• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Η ζωή στα χωριά 27/30
Πάνος Θεοδωρίδης | 27.04.2014 | 18:00
Οι θησαυροί
 
Ένα απο τα πιο προφιλή θέματα συζήτησης στα χωριά, είναι οι θησαυροί που βρέθηκαν, που επίκειται η ανεύρεσή τους, που θα βρεθούν άν η κοινότητα έχει μυαλό να συνδυάσει προφανείς ενδείξεις.
 
Θησαυροί που κρύφτηκαν από ανεύθυνους μπέηδες, από τρομαγμένους οικογενειάρχες που τους καταδίωκαν πειρατές, κι ας απέχει το χωριό ενενήντα τέσσερα χιλιόμετρα από ασφαλές αγκυροβόλιο. Θησαυροί που έκρυψαν κυνηγημένοι από τον Αλή Πασά νοικοκυραίοι, ή απλώς επειδή ένας γέρος τους έδειξε κάποτε την σπηλιά που άνοιγε με την έκφραση «σουσάμι, άνοιξε». 
 
Θησαυροί που τους υπέδειξε σε συγχωριανούς εκδρομείς στην Ανατολική Θράκη η στα Κοτύωρα απόγονος οθωμανού πρόσφυγα, ανταλλάξιμος το 1924.
 
Τέλος,  θησαυροί, περισσότεροι και εξαιρετικά διαθέσιμοι, είτε των καπεταναίων του ΕΛΑΣ είτε του Ζέρβα, είτε των Εγγλέζων σιδερένια και ασφαλή κουτιά τίγκα στη λίρα που έρριξαν με αεροπλάνα και τα είδε το παραπαίδι ενός Σαρακατσάνου που έφτιαξε πισίνα στη στάνη του αφεντικού του,άρα τα βρήκε.
 
Τις μαύρες χειμωνιάτικες μέρες που περιμένουν άλλη μια δόση από την παράδοση των δημητριακών ή από το εκκοκιστήριο και παίζουν βιδωτή τριανταμία ή βρίσκονται σε αναμονή του περιοδεύοντος σαλιγκαρά που γυρνάει τα χωριά με τον υπάλληλό του κουβαλώντας μιά δερμάτινη σαμσονάιτ τίγκα στα ευρώ και τους παίρνει όλες τις επιδοτήσεις σε ονομαστές πόκες  ολονύχτιες, ή ετοιμάζονται να πάνε στον ζαράκια έξω απο την κωμόπολη που τους τα μαζεύει με χαμηλό ποτ σε μπαρμπουτιερα δίπλα στο εργαστήριο που παράγει παράνομα γκαζάκια, και απο ένα ατύχημα όλοι ξέρουν γιατί έχει μόνον δύο δάχτυλα στο δεξί του χέρι, είναι πιο έτοιμοι να μιλήσουν για θησαυρούς και βρίσκουν σε συρτάρια ξεχασμένους χάρτες με θέση του βορρά και απόσταση από το πιο κοντινό χωριό, μήπως και χάνοντας ό, τι έχουν και δεν έχουν , ο κερδίσας αποδεχτεί να πληρώσει πεντακόσια ευρώ για ένα τέτοιο στοιχείο.
 
Οι θησαυροί ποτέ δεν έχουν σχέση με αρχαία και αρχαιοκαπηλείες.
 
Αυτά τα αναλαμβάνουν περιφερειακές στο κράτος υπηρεσίες και άτομα με διαδικασίες αφανείς και κρυπτικές. 
 
Είναι άλλη σωλήνωση και δουλεύει με παραγγελίες και βασικό στοιχείο κέρδους την κρατική ανταμοιβή, κάπως σαν τις επικυρήξεις για την "τρομοκρατία"¨.
 
 Στη Μακεδονία οι αρχαιότητες ένα διάστημα ταξίδευαν με βανάκι χάρβαλο Συρακούσες και επέστρεφαν αλλιώς, ασφαλισμένες απο διεθνείς μαφφίες.
 
Στο Κιλκίς μιλάνε γιά το Χρυσό βουνό πάνω από την Τέρπυλλο που η βροχή το γλύφει και γεμίζει με χρυσή άμμο τα φουσκωμένα   ρέματα.
 
Στην Αμφίπολη έχουν να λένε για τη Ρωξάνη και κάτι μπλεγμένο με το Δάτον, στη Χαλκιδική έχουν χάσει τον λογαριασμό, αφού πολλά ξενοδοχεία χτίστηκαν πάνω σε ναούς, ρωμαικές επαύλεις και αρχαία περίκλειστα πολεμικα λιμάνια, το Παγγαίο το έχουν ρημάξει αλλα βγάζουν βραχογραφίες και ξεχασμένες στοές, ενώ οι ταφές είναι δημοφιλείς από την Μεθώνη και την Αλωρο έως την Μίεζα και τα κατάντη των παράξενων βράχων στο Πάικο και στα μεσαιωνικα του χρυσόκαστρα.
 
Και στους Φιλίππους τρελαίνονται από τις μεγάλες Μαδάρες με τους Ιππείς μετά  λόγχης και τα μετάλλια αγνώστων ηρώων.
 
Οχι, κανένας δεν νοιάζεται να μαζέψει ένα σχολικό αρχείο μεταξύ 1912-1916, όπου τα ονόματα των μαθητών αλλάζουν σαν φιδοπουκάμισα, κανένας δεν μαθαίνει να διαβάζει ημερόλογια και φωτογραφίες από την στρατιά της Ανατολής, κανένας δε δίνει σημασία σε ένα κτηματολόγιο ή σε ένα κιτάπι αγοραπωλησίας προς Εβραίο έμπορο ή να μιλησει σε κάποιον που βρήκε την κάμα μιας γαλλικής σπάθας στο ρέμα που  εκτέλεσαν έναν εθνοπροδότη οι μεν και τον ξάδερφό του τον εαμοσυμμορίτη οι δε.
 
Επίσης κανένας δεν θεωρεί θησαυρό της ζωή του που η έφηβη Συρματούλα χάρισε το πρώτο της φιλί στον Στάθη ,Ιανουάριο του 1973 και από εκείνη τη σχέση σήμερα δυο οικογένειες χαίρονται παιδιά και εγγόνια.
 
Κανένας δεν κοιτάζει με πάθος και νοσταλγία παλιών ημερών των αδελφό του, που παρά τις φασαρίες και τις φτώχειες, δούλεψε και δουλεύει καλά η φάρμα με τις γαλοπούλες που τους σπουδάζει τα παιδιά.
 
 
Τους πραγματικούς θησαυρούς, που είναι η μνήμη των σκοτεινών εορτών της σάρκας, η μεθυστική πνοή του πρώτου γλεντιού και το κοτσονάτο περπάτημα ενός γέροντα που καλημερίζει βροντόφωνα την γειτονιά, χωρίς να χρειάζεται γιατρούς και περπατούρες,κανένας δεν λογαριάζει. Είναι απλώς έρωτες και ευτυχία και δάκρυα συγκινησης. Δηλαδή ένα τίποτε, στην χαλαρή χώρα μας που φυλλοροεί.
 
Αυτά είχα να γράψω και τα θεωρώ άπαντα αληθή.