• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
H Φυλή
Πάνος Θεοδωρίδης | 20.02.2017 | 23:52
Τα πολιτικά ήταν άστα να πάνε στο διάολο, ποδοσφαιρικά ήμουν ανίκανος να βαφτώ με το χρώμα μιας ομάδας, αλλά σίγουρα ανήκα, πιστός και εμμονικός, στη Φυλή της Γιάρντλεϊ. Ήτονε στη Σαλονίκη και στα πάρτι μπορεί να δανείζονταν παντελόνι για να είναι καλοντυμένοι, αλλά την κολώνια την θεωρούσαν απαραίτητο όπλο.
 
Δεν έπαιζε ρόλο πώς μύριζες, αλλά αρκούσε να μυρίζεις διαφορετικά από το άλλο σύστημα. Ήταν δύσκολο, επειδή οι μανάδες αγόραζαν χύμα κολώνιες, κυρίως φουζέρ και 4711, επομένως οι άγουροι έπρεπε να καινοτομήσουν.
 
Τα κορίτσια άρχιζαν από «Μυρτώ» και άλλα παρόμοια και κατέληγαν, ως πολύφερνες και ποθητές σε «Σανέλ» και άλλα, διάσημα, όμως, πρέπει να την πώ την αμαρτία μου, που ήταν και κοινή: στα παπάρια μας πώς μύριζαν οι άλλοι και οι άλλες. Έπρεπε η προσωπική μυρωδιά να ξεχωρίζει.
 
Οι παρέες μου στέναζαν και μείωναν το τσιγάρο για να αποκτήσουν λεβάντα Άτκινσον, Καρόν η Ζιβανσί ανδρικές.Και φυσικά, όλντ Σπάις που έμοιαζε ναρκωτικο.
 
Κι όταν βγήκαν τα αποσμητικά, στικ ή ρολαριστά, πλήθος εφήβων δεν θα είχε ταυτίσει με ενέργειες απαραίτητες ΜΕΤΑ ένα ντουζάκι: συχνά το μπάνιο παρέμενε έθος του Σαββάτου, αλλά το αποσμητικό έμπαινε καθημερινώς.
 
Ήταν το μόνο δώρο που έκαμα στον εαυτό μου, μια λεβάντα Γιάρντλεϊ, μικρό μέγεθος, στην Αγγλία του 1965.Τα άπαντα του Σχακεσπεάρη και το lunch poems του Φρανκ Ο΄χάρα, ήταν εργαλεία δουλειάς, όχι δώρα προς εαυτόν.
 
Την εξάντλησα, αργά μέσα στη δεκαετία του 70. Κι όταν στέγνωσε, είχα απιθωμένο το μπουκαλάκι στην εκάστοτε βιβλιοθήκη μου.
 
Ακόμη και με τυχαία ματιά πάνω στο γυαλί,η μυρωδιά ξεχύνονταν ωσάν μαλλί της γριάς σε περιδίνηση ,είχα νόμιμες παραισθήσεις, σκηνές τριπόδιζαν μπροστά μου.
 
Ποτέ δεν θα αποστώ της Φυλής μου της Γιάρντλεϊ, ακόμη κι αν έχω αμέτρητα χρόνια που δεν την λούζομαι. Η ανάμνησή της με συνεφέρνει. Αλλεπάλληλα ταμπλο βιβάν εναλλάσσονται στη μνήμη μου, χάρη στη μυρωδιά εκείνης της λεβάντας.
 
Την ξανασκέφτηκα με γουργουρητό γάτου και σαν κεφάλι χελώνας χωμένο σε φρέσκο καρπούζι, μαθαίνοντας ότι θα έρθουν τα συνεργεία και θα ξαναπιάσουν δουλειά και ότι νικήσαμε πάλι τις Ευρώπες και τα Δουνουτούκια, καθώς μας έδωκαν της μιας δραχμής τα γιασεμιά  και άλλα, αρωματικά.
 
Οι άνθρωποι αυτοί, έχουν άλλα χούγια.
 
Είναι της Φυλής Ένβι της Γκούτσι. Τελεία και παύλα. Άλλες ερμηνείες αρνούμαι να δεχτώ. Είναι μια Φυλή που παίζει μόνον Φεύγα στο τάβλι.