• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Διλήμματα
Πάνος Θεοδωρίδης | 05.03.2017 | 22:57
Πίνω τα φρούτα του θεού
Πνιγμένα σ έναν κορσέ από γυαλί
Σε υγρά κατάσταση
                                     Ώ ουρανοί,
Τι άλλο απομένει λοιπόν;
 
Α,
Ίσως πιείς το ποίημα που απόμεινε
Διυλίζοντας το περιεχόμενο
Και εξαφανίζοντας το καταπότιο
 
(Π.Θ, 1964)
 
Άλλη σωλήνωση η ανάγνωση, κι άλλος ο αγωγός να κουρσεύεις λέξεις και σκαλωσιές της σύνταξης του κειμένου.
 
Γι αυτό και όταν διαβάζω κάτι, αποφασίζω άν στοχεύω να καταλάβω τι λέει, η εάν έχω μπροστά μου ένα κουρδιστό παιχνίδι που ενδιαφέρομαι να μάθω «τι έχει μέσα».
 
Η ανάγνωση έχει στο τέλος της την απόλαυση ή τελοσπάντων συναισθήματα.
 
Η έρευνα του κειμένου είναι καθαρή, κτηνώδης και στακάτη μαστορική.
 
Μη μπλέκετε τις διαδικασίες, σας εξορκίζω. Η απόλαυση του κειμένου προέρχεται από αλλεπάλληλες πληγές και πόνους που σας προκάλεσαν ατυχείς αναγνώσεις του παρελθόντος. Είναι δηλαδή ιδεολογικό το ζήτημα.
 
Απεναντίας, αν δειτε το κείμενο ως μια ποσότητα φρούτων μέσα σε ψαθί ή πλαστικό ή τάπερ ή σε τελάρο, μόνον να το γευτείτε είναι δυνατόν.
 
Αν διαθέτετε εκείνην την ιερή μέθη που σας εξαναγκάζει να επιλέγετε καλογραμμένα, υψηλού ύφους και αυτάρκη κείμενα, αισθάνομαι άβολα μαζί σας, διότι μπορεί, σε μια καλή στιγμή σας, να στερέψετε από ιδέες, από την ακμή της κατανόησης και να εξαντληθείτε (να μπουφλιάρετε δηλαδή) καθώς θα σας σωθεί η ανάσα.
 
Δεν είναι ντροπή να φορέσετε μισό καρπούζι λέξεων κράνος στην γκλάβα σας και να το γευτείτε, διότι οι λεξεις είναι για χόρταση.