• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Εφαψίες και τσιγαροπνίχτες
Πάνος Θεοδωρίδης | 20.02.2017 | 00:44
Απ΄όλην την ιστορία με το Χρέος και την Κρίση,ένα δε μου κάθεται καλά και παραμένει αχώνευτο:
 
Είναι σίγουρο πως δεν μπερδέψαμε τον Υπερδανεισμό με την Διαγωγή;
 
Εννοώ εκείνο το τεμάχιον συμπεριφοράς που ήταν σε θέση να εξαγριώσει έναν γονιό, αν του έφερνες Κοσμία, αντί Κοσμιωτάτη. Όχι πως ήταν δύσκολο-μια εμφανής αταξία, μια ζμπόμπα η ένα τσιγαράκι που δεν προλάβαινες να πνίξεις στην παλάμη, έφταναν και περίσσευαν για να λαβεις το σκουλαμέντο του αληταρά και του αμετανόητου.
 
Δεν μιλάμε για χαϊδέματα και φασώματα σε ημιφώτιστα παρκάκια που περιελάμβαναν ξεκούμπωμα της ποδιάς Εκείνης, οπότε η διαγωγή γινότανε Κακή, παρεκτός και τα σόγια ανέχονταν έναν Αρρεβώνα.
 
Οι αρκετές κυβερνήσεις που ακολούθησαν την Πορεία του Μεγάλου Οραματιστή, του Τρίτου Ανθρώπου της Οικογένειας από το Καλέντζι, όσο πιο πρώιμες ήσαντε, τόσο κι πιό θεολογίζουσες έδειχναν.
 
Είμεσθεν, σύμφωνα με τις διαδόσεις, του σκοινιού και του παλουκιού, τόσο οι υπήκοοι, όσο και οι κεχαγιάδες μας- κι όμως ,με ελάχιστες εξαιρέσεις, δεν φάνηκε ένα νέο πρόσωπο, ικανό να πείσει το πόπολο για τις ικανότητές του.
 
Ένας σχετικά αρρύθμιστος ανακριτής από άλλη χώρα και ήπειρο, εύκολα θα πίστευε, ερευνώντας την περίπτωσή μας, ότι υπήρξε μια Μεγάλη Συμπαιγνία που κάλυψε την Μεγάλη Ενοχή.
 
Διότι τα Μεγάλα Ρητά που ακούστηκαν ,όπως «λεφτά υπάρχουν, αρκεί να τα βρούμε» και «μαζί τα φάγαμε» ήταν άλλα λόγια ν΄αγαπιόμαστε. Το μπακαλοτέφτερο με τα χρωστούμενα, ποτέ δεν βγήκε από το συρτάρι του μπακάλικου.
 
Από την μετά το 1830 περίοδο, μόνον μία ήταν αναλογικά προσόμοια με το χάλι μας μετά το 2010. 
 
Τότε που οι τέως σύμμαχοι, εξαγριώθηκαν που φέραμε τον βασιλέα και αρνήθηκαν να μας ξεμπλέξουν από τις εκστρατείες μας. Αυτά που τράβηξαν ο Γούναρης, ο Πρωτοπαπαδάκης και άλλοι πολιτικοί ώσπου να τους στήσουν στα έξι μέτρα, περιμένοντας μάταια μια συνέντευξη, μια συζήτηση ή μια ρύθμιση, χασομερώντας στους διαδρόμους αιθουσών συνεδρίων ,οπου έβραζαν οι διαπραγματεύσεις, ίσως δεν μπορούμε να τα διαισθανθούμε καν. Αλλα κι εκείνο βάστηξε από το 1920 έως το 1923, βαριά-βαριά.
 
Συμπεραίνω. Μεταξεταστέοι στα μαθηματικά, γράψαμε βάση σε φυσικοχημεία και λαθέψαμε (αλλά περάσαμε τσίμα τσίμα) Ανθρωπολογία και Κοσμογραφία.
 
Κι όμως, μείναμε στάσιμοι επειδή μας έρριξαν μια τεσσάρα στη Θεολογία και δεν πατήσαμε στην Αγωγή του πολίτη, επειδή μας είπαν πως δεν ήταν υποχρεωτικό.
 
Ο λόγος που μας τιμώρησαν δεν γράφτηκε ποτέ: στα διαλείμματα, στριμώχναμε τη κόρη του θεολόγου και της μάθαμε να καπνίζει .
 
Οι πιό έξυπνοι, άλλαξαν σχολείο. Οι υπόλοιποι, ούτως η άλλως ήθελαν το χαρτί για κανέναν διορισμό.
 
Αυτά ζήσαμε και ζούμε, κι ας αφήσουμε τα σάπια, περι ιδεολογικής περιόδου Τυφώνων και Δραμάτων.