κόβουν τα φτερά, όσοι τον λένε ψεύτη, συγκρατούν την απομείωση των οπαδών του. Αν η μισή του στήριξη οφείλεται στην αγωγή του ρονιν πολίτη που τον καταλαβαίνει ανκαι υποφέροντας μαζί του, η άλλη μισή είναι  τέκνο της ρητορικής της άλλης όχθης.
 
Αυτή η ρητορική της ,έπιασε ταβάνι και το ταβάνι είναι χαμηλό. Ο άνθρωπος και η κυβερνώσα μειοψηφία του τείχους που τον περιβάλει, δυό κερκόπορτες έχει. Χορταριασμένες σήμερα.
 
Καθώς το ποσοστό που πήρε το 2015 μήτε με βόμβες δεν θα το ξαναπιάσει, αν οι της άλλης όχθης θέλουν να δουνε εξουσία, έχουν δυό τακτικές να επεξεργαστούν:
 
Η μία
 
Να μεταβάλουν την τιμωρητική πρόθεση ψήφου σε σαφή υπόδειξη πως υπάρχει ένας τρόπος διαφυγής από  στους βάλτους. Σ΄αυτό να αφοσιωθούν, με κεντρικό σλόγκαν «αυτός τα μούσκεψε, εμείς δεν θα τα στεγνώσουμε (το στέγνωμα παραπέμπει σε άδειες τσέπες) αλλά καθελκύουμε ένα ακάρηνο πλεούμενο, μια κιβωτό, να μπούμε να την γλυτάρουμε»
 
Η άλλη
 
Να κόψουν τον βήχα στους δικούς τους κειμενογράφους. Εφεξής, εμπιστοσύνη στους ευρηματικούς λακωνίζοντες. Δηλώνει κάποιος κάτι κατ΄αντίφασιν των χτεσινών; Κανένας δήθεν διασυρμός.
 
Δηλώνεις απλώς «είναι διάφορα ο άνθρωπος». Ή «ακούσαμε ένα αγκαγκάου». Με προσεκτικό διαχωρισμό ,εννοώ σε συσκευή φυγοκέντρησης, του οπαδού από «την κλίκα που κυβερνάει». Με τίτλους ή στίχους τραγουδιών που αρμόζουν στη περίσταση, ή με την λέξη που καταλαβαίνουν στο facebook και οι νέοι ψηφοφόροι : «πλόκ», ουτε καν «μπλοκ».
 
Και με σοφώς χτισμένο έμμεσο έπαινο των πλέον αγκαγκάου δηλωσιών εντός του Σύριζα, ώστε να κοιτάει καχύποπτα ο ένας τον άλλον. Για να γίνει κατανοητό στους πάντες πως δεν θα υπάρξει απόλυση στο δημόσιο,αλλά κινητικότητα, ότι θα χτιστεί νομικός Κώδικας, ότι η πρόνοια προς ημιθανείς αντί φορομπηξίας, θα προκύψει από λεφτά που θα παραχθούν από μαγαζιά και επιχειρήσεις , ακομη και εάν μειωθούν, που πρέπει να μειωθούν, κάθε λογής εισφορές και φόροι.
 
Και κυρίως, ως κεντρική ιδέα την παραβολή του Ασώτου.