• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Οιωνοί και διοσημείες...
Πάνος Θεοδωρίδης | 13.01.2017 | 01:13
 
 
Στην Κύπρον έχω βρεθεί λίγες φορές, σε διάστημα μερικών μηνών, πάνε πολλά χρόνια.
 
Με το «Κυπριακό» απεναντίας, συναντιέμαι συχνότερα.
 
Εμμέσως στην Κύπρο αναφέρεται το τέλος μιας αφήγησης με τίτλο «Η μπάλα ταξίδευε προς τα πεύκα».
 
Αλλά σήμερα, περιμένοντας το γαϊτανάκι των δηλώσεων της Γενεύης, σχεδόν βέβαιος για την εξέλιξη του διαλόγου μεταξύ της τουρκικής και της ελληνικής πλευράς, θυμήθηκα πότε πρωτάκουσα γι αυτήν.
 
Ημουν ξεψυχισμένος μετά από μία ανεμοβλογια, το 1952 και η πρώτη μέρα που βγήκα να παίξω στο εκκοκιστήριο, αλλά δεν κατάφερα να φτάσω εκεί που έπαιζαν τα γειτονόπουλα, καρσί στου Ζαβλιάρη και έπεσα μπρούμητα αντραλισμένος στον χωματόδρομο. 
 
Με σήκωσαν και έφριξαν επειδή ένα μυτερό θραύσμα από μπουκάλι γκαζόζας είχε σφηνωθεί στο αριστερό μου γόνατο, είχε διαπεράσει το δέρμα πάνω από τον μηνίσκο και αιμορραγούσε.
 
Κουβαλητό με έφεραν στη βρύση της αυλής της κυρίας Ευλαμπίας και άνοιξαν το μουσλούκι να με ξεπλύνουν από τις σκόνες.’Ενας μεγαλύτερος, μου είπε «μη κοιτάς» και τράβηξε το γυαλί.
 
Μετά, μου έβαλαν καπνό από ένα τσιγάρο χύμα και βρήκαν σουλφαμιδόσκονη που την χιόνισαν  επάνω στην πληγή. Μήτε οξυζενέ, μήτε ιώδιο, μήτε οινόπνευμα.
 
Όταν γύρισε η μάνα μου από το σχολείο, καθάρισε το μέρος και έβαλε τα σχετικά γιατρικά, βάζοντας μια μεγάλη γάζα και σταυρωτό λευκοπλάστ.Περιορίστηκε να μου πει «θα σου αφήσει σημάδι. Φάνηκε το κρέας. Σημάδι σαν τη  νήσο Κύπρο».
 
Στην πρώτη αλλαγή, κοίταξα την περιοχή με δέος και είχα το εκτύπωμα της γλυκείας χώρας Κύπρου στο γόνατο, με την μυτερή Καρπασία και την στρόγγυλη περιοχή της Πάφου στην άλλη πλευρά.
 
Η πληροφορία πως ο Πανούκλας-Χολέρας είχε μια Κύπρο στο γόνατο, οδήγησε τους φίλους μου να είναι παρόντες στις αλλαγές της γάζας και να φωνάζουν περαστικούς από την οδό Ταβουλάρη «ελάτε να δείτε την πληγή, σαν την Κύπρο είναι».
 
Η πληγή πήρε διάφορα χρώματα και μορφές οιδήματος, ώσπου την ξέχασα, αλλά ακόμη έχω το σημάδι στο γόνατο.
 
΄Αλλο παιδικό σημάδι, παρεκτός από εμβόλιο, δεν έχω, ανκαι επί δεκαετίες ένα σκίσιμο στο μέτωπο, που απέκτησα την ίδια χρονιά με την Κύπρο, πέφτοντας με το κεφάλι από την μουριά του θείου Γιάννη στην Αγροσυκιά, υπήρχε κατά μέτωπον, ώσπου απορροφήθηκε από μια ρυτίδα της ηλικίας.
 
Μπορώ να εξομολογηθώ άφοβα πλέον, καθώς ο ΟΗΕ αισιοδοξούσε και οι Τούρκοι έπαιζαν την τρίλιζα που ήξεραν ενώ οι δικοί μας μουλάρωναν στα λάθος ζητήματα (από το σχέδιο Χάρντινγκ η ίδια απέθαντη υπορουτίνα) ότι το μείζον χαρακτηριστικο της πληγής δεν ήταν βέβαια το ατεχνές περίγραμμα της μεγαλονήσου, αλλά η υφή της: ήταν σα να είχα γεννήσει έναν γυμνοσάλιαγκα  που έμεινε στο γόνατο, στικτού δέρματος, γκριζοκαφέ, και το πλάσμα που έβγαινε από το σώμα του ήτονε ωσάν το σάλι του πάνω στους κρίνους της κυρίας Ευλαμπίας.
 
Με δεδομένο πως η Αθηνά ξεπήδησε από τον μηρό του Διός, και ένας ανυπεράσπιστος γυμνοσάλιαγκας από το γονατο ενός παιδιού, η διοσημεία έμοιαζε εύλογη.
 
Και δεν θυμάμαι άν οι «Εικόνες εκ του βίου των ζώων» του Τσιλήθρα, έκδοση του μεσοπολέμου από τη βιβλιοθήκη του πατέρα μου έλεγαν πως ο μεγαλύτερος εχθρός του γυμνοσάλιαγκα ήταν η γαλοπούλα, γεγονός που μου επιβεβαίωσαν κάμποσοι κουρκοβοσκοί.
 
Η οποία λέγεται και Τούρκος, παρά τοις πέραν του Άτλαντος καταβροχθισταίς του πτηνού κατά την Ημέρα των Ευχαριστιών.
 
Σημάδι ξεσημάδι, σαν τους συγγραφικούς συνειρμούς δεν έχει.