• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Για τον Βαλεντίνο...
Πάνος Θεοδωρίδης | 14.02.2017 | 02:14
Οσο δεν είχα ένα δημόσιο βήμα, παρατηρούσα την ανερχόμενη επέτειο των ερωτευμένων μάλλον από τις μοκάρες μου. Δεν δαπάνησα μήτε γραμμή γι΄αυτήν.
 
Στο μυαλό μου, άξιζε μόνον ενδεχομένως μιά ένθετη προτασούλα, εάν θα είχα ήρωά μου κάποιον μαστουρβάτορα, ξεμοναχιασμένον και γκρίζον, να περνάει μιά φαντασμαγορική λεωφόρο γεμάτη ζευγαράκια που αντάλλασσαν καρδούλες κι αυτό ήταν όλο.
 
Δεν το χρησιμοποιούσα μάλιστα, επειδή στα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, το τελευταίο είδος ζωής που με ενδιαφέρει είναι ο homo masturbatis.
 
Μόλις καβάτζωσα θέση σε ράδιο και αργότερα σε εφημερίδα, ο άγιος Βαλεντίνος και τα περί αυτόν σαλιαρίσματα, έγιναν μέρος μιάς επικαιρικής θεματικής.
 
Είχα να του προσάψω τα εξής: ήταν ξένος άγιος, ενδεχομένως δηλαδή να υπήρχε και έλλην άγιος ή έστω ανατολικός άγιος που να κάλυπτε το κενό, η γιορτή των ερωτευμένων ήταν επείσακτη υπέρ των ανθοπωλών και των ζαχαροπλαστών, άρα ήταν κομπραδορισμός του κερατά, και ο έρωτας παρέρχεται μεταλλαγμένος σε συντροφικότητα, αγάπη, κολλεγιά ή μίσος, επομένως πρόκειται γιά εορτή παροδικού ήθους.
 
Η κοινωνία, χωρισμένη κατά τα γνωστά σε εμπαθείς ακολουθητές, στείρους αντιρρησίες, φιλότιμους αναθεωρητές και ακαταμάχητους ,πάμπολλους απαθείς, θα είχε λοιπόν ,και σε αυτήν την περίπτωση μιά θεσούλα γιά μένα. Φυσικά, στο πλαίσιο τριών άλλων μεγάλων νεοελληνικών Πυλώνων, που εκφράζονται με  άρρητες, αλλά παντοδύναμες αρχές:
 
1.Ο,τι έρχεται απέξω, είναι ύποπτο εμπορίας , προδοσίας και σκοπιμότητας
 
2.Οι αποδεχόμενοι τον εισοδισμό απέξω στοιχείου, είναι πρόβατα και ζώα θεοτικά, αδρανή μπάζα που χρειάζονται διαφώτιση.
 
3.Ωραίος και ενδιαφέρων στόχος του διανοουμένου, είναι να προτείνει κατ΄αρχήν εναλλακτικά ήθη και έθιμα γραικικά, ή έστω ρωμέικα στην ανάγκη,ώστε να παύσει ο χότζας, ο χαχάμης, ο φλάρος, ο μασόνος, ο άθεος και ο καλβινιστής να αγρεύουν ψυχές νοτίως του Δουνάβεως και δυτικώς του Άλυος ποταμού.
 
4.Τέλος, ο έρως δεν είναι θεότης από σόι. Από σόι προέρχονται δαίμονες, άγγελοι και θεότητες που ευνοούν την εν μέτρω χρήση των γεννητικών οργάνων και δεν διαταράσσουν τον ανθρώπινο εγκέφαλο με εκρήξεις θυμικότητας, ώστε ο άνθρωπος να δύναται να εργαστεί και την επαύριον της επετείου, χωρίς να χρειάζεται γενικό ρεκτιφιέ.
 
Πίναμε τούρκικο γκαϊφέ; μαλακία μας. Μετά τον Αττίλα, εμείς τον λέμε ελληνικό.
 
Στολιζαμε δέντρο; άφρονες ημείς- η λύση ήταν το παραδοσιακό καραβάκι, ελληνικότατο. Εχουν καράβια και ο Φοίνικες, οι Αιγύπτιοι, οι Κινέζοι και οι Βίκινγκς, αλλά άν σου το θυμίσουν, απαντάς ναι, αλλα δεν αρμενίζουν στο αιώνιο , καταγάλανο, Αιγαίο!
 
Ετσι λοιπόν ,ακόμη και σήμερα που σας ομιλώ, στην εφημερίδα υπάρχει ένα καναβάτσο που περνάει ψιλό γαζί τους Βαλεντινιασμένους, προτείνει τον άγιο Ευφρόσυνο ως άγιο των καψούρηδων, επειδή είναι άγιος των μαγείρων, και ο έρωτας περνάει από το στομάχι, και πλήθος άλλα, εορταστικά, αντάξια ενός κομπέρ, συμβατικά και εξυπναδίστικα.
 
Το κοινό χαίρεται, όλοι χαίρονται.
 
 Ο Πετεφρής διατηρεί την φόρμα του. Πως τα βγάζει ρε παιδί μου πέρα, κάθε μέρα κι άλλο θέμα. Εχει λέγειν ο κεκές, και τέτοια.
 
Ε, λοιπόν, ιδού ένα έμπρακτο παράδειγμα του ρητού που εξέμεσα εδώ και δέκα χρόνια: οι διανοούμενοι είμαστε η βάση της αγραμματωσύνης. Με υλικά την ξενοφοβία, την ζούλια(μήτε κάν ζήλεια..) τον τοπικισμό, τον επαρχιωτισμό, την τάση γιά κατασκευή υποκαταστάτων,την τζαμπαμαγκιά ,την εκ του ασφαλούς δήθεν κοινωνική κριτική,τον γεροντισμό ως ύπατη αξία,και με αντιπάλους κάτι καημένα σαν τον Λουδοβίκο των Ανωγείων (καημένα όχι γιά την τέχνη τους, αλλά γιά την επικράτηση απόψεων που έχουν απαρχή την τέχνη τους), ο δρόμος του Πετεφρή- καίριου σχολιαστή της κοινωνικής υποκρισίας, είναι στρωμένος με βάγια.
 
Σιγά μην είναι.
 
Μάλιστα, σιχαίνομαι τις καρδούλες και τα άνθη, τις χαριτωμένες καρτούλες με τις εξυπνούλες ατακούλες. Ε,και ; πεπαιδευμένους δεν χρησιμοποιούν οι έμποροι γιά να στήσουν την πραμάτεια τους; εκπαιδευμένους στα διπλανά θρανία; κατόχους εταιρειών, σεναρίστες, κειμενογράφους, μαρκετίστες και λοιπούς;
 
Και τι θα γινότανε δηλαδή, άν φιλιόμασταν χάρη στον άγιο Νάρκισσο ή τον άγιο Μάρωνα; δεν θα υπηρχε εμπόριο και το φλέρτ θα επέστρεφε δριμύτερο υπό τον παλαιό μιστριωτικό του όρο εργολαβία;
 
Valentine λοιπόν. Χωρίς εμπόδια. Και το κλαρίνο από τους Βαυαρούς μας ήρθε, αλλα δεν το λέμε ξενόφερτο.