• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Αιολικό πάρκο χιλίων ετών, στο Ναστιφάν του Ιράν
Ο μήνας ο σκληρός
Πάνος Θεοδωρίδης | 01.04.2017 | 00:08
Στενάζουν τοπικές κοινωνίες, πρόσφατα της Πάρου, για τις ανεμογεννήτριες. Σκέφτηκα, ενωτικός και ήπιος γαρ, ότι οι ίδιοι τόποι που τώρα καταναλώνουν μαζούτια και υπάγονται σε καλωδιώσεις, προφανώς στο παρελθόν τους διέθεταν ενεργειακά κέντρα, πάντα στο πλαίσιο της εποχής και μήπως θα μπορούσαμε να αποφύγουμε τόσο τα φαραωνικά, όσο και τα ενεργοβόρα (όπου χωρίς τον λιγνίτη της Πτολεμαΐδας θα ήταν ανύπαρκτα).
 
Να μετατραπεί ο παραδοσιακός ανεμόμυλος σε ανεμογεννήτρια. Και όταν γράφω «παραδοσιακός» εννοώ τύπους ανεμόμυλων που υπήρχαν σε πολλά ελληνικά νησιά πριν από αιώνες, πολύ πριν στηθούν, από τον μεσαίωνα και δώθε οι γραφικοί ξετροχάρηδες, μύλοι παντός ανέμου, αφού στρέφονταν κατά τον  άνεμο ο μηχανισμός της φτερωτής του.
 
Χάρη στους Πέρσες, γεννήθηκε στα ελληνικά ανεμόεντα νησιά, ο «ταράλης», που μπορείτε να διαβάσετε γι΄αυτόν σε μια εργασία της Ελένης Λειμωνά-Τρεμπέλα που την πρόφτασα διδάσκουσα στο πολυτεχνείο Θεσσαλονίκης.
 
Είναι μια φτηνή, χαμηλόθωρη κατασκευή, ενίοτε σε κορυφή υψώματος, αλλά συχνά σε «μπουγάζι» ,σε αναποταμιά που συνήθως φυσάει περισσότερο. Σε έναν χώρο βρίσκεται η φτερωτή,στον άλλον ο μηχανισμός της μυλόπετρας (ή, λέω, της γεννήτριας). Η φτερωτή τοποθετείται ανάμεσα σε δυό τοίχους που συχνά αυξάνουν το ρεύμα του αέρα με χωνοειδή διαμόρφωση. Δεν παράγει κάτι πολύ μεγάλο, αλλά  12 κιλοβάτ, τα βγάζει.
 
Στο «πράσινο πείραμα» της Πάτμου, το 2012, δύο κλασικοί ανεμομυλοι τροποποιημένοι θα έβγαζαν περισσότερα από 30. Για ένα Μεγαβάτ,θεωρητικά χρειάζονται λιγότεροι από 80 ταράληδες.
 
Δύο η τρία ξηρόρεμματα, συνολικά 1500 μέτρων, μπορεί, λέμε, να φιλοξενήσει στις παρειές της κοίτης του,απέχοντας, ο ένας ταράλης από τον άλλον, 15-20 μέτρα, παραγωγή (αυτή κι αν είναι ήπια!) αυτο το Μεγαβάτ.
 
Και μιλάμε για αφανείς κατασκευές. Οι μικρές ηλεκτρογεννήτριες για ένα νοικοκυριό έχουν ύψος 8 τουλάχιστον μέτρα.
 
Δεν είναι απλός πολλαπλασιασμός, εκτίμηση κόστους-ωφέλειας και λοιπά. Χρειάζεται κάτι απλό και ευρηματικό: η καινοτομία, η εφευρετικότητα, η νεανική σκέψη, ώστε οι  γραφικές, πλήν μπατάλικες και με παλαιικά υλικά «μηχανές εδάφους» να μεταβληθούν, με τροποποιήσεις, αλλαγές υλικών και μεθόδων, κρατώντας την βασική αρχή και την μικρή κλίμακα, σε ανθεκτικές, χαμηλού κόστους, μηχανές παραγωγής ενέργειας. Το πιό σπουδαίο: μπορούν να κατασκευαστούν αμέσως, χωρις μνημόνια και παπαριές.
 
Τα νέα παιδιά ,οι εκπαιδευτές και οι δάσκαλοί τους,  έχουν την ικανότητα να συνδυάσουν το παραδοσιακό και το σύγχρονο.
 
Παράλληλα με τις εφαρμογές στα κινητά, πρέπει να έρθει στη μόδα η καινοτομική σκέψη μας.
 
Βόσκοντας στο διαδίκτυο, είδα μαθητικές εργασίες που έπαθα ταράκουλο.
Δεν περνάνε όλα από τους επίσημους διαγωνισμούς και τις προμήθειες και την πολιτικη σκέψη.
 
Ο Ήρων,ο Αρχιμήδης και ο Βιτρούβιος το ξεκίνησαν όπως έπρεπε. Η Ανατολή ,η Αλεξάνδρεια, Πέρσες ,Άραβες και τα Κάβειρα του Μιθριδάτη, τα Κανάτ (και οι αποθήκες πάγου από πηλό, αιγότριχες, ασβέστη, άμμο και ασπράδι αυγού) είναι καλύτεροι δάσκαλοι και οδηγοί.
Γ
Γιακτσάκ( αποθήκη πάγου και τροφίμων] και Μπαζίρ (ανεμοπιάστες για ψύξη Κανάκ)
 
Ιδέες είναι, που κάποτε γίνονται και τέχνη, όπως Φινλανδία.
 
Επίμετρο:
Για το σημείωμα αυτό, όπως συνηθίζω, έκανα προεργασία, για εποπτικό και γνωστικό υλικό. Ντάπα ντούπα το καζάνι, σερνικό παιδί να κάνει, ξενέρισα σε μηχανές εδάφους εκτός από αυτές που παρουσιάζω και έπεσα ημιλιπόθυμος από την οργή. Συνοπτικό συμπέρασμα. Ακόμη και οι απλές δημοσιεύσεις πριν τριάντα, σαράντα χρόνια, είναι χίλιες φορές πιο ορεκτικές, χρήσιμες και ωφέλιμες, ως προς κάτι μεταπτυχιακά και διδακτορικά που (με λεπτότητα) θα χαρακτήριζα αστοιχείωτα και αφασικά.