• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Δεν πονάει και συμφέρει !
Πάνος Θεοδωρίδης | 04.04.2017 | 23:08
Η αναζήτηση πολιτικής επίλυσης του νεοελληνικού τίποτε (αυτού του κράματος μεγαλείου σε μιλιγκράμ και αθλιοτήτων σε μεγατόννους) βρίσκεται συνεχώς στο κεφάλι μου και ενίοτε λειτουργούν συνειρμοί.
 
Aυτή τη φορά, θυμήθηκα δυο τεύχη του περιοδικού «Θέατρο» του Κώστα  Νίτσου που έτυχε και είχα κάποτε στη βιβλιοθήκη μου.
 
Το ένα, ήταν το αφιέρωμα στον Σαίξπηρ, του 1964. Για τα τετρακόσια χρόνια από τη γέννησή του. Είχα μαγευτεί. Περιείχε και μετάφραση του Love’ s labour lost. Την άλλη χρονιά, στην πατρίδα του, είδα την έκθεση που του είχαν οργανώσει.
 
Μια πελώρια σπείρα, που ακολουθούσες, και εκατέρωθεν ήχοι, μικρές εικόνες, διοράματα, αναμνηστικά, όπου καταλάβαινες την εποχή του. Στο τέλος της σπείρας, ήταν ένας μεγάλος κύκλος και στο κέντρο του, ο «σκεπτόμενος» του Ροντέν.
 
Συνειδητοποίησα ότι η ζωή του περιέχονταν ολόκληρη μέσα στην δική μου: πέρισυ ήταν η επέτειος των 400 χρόνων από τον θάνατό του.
 
Πόρισμα: Μεγάλη Αρμάδα, Ελισσάβετ και διάφορα. Όσα φέρνει η ώρα, δεν τα φέρνει ο χρόνος. Το σπαταλημένο αίμα, ο ίντριγκες, η άλλη τέχνη. Ruit horas. Αυτό το χρονόμετρο που τρέχει ανάποδα, η πολιτική σπανίως το αντιλαμβάνεται.
 
Το άλλο, ήταν ένα πλησίστιό του τεύχος, όπου ήταν δημοσιευμένο το θεατρικο της Μαργαρίτας Λυμπεράκη «Ο άγιος πρίγκηψ»
 
Με δίχασε, πράγμα όχι παράξενο για ντροπιάρη και τολμητία (ήτοι σχίζα) της περιωπής μου.
 
Του πρίγκηπα τον χαρακτήρα τον έβρισκα υπεραπασχολημένο με υπαρξιακά ζητήματα- αλλά έμεινα και κόλλησα στον Ευτρόπιο, τον ευνούχο. Τον ύπατο που κυβερνούσε υπογείως από τον καιρό του Θεοδοσίου και τον εκτέλεσαν επί Αρκαδίου. Ο Ιωάννης Χρυσόστομος δεν ήταν φίλος του, αλλ΄όταν κατέφυγε σε ναό, για άσυλο, εκφώνησε μια ιστορική ομιλία, ως θερμή συνηγορία υπέρ της ζωής του, ματαίως:
 
Ποῦ νῦν ἡ λαμπρὰ τῆς ὑπατείας περιβολή;
ποῦ δὲ αἱ φαιδραὶ λαμπάδες;
ποῦ δὲ οἱ κρότοι, καὶ οἱ χοροὶ, καὶ αἱ θαλίαι, καὶ αἱ πανηγύρεις;
ποῦ οἱ στέφανοι καὶ τὰ παραπετάσματα;
ποῦ ὁ τῆς πόλεως θόρυβος, καὶ αἱ ἐν ἱπποδρομίαις εὐφημίαι, καὶ τῶν θεατῶν αἱ κολακεῖαι;
Πάντα ἐκεῖνα οἴχεται[ ]
 
Από τον Ευσέβιο, έμεινε μια ανάμνηση που  χωράει σε μικρή παράγραφο, και μια κεφαλή του, που βρέθηκε στην Έφεσο και συνήθως την θυμούνται επειδή παραπέμπει σε μια πρόδρομη μορφή του εξπρεσιονισμού.
 
Στο έργο της Λυμπεράκη,ο ύπατος φώτιζε το έργο, χαρίεις και ενεργητικός, αλλά σιγά μη και επιχειρήσω θεατρική κριτική. Μου έμειναν σπαράγματα από ένα τραγούδι του, δυό στιχάκια και το ρεφραίν.
 
...ο πολιτικός
 πρέπει να΄ναι ευνούχος.
..........................................
Δεν πονάει και συμφέρει
δεν πονάει και συμφέρει
πολύ
μου πε η μαμά μου
σαν ήμουν παιδί
 
Πόρισμα: ενδιαφέρουσα η κατατριβή με την καθημερινή φάουσα, αλλά δεν υπάρχει , μήτε υπήρχε, επιστροφή στις ρίζες: ένα ποτάμι είναι που ρέει σε μια κοίτη από γρανίτη, κι όποιος την ραγίσει, εύγε του. Διότι
 
Η αναζήτηση πολιτικής επίλυσης του νεοελληνικού τίποτε (αυτού του κράματος μεγαλείου σε μιλιγκράμ και αθλιοτήτων σε μεγατόννους) βρίσκεται συνεχώς στο κεφάλι μου και ενίοτε λειτουργούν συνειρμοί.