• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Η ζωή στα χωριά 30(τελευταίο)
Πάνος Θεοδωρίδης | 30.04.2014 | 18:00
Αποχαιρετισμός στις αναμνήσεις
 
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αντίθεση στη χώρα όσο ανάμεσα στη διδακτέα ύλη και στην κοινή γνώμη, στο χωριό και στην πόλη.
 
Κατόπιν έφτασα να βλέπω τη χώρα μου τραγική
Κοτζάμ γενια του τριάντα φίσκα στη θάλασσα
Στα πεύκο στον καυτό ήλιο και σε μελαχρινές
Λαϊκή τέχνη, λαϊκή παράδοση, νησιά αγνοί χωρικοί
Που αποστόμωναν συνέχεια διανοουμένους ενώ
Στα Γιαννιτσά που ζουσα είχε λάσπη σλαβόφωνους
Η Θεσσαλονίκη ένα εμπορείο άσφαλτοι εργοστάσια
 
Το χωριό εύκολα γλυστράει στη νοσταλγία και στην αφήγηση του προφανούς. Ωστόσο, η αλήθεια που απομένει χωρις υμένα, πάντοτε θα μας θυμίζει: «αρκετά με τις εικόνες. Αρκετά».
 
Στο Βαγιοχώρι και μετά στο Μοναχήτι
Χαρτιά κι άλλο κρασί στο Κηπουρειό
Τελικά, αργά το απόγευμα κοντά στην Αμφίπολη
Που είναι μια στέρνα και εκεί κοιμηθήκαμε
Το 71. Ποια ανάμνηση απ όλες είναι σοβαρή και τεκμηριωμένη
Όσο ανακοίνωση σ΄αρχαιολογικό περιοδικό-
 
Αυτά που λεμε κι αυτά που γράφουμε
Απάτη και θέατρο και δίψα για κρασί
Κάποτε στην Έδεσσα ένα μπουκάλι Αμυνταίου
Αξίζει όσο αυτά που γράφουμε
 
Μέσα μας στενάζουν ο Μακρυγιάννης και  ο Γιαγκούλας. Δυστυχώς ,υπάρχει θέση παραδίπλα γιά τον Μπαϊρακτάρη και τον Αρκουδέα.
 
Ενας αγρότης απ΄το Μαυρονέρι
Κι ένας επιστήμονας απ΄τα Γιαννιτσά
Το βαλαν κατω και λογάριασαν:
 
Τόσο το λίπασμα ,τόσο ο σπόρος
Τόσο τα μήλα, τόσο το ψωμί
Πάμε στη Γερμανία.
 
Κανείς δεν σκεφτηκε επικερδείς επιχειρήσεις
Στην πατρίδατου. Ηταν ανόητοι
Κι η κουβντα εκείνη δεν κράτησε πολύ.
 
Ηταν όσο να πιούνε δυό ουζάκια
Στην αναθεματισμένη τη στροφή
Πρώτο καφενείο αριστερά
Στον δρόμο για τον Μικρόκαμπο.
 
Με τα ποιήματα, στρώνεις βάγια σε στρατιές εξαπατημένων, που θα έπρεπε να είναι ακτιβιστές, αλλα τότε ποιός θα σε αγαπάει;
 
Χρειάζομαι σήμερα το χέρι
Που αρπάζει τη μνήμη από το κεφάλι μου
Και τη στέλνει στα χωριά
 
Τα χωριά της Ελλάδας! Τα χωριά της Ελλάδας!
Με διάφορες παρέες κοιταγμένα
Και διάθεση στείρα, με πυρετό
 
Στα Βαλκανια και στη Μικρασία, τα χωριά είναι αγκυροβολημένα στον βυθό των τοπίων. Δεν υπάρχει μήτε ένα χωριό που σκαρφάλωσε με το νοικοκυριό του σε ένα αερόστατο των Μονγκολφιέρων και να χαθεί στον ορίζοντα. Ποτέ δεν θα υπάρξει στα Βαλκάνια και στη Μικρασία ροκανρόλα, αλλα πάντα θα υποτονθορίζουμε ραπ και προσωδίες.
 
TA ΧΩΡΙΑ
Ο χάρτης αυτός διπλωμένος στα τέσσερα
Διδάσκει ονόματα και δρόμους. Αδύνατο
Να φανταστείς αναγνώστη την αληθεια.
Και ποιός μπορεί; Τα χωριά
Όταν τα χτυπάει λοξά ο ήλιος
Και τα κοιτάς απο ψηλά, φαίνονται ωραία.
Δεν γίνεται τέτοιες στιγμές πάνω στο λοφο
Να συλλογιέσαι το εισόδημα και τη σοδεια τους
Δε γκρινιαζεις άλλο
Πάνω σε εκτεταμένους ερειπιώνες αναγνώστη
Κρατώντας όστρακα και μιά μετροταινία
Νοιάζεσαι γι άλλα πράματα:
Που ήταν το περιτείχισμα του ερύματος
Γιατί δεν υπάρχει τίποτε ρωμαϊκό
Καθώς και πότε θα φάμε.
Ο χάρτης αυτός διπλωμένος στο γραφείο
Δε θυμίζει πιά τα χωριά που πέρασες
Άλλα θυμίζει-
 
Τα χωριά επιτρέπουν να λες με το όνομά τους τα ανερμήνευτα.
 
Ει ,ελατε κατά Χαλκηδόνα παρς
Γιαννιτσά περιφέρεια
Να δειτε δάκρι κι απονιά
Στα Κουφάλια το σιτάρι πλαγιασε
Και βρέχει ακόμη στην Αρδαία.
 
Υπάρχουν και χωριά που δεν θα αποκτήσουν ποτέ ονόματα.
 
Στο Γκορνίτσεβο νυχτώνει νωρίς
Στεφάνια με στάνες
Άνθρωποι λίγοι επιφυλακτικοί
Δε θέλουν φωτογραφίες
Δε θέλουν αποτυπώσεις
Χορεύουν.
 
Αν μιά μεγάλη πόλη είναι συναρμογή επαρχιών
Ένα μικρό χωριό είναι περίληψη άγνωστης χώρας
 
Τώρα τα χωριά που ποτέ δεν τα κατάλαβα
Βρίσκονται στην πολιτεία όπου ζω.(*)
 
 
(*) Το κείμενο διακοσμείται απο αποσπάσματα ποιημάτων του Π.Θ εκ της συλλογής "Προσπέκτους", 1977.