• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Wildlife
Πάνος Θεοδωρίδης | 11.11.2016 | 02:36
Τελείωνε ένας αιώνας κι όμως απουσίαζα. Ο εικοστός των αιώνων, εννοώ.
 
Στα περίπτερα και στους λαχειοπώλες, έβρισκες διαπραγματευτές μετοχών.Στα βόρεια σύνορα, μπαινόβγαιναν στρατά και βομβάρδιζαν αβέρτα.Αισθανόμουνα αποξενωμένος και βαρύς.
 
Ήθελα να γίνω ξενιτέας, που λένε.
 
Ώσπου ένα πρωί, απο αυτά τα γρουσούζικα, κι ενώ δεν μου κατέβαινε καμιά ποιητική ιδέα, στο μυαλό μου άναψε μια λάμπα.
 
Θα ανέβαινα στο Πάικο, και θα ζούσα σε μια καλύβα.Και θα τουφέκαγα όποιον  θα τολμούσε να πλησιάσει . Δεν θα ήταν ακριβώς αντάρτικο, αλλά μιας μορφής αυτοεξορία.
 
Αυτά δεν τα διέδιδα πολύ, επειδή ντρεπόμουνα.Αλλά στο περιβάλλον μου, ήμουν σίγουρα ανυπόφορος. Έτσι η καλύβα, αλλιώς οι Αμερικάνοι. Όταν η τότε γυναίκα μου κατάλαβε πως σοβαρολογούσα και παλαντζάριζα, αναγκάστηκε να καταφύγει σε έκτακτα μέτρα.
 
Να τηλεφωνήσει στον Μπίλη.
 
Τον παιδικό μου φίλο. Ήταν επί πολλά χρόνια ο άτυπος ατζέντης μου.Πρώτος αναγνώστης των βιβλίων μου, ο μόνος που ό,τι και να έπραττε, το έβρισκα γουστόζικο και ήξερε από σινεμά. Οι συναντήσεις μας τελείωναν σε έκρηξη χαράς και σαχλαμπίχλας.Αν δεν κατάφερνε αυτός να με συνεφέρει, σκέφτηκε, την είχα κατσει την καταθλιψάρα.
 
«Βασίλη», του λέει στο τελέφωνο «αυτός θέλει να γίνει αντάρτης στο Πάικο»
 
Ο Μπίλης, μυρίστηκε προοπτική μεγάλης καζούρας και τσίμπησε. «Πες του να κάτσει στον  κώλο του, δώσε του ψωμοτύρι να ασχολιέται. Έρχομαι»
 
Όντως κατέφθασε, κοιτάχτηκε στον καθρέφτη δήθεν στιγμιαία και ήβγαλε την τσατσάρα από την κωλότσεπη. «Τι έπαθες ρε μαλάκα;» ρώτησε.
 
Του είπα. Βεβαιώθηκε πως οι λυρικές, επαναστατικές μου λέξεις δεν ήταν προορισμένες να γίνουν χρονογράφημα ή κάποιο διήγημα. Ακουσε υπομονετικά τα μελλοντικά μου δρομολόγια, τις διαστάσεις της καλύβας, τι θα φόραγα και πως σκόπευα να ζήσω.
 
΄Οταν του είπα πως δεν θα έχω αυτοκίνητο και πως θα τρεφόμουνα με πριμούλες και δικό μου ψωμί σοβάρεψε. Στις πρώτες απειλές πως θα κυνηγούσα με τζάγκρα, μια μεσαιωνική βαλλίστρα χειρός, εξαγριώθηκε.
 
«Δεν είσαι για Πάικο. Έχεις σκανιάσει.Άκου τι θα κάνουμε»
 
Πάντα ,όταν έβαζε και τον εαυτό του μέσα, ήξερα πως το καταδιασκέδαζε.
 
«Θα μεταναστεύσουμε».
 
Η τελευταία φορά που είπε κάτι παρόμοιο ήταν λίγα χρόνια πριν, όταν κατεβαίνοντας στην Αθήνα να δουμε τον αδερφό του, εκείνος μας κοίμισε στο ξενώνα και ανοίγοντας τα μάτια στα μαύρα μεσάνυχτα, τον είδα τον Μπίλη να φεύγει απο το δωμάτιο σέρνοντας ένα μαξιλάρι, ακροποδητί κι όταν τονε ρώτησα «που πας ρε μαλάκα», μου έκανε σσστ με το δείκτη και ξέσπασε:
 
«Πάω να πάρω το αδελφάκι μου και να μεταναστεύσουμε. Το σπίτι ολόκληρο σειέται και κουνιέται. Τέτοιο ροχαλητό δεν βγαίνει από ανθρώπου γέννα. Σκιάζομαι»
 
Τώρα ήταν πολύ πιο πρακτικός.
 
«Θα πάμε στη Βόρεια Καρολίνα. Έκταση και πληθυσμός, όπως Ελλάδα.Έχει και θάλασσα. Βουνά, νερά ,με τη σέσουλα .Φτηνά σπίτια. Απαλάχια όρη, πούστη μου.»
 
Φρόντισα να κάνω τον ξύπνιο.
 
«Από Κόκομο, Ιντιάνα και Τέξας, εντάξει, αλλά που ξέρεις αν τα σπίτια είναι φτηνά, στου διαόλου το κέρατο»
 
Αδίστακτα,παίρνει τον αδελφό του στην Αμέρικα. Χωρις εισαγωγές. «Δε με λές, πόσο κάνει μια καλύβα στη βόρειο Καρολίνα;» Το κλείνει σε δευτερόλεπτα ,ευχαριστημένος. «Τί σού΄λεγα; Εικοσι χιλιάρικα και με ανέσεις. Εκεί θα πάμε»
 
«Στην καλύβα; Εσύ, σε καλύβα;»
 
«Η καλύβα είναι για σένα. Εγώ θα μένω στη Σαρλότ,εμπόριο dairies ή με καπνά.Όσους κι αν πείσουμε να μας ακολουθήσουν, έχει δουλειές. Για σένα βέβαια, είναι πρόβλημα. Τι δουλειά να σου βρώ. Κριτικός κινηματογράφου;»
 
Παίξαμε μια σκηνή από τους Producers, αυτός τον Τζήν Γουάιλντερ, εγώ τον Ζήρο Μοστέλ (I’m wet! I’m in pain and I’m wet!) και έφυγε.
 
Άνοιξα την τηλεόραση, να μάθω για το εμπλουτισμένο ουράνιο. Τότε το Ίντερνετ σέρνονταν. Την βόρειο Καρολίνα τηνε θυμήθηκα ξανά, στις εκλογές τους.
 
 
Δείτε επίσης:
bdb93085a7c138e3bbc892a346634bd9.jpg
de10c5385cd6be1098662f395072d8e7.jpg