• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Το βλέμμα του Πλαστήρα
Πάνος Θεοδωρίδης | 29.03.2017 | 20:48
Ο καθένας έχει τους ήρωές του και δεν τους απαρνιέται ,ώσπου να πολτοποιηθεί.
 
Το μοτίβο των ανθρώπων που εκτελέστηκαν σε ξένη αγκάλη, επιμένει, κι ας τρέχουν τα χρόνια.
 
Το μοτίβο του Νίκου Μπελογιάννη, του Τσε Γκεβάρα, τόσων και τόσων.
 
Τέλος Αυγούστου 1949, ο ηττημένος ΕΛΑΣ περνάει στην Αλβανία.
16 Οκτωβρίου 1949, ο Ζαχαριάδης δηλώνει από ραδιόφωνο «τα όπλα παρά πόδα».
15 Απριλίου 1950, κυβέρνηση Πλαστήρα.
Ιούνιος 1950, ο Μπελογιάννης μπαίνει κρυφά στην Ελλάδα.
25 Ιουνίου 1950, πόλεμος της Κορέας
21 Αυγούστου 1950, παραίτηση κυβέρνησης Πλαστήρα.
21 Αυγούστου 1950, κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου.
9 Σεπτεμβρίου 1950, παραίτηση Σοφοκλή Βενιζέλου
13 Σεπτεμβρίου 1950, νέα κυβέρνηση Βενιζέλου
3  Νοεμβρίου 1950,πτώση Βενιζέλου.
3 Νοεμβρίου 1950, δις νέα κυβέρνηση Βενιζέλου
 «Το σμήνος που πήγε στην Κορέα» ,3 Δεκεμβρίου 1950
20 Δεκεμβρίου 1950, σύλληψη του Μπελογιάννη.
9 Σεπτεμβρίου 1951 Εκλογές.
Πρώτη δίκη Μπελογιάννη,  19 Οκτωβρίου 1951
27 Οκτωβριου 1951 Παραίτηση Βενιζέλου.
Κυβέρνηση Πλαστήρα 1 Νοεμβρίου 1951.
Δεύτερη δίκη Μπελογιάννη, 15 Φεβρουαρίου 1952.
Η Ελλάδα στο ΝΑΤΟ, 18 Φεβρουαρίου 1952.
Εκτέλεση του Μπελογιάννη, 30 Μαρτίου 1952.
Παραίτηση κυβέρνησης Πλαστήρα, 11 Οκτωβρίου 1952.
«Τι Πλαστήρας, τι Παπάγος» στην προεκλογική περίοδο.
31  Οκτωβρίου 1952 πρώτη υδρογονοβόμβα των ΗΠΑ
Κυβέρνηση Παπάγου 16 Νοεμβρίου 1952
Θάνατος του Στάλιν 5 Μαρτίου 1953.
Εκτέλεση τoυ ζεύγους Ρόζενμπεργκ (“Atom spies”) 19 Ιουνίου 1953
Θάνατος Πλαστήρα, 26 Ιουλίου 1953
27 Ιουλίου 1953, λήξη του πολέμου της Κορέας
Πρώτη σοβιετική βόμβα υδρογόνου 12 Αυγούστου 1953.
 
Μικρός δειγματισμός μιας περιόδου του 20ου αιώνα που βαφτίστηκε «Ψυχρός πόλεμος»
 
Ανάμεσα σε δύο μεγάλες δυνάμεις, αμέτρητες επεμβάσεις, μια τρίτη να αναδύεται, και τον λεγόμενο Τρίτο κόσμο σε σημείο τήξης
.
Θέλουμε, δε θέλουμε, αυτά τελείωσαν ,παρεκτός μερικούς σπασμούς,  ως το 1991..
Αμφότερες οι πλευρές υπέδειξαν ήρωες, κι αυτή η κρίση δεν είναι αξιολογική.
 
Η προπαγάνδα του Δυτικού κόσμου διαφήμιζε την ελευθερία και την ευμάρεια, η προπαγάνδα των Σοβιετικών την ειρήνη και την ισότητα. Οι Δυτικοί τα είχαν με την καταπίεση και την στυγνότητα της άλλης όχθης, οι Σοβιετικοί με την  διαφθορά και τις ανισότητες του άλλου κόσμου.
 
Αλλά ήταν πό-λε-μος.
 
Και νικήθηκε η μία πλευρά. Άλλες δυνάμεις στον παγκόσμιο ιστό αγωνίζονται πλέον για χώρο.
 
Ωστόσο, αρκετές εμφύλιες πληγές άρχισαν να κλείνουν. Σε πολλές χώρες. Όχι στην Ελλάδα.
 
Από την Αντάντ στην Αγγλία, κι από την Αμερική στην Γερμανία, οι σύμβουλοι των πρεσβειών είναι σχετικά ακριβείς στις αναφορές τους, αλλά καμία προστάτιδα δύναμη δεν αποτόλμησε να επιβάλει στους δικούς μας ηγέτες το «Άκατα μάκατα σούκουτου μπε, άμπε φάμπε ντόμινέ, άκατα μάκατα σούκουτου μπε άμπε φάμπε βγε». Με δυό λογια ποιος θα παίξει πρώτος.
 
Το παιχνίδι στον δρόμο δεν ξεκίνησε ποτέ, αυτό που κάνει Βαλόνους και Φλαμανδούς να  συνυπάρχουν ,έστω μέσα στο βρισίδι.
 
Η δικαιολογία; Δεν είπαν οι αριστεροί «αμπαντόν», είπαν «το όπλο παρα πόδα» .65 χρόνια, δυό γενιές καραμπινάτες.
 
Διότι οι γεννημένοι μετά την μεταπολίτευση, είχαν μια αντίληψη πως υπήρχαν δύο κόσμοι το 1991. Κι αυτοί θα γεράσουν ανάλλαγοι. Και θα περάσουν την αίσθηση αυτή στα παιδιά τους.
 
Δεν έχει τέλος έτσι  το γιορτινό τραπέζι. Ανά πάσα στιγμή θα μετατρέπεται σε εμφύλιο γεύμα. Ανθρωποφαγικό.
 
Όλοι οι εκτελεσμένοι αυτής της αγγελικής και μαύρης περιόδου, άς μη κληρονομήσουν στους επόμενους άλλο πάρεξ τη μνήμη τους.
 
Γϊναμε που γίναμε σκατά και παθητικά περιμενουμε  να μας σώσουν μνημόνια, παροχές και μικροί τόκοι.
 
Κρατώντας τις πεποιθήσεις μας, ας αλλάξουμε τα εμβατήρια και το ρέκβιεμ σε έναν Τρανό χορό, σαν των βλάχων.
 
Πρέπει να ασκηθούμε να μαλώνουμε σε άλλο επίπεδο. Στο τώρα.
 
Κι όταν σου λέω «πορτοκάλι» ,να βγαίνεις. Σήμερα σε κέρδισα, αύριο θα χάσω.
 
Πιο απλά, δε γίνεται, στα ματωμένα αυτά τοπία, διότι
 
Ο καθένας έχει τους ήρωές του και δεν τους απαρνιέται ,ώσπου να  πολτοποιηθεί.