• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Remember Alamo, γατόνια...
Πάνος Θεοδωρίδης | 19.01.2017 | 02:28
Κυκλοφορεί έντονα μια φήμη πως η κυβέρνηση, έτσι όπως είναι κατασκευασμένη, δηλαδή λίγοι «ψυχωμένοι» ακτιβιστές που επιμένουν στο στόχο τους, αγνοώντας επιδεικτικά την (αξιοθρήνητη, εξάλλου) «μεταπολιτευτικη πολιτική παράδοση», μοιάζει να κερδάει τις εντυπώσεις αλλά και την ουσία, οδηγώντας τους αντιπάλους της στην αγωνία, στην πολιτική αυτοκτονία, στο χαμό.
 
Μπορεί να μη με πιστέψετε, αλλά δεν πρόκειται για φήμη.
 
Ουσιαστικά, είναι μια παραλλαγή από «το τραγούδι του νεκρού αδελφού», μια  διαβαλκανική σάγκα, όπου η δύναμη της κατάρας, η μυρωδιά του λιβανιού και το σαιξπηρικό τέλος καταστρέφει μιαν οικογένεια, με πολλούς γιούς και μία κόρη, συν μια μάνα εμμονική.
 
Δηλαδή,η επιμονή του Σύριζα να αποκτήσει τηλεοπτικό και έντυπο βάθος, που μοιάζει να πετυχαίνει μέρος των αρχικών του στόχων, επειδή ένας γάτος Αγκύρας αντικατέστησε τον Ψυχάρη, δεν μπορεί να εκτιμηθεί ακόμη, διότι το «μηδένα προ του τέλους μακάριζε» φαίνεται ακατανίκητο.
 
Το πολιτικό κεφάλαιο του ΔΟΛ, στην μετελιξή του, δεν είναι ενεργό, εδώ και χρόνια.Κι άλλα ιδρύματα κυκλοφορούν στην Αγορά, κι άλλα Μέγαρα έχουν κατασκευαστεί.
 
Μόλις διάβασα εξάλλου έναν έμπειρο ρήτορα, να αποδίδει το σκίσιμο εφημερίδων στη διάρκεια της κηδείας του Γεωργίου Παπανδρέου του 1968μ στην «φιλότητα» του Συγκροτήματος προς την Χούντα, ενώ ήταν αναμνηστική μπαταριά από τα Ιουλιανά του 1965,όταν εκφράσεις μιας εφημερίδας που έμοιαζαν υπέρ των Αποστατών, έφεραν διαμηρισμό εφημερίδων στις πρώτες εκείνες διαδηλώσεις. Με εκείνων την ανάμνηση, οι θρηνούντες αποχαιρετούσαν τον Γέρο της Δημοκρατίας.
 
Οι περισσότερες εφημερίδες λειτουργούν ως αναμεταδότες ψηφιακών ειδήσεων και διανομείς προϊόντων, ακόμη και υπέρ μιας διαφορετικής ανάγνωσης.
 
Μεταξύ τραπεζών, Μουλόπουλου, εργαζομένων στον ΔΟΛ και Ιβάν Σαββίδη, φαίνεται να επικρατεί το μοντέλο του μουτζούρη: θα καεί, όποιος θα χρεωθεί την ανεργία των 500 υπαλλήλων του οργανισμού.
 
Ανιδρύσεις και κατεδαφίσεις μεγάλων επιχειρήσεων, έχουν ιδεί πολλές φορές τα ματάκια μας, αλλά οι προσεκτικοί γνωρίζουν πως δεν μετράνε οι πρώτες εντυπώσεις  (όπως «ο Τσίπρας τα κατάφερε») αλλά η πιστή χάραξη μιας καμπύλης Γκάους: κάτι καταστρέφεται όταν (α) το αγαπάμε και το στολίζουμε (β) μας αποκαρδιώνει (γ) παρατηρούμε με ξιππασμό και θαυμασμό την προσπάθεια ανάστασής του (δ) χους η και εις χουν απελεύσει.
 
Σε γράφημα, είναι σαν τη διπλή καμπούρα μιας βακτριανής καμήλας.
 
Τελειώνω: η Ιστορία είναι κατάφορτη από ηρωικούς αιφνιδιασμούς, από μεραρχίες που απώλεσαν μάχην από διμοιρίαν, από πολέμους εναντίον των πιθανοτήτων και άλλα, γοητευτικά.
 
Ο Σύριζα δεν ανήκει σε αυτήν την κατηγορία νικητών.
 
Διάλεξε την μέθοδο Κοσκωτά, την μέθοδο του νερού του Καματερού και τα φύκια ως μεταξωτές κορδέλες.
 
Εύχομαι να σωθούν τα προσχήματα, με την μέθοδο του «όλα μπερδεύονται γλυκά», κι όχι ,όπως πολύ φοβάμαι, η κυβέρνηση να ταΐζει τις χήνες του εκφασισμού, προσδοκώντας να προσφέρει φουα γκρά  στο πόπολο.
 
Όλα αυτά συμβαίνουν,επειδή η αντιπαλότητα έναντι της κυβέρνησης, είναι ρητορική και βαριεστημένη. Και τέτοια μπερεκέτια,σπανίως κρατάνε πολύ.
 
 
Δείτε επίσης:
affb883e449e1d2cc3ee28ad0fee8e6b.jpg