• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Μήπως τζάμπα γανιάζουμε;
Πάνος Θεοδωρίδης | 07.03.2017 | 00:39
Σπάω το κεφάλι μου να εντοπίσω ΜΙΑ περίπτωση ,από τον καιρό της Ανεξαρτησίας, που να αυτενεργήσαμε, να είχαν αντίρρηση οι προστάτιδες δυνάμεις και να μας πέρασε.
 
Εκτός πολεμικών συμβάντων, εννοώ, διότι τα θερμά γεγονότα έχουν άλλην διαδικασία παραγωγής- εκεί, ακόμη και οι ήττες είναι διδακτικές.
 
Μέτρησα με φουρκέτα τις δεκαετίες, από το 1830 και δώθε,ώστε να σημειώσω τις περιπτώσεις που πεισμώσαμε, αρνηθήκαμε, ξεσηκωθήκαμε, ξεσκιστήκαμε στις διαδηλωσεις και στα πρωτοσέλιδα, αλλά εντέλει, μέσα στην άγρια χαρά, επικράτησε η άποψή μας και οι απέξω το κατάλαβαν και υποχώρησαν.
 
Το σημειωματάριο έμεινε λευκό και το μολύβι ξυμμένο και απείραχτο.
 
Είμαι σίγουρος πως υπάρχουν τέτοιες περιπτώσεις και πως οι ευρυμαθείς, ευγενικά ή με σκαιόν τρόπο, θα με διαψεύσουν.
 
Ελπίζω να καταλαβαίνετε πως την φάπα στον σβέρκο που θα μου ρίξουν, θα την δεχτώ με χαρά και ευχαριστίες, διότι εξαρχής στόχευα σε κάτι παρήγορο: να βρω τις περιπτώσεις αυτές, να καταγράψω τις συνθήκες και τα γεγονότα και να συντάξω ένα αρθράκι ,όπου χωρις προκατάληψη, να ενημέρωνα τους αναγνώστες μου.
 
Μπορεί η αρμένικη βίζιτα και το ανατολίτικο παζάρι, να βρίσκονται σε υψηλή θέση στον πίνακα των στερεοτύπων μιας διαπραγμάτευσης, αλλά πως γίνεται και όποτε παζαρεύουμε εμείς κι όχι οι άλλοι, να έχουμε την υποψία ότι πληρώσαμε ακριβά και μάταια, ακόμη και με μια τρύπια δεκάρα, την διαφορά, ανάμεσα σε αυτό που θέλαμε ,κι αυτό που μας πάσαραν;
 
Κι αυτά τα γράφω, όχι επειδή συμπαθώ τους νενέκους και υποστηρίζω τους ενδοτικούς, αλλά για τον ανάποδο λόγο: αφού, όποτε αντισταθήκαμε και το πληρώσαμε, προκειμένου να δεχτούμε όρους που δεν μας άρεζαν, το αποτέλεσμα ήταν όμοιο και ανάλλαγο με να κερδίζαμε την υπόθεσή μας αφού, ούτως η άλλως θα βρίσκαμε τρόπο να  καταπατήσουμε τα συμφωνημένα και να κάνουμε του κεφαλιού μας!
 
Σάματι, όποτε υπογράψαμε μετά το 2010, αυτά που μας έσπρωξαν στα τραπέζια των διαπραγματεύσεων, αυτά που ψηφίσαμε εν μέσω διαφωνιών, κι αυτά που μας επιβλήθηκαν μετά από καυγάδες και ζόρια, σάματι τα τηρήσαμε;
 
Μόνο τα λεφτά ξέραμε να παίρνουμε και να επιβάλουμε έξτρα φόρους και δόσεις. Το κράτος δεν το σινιάραμε, τις υπηρεσίες δεν τις θίξαμε, ενοχλήσαμε μόνον αυτούς που ζορίστηκαν επειδή εξαρχήθεν δεν γουστάραμε την άνεσή τους.
 
Δηλαδή, αν λέγαμε «ναι σε όλα» στο μέηλ Χαρδούβελη, υπήρχε περίπτωση να τηρήσουμε τα περισεύματα που έταζε; Μήτε μία στο εκατομμύριο. Απλώς, η πολιτική κατάσταση θα έγερνε υπέρ των «όχηδων», με ακόμη μεγαλύτερη ένταση.
 
Επομένως, καταλήγω ,όλα γίνονται για το ονόρε. Δεν ξέρω τίνος και δεν έχω ιδέα αν αξίζει τον κόπο.
 
Αλλά ελπίζω κάποιος να σκεφτεί κατιτις να μου το υπενθυμίσει πως τότε και σε εκείνην την φάση, επιμέναμε και μας έκατσε η μπίλια, διότι άν εντέλει γίνονται όσα γίνονται για να διατηρηθεί μια κυβέρνηση μερικούς μήνες παραπάνω, να τους δίναμε,βρε αδελφέ ένα αβάντζο για να γλυτώσουμε τόση ξεφτίλα.
 
Διότι ακόμη κι απ αυτά που «θα κερδίσουν» στο τέλος αυτού του σπληνιάσματος, τίποτε δεν θα υλοποιήσουν.
 
Μόνο θα εισπράξουν.