• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Η μεγάλη εικόνα
Πάνος Θεοδωρίδης | 18.10.2016 | 03:59
H Συρία εκπνέει το ζήν και η γενική εικόνα ,θαμπή-ξεθαμπή, αρχίζει να διαφαίνεται.Ο Άσαντ, έτσι και καταλάβει το Χαλέπι, θα απομείνει με μια ψαλλιδισμένη χώρα, έτοιμος για συμβιβασμό με την αντιπολίτευση, επειδή ο ίδιος θα διαθέτει έδαφος και οι άλλοι απόψεις. Θα δώσει τα κανίσκια στους Ρώσους και βλέπουμε.
 
Στην άλλη άκρη, ανατολικά, στη Μοσούλη ανοίγει το μέτωπο. Είδα το πρώτο βιντεάκι με δυστυχή παιδάκια της, κι αυτό είναι ασφαλές δείγμα.
 
Έτσι εξάλλου ξεκίνησε και το Χαλέπι. Βάζουν τους τοπικούς να ματώνουν άλλους τοπικούς και εξηγούν στο τηλεοπτικό κοινό τους (Αμερικάνοι και Ευρωπαίοι) ότι είναι «παρατηρητές» και δεν ευθύνονται για καμία σφαγή.
 
Οι τοπικοί είναι υπάνθρωποι και μακελάρηδες διότι, ενώ οι ίδιοι τρέχουν ανάρπαστοι στους ΟΗΕδες και στους ΜΚΟύδες, να φροντίσουν τους αμάχους, οργανώνοντας νοσοκομεία α λα Grey’s anatomy, οι ιθαγενείς είναι αμείλικτοι.
 
Οι Κούρδοι, ψηλότερα ,ατάραχοι, προσβλέπουν σε αρκετά εδάφη, έχοντας υπογράψει μνημόνια που μπροστά τους, τα δικά μας είναι αθώα ραβασάκια.
 
Κι έχουν άπαρτο επικοινωνιακό κάστρο, λόχους αμαζόνων, μελαγχολικά πανέμορφων, που κάθε σκοτωμός τους, γεμίζει με θλίψη το παγκόσμιο κοινό και οδηγεί σε έκρηξη θυμού τα κατά τόπους αρσενικά εθνίκια: «οι Κούρδισσες σας έβαλαν τα γυαλιά, άψητες μουλάτες και μουλάρες συμπατριώτισσες!»
 
Και σε αυτήν την θανατερή τραμπάλα, όπου τραμπαλίζονται το Χαλέπι και η Μοσούλη, με υπογεγραμμένες τις εργολαβίες ανασυγκρότησής τους, υπάρχει ο σιδερένιος σωλήνας- μοχλός που τα ενώνει.
 
Μιά θεσπέσια τσαταλίνα ματαλίνα , ήτοι η ευθεία των τουρκοσυριακών συνόρων, όπου τα στρατά του Ερντογαν περιφέρονται και κανένας δεν τους λέει «βάλτε ένα χεράκι, σύμμαχοι».
 
Οι Τούρκοι, χωμένοι σε ξένα εδάφη, έχουν κουρελιάσει την συνθήκη της Λωζάνης, που τα πρώτα άρθρα της, νομίζω έως το 16, ορίζουν πως απεκδύεται καθε διεκδίκησης πέραν των συνόρων που της έχουν επιδικάσει.
 
Επομένως,  ο ουαναμπή (και οχι ουαχαμπί) χαλίφης, (τα είπαμε αυτά) ψάχνει κιτάπια και χαρτόπα προηγηθέντα της συνθήκης των Σεβρών (που εξηγούσε την διανομή του Χαλιφάτου) και βρήκε στον «εχθρό» του, τον Κεμάλ, αυτόν που λοιδώρησε διότι ξέχασε κάτι νησιά, το μέγα Συμβόλαιο.
 
Μια Εθνική Συμφωνία, μια Χάρτα, αρχινημένη στην Αμάσεια και τελειωμένη ώς το 1919 σε πολεις της Ανατολίας, όπου κρατούσε το αντάρτικο του, όπου καθόριζε τους γεωπολιτικούς στόχους της Νέας Τουρκίας.
 
Είναι ακριβώς η Χάρτα που δεν επικυρώθηκε στη Λωζάννη και μάλιστα διατυπώθηκε σαφώς ότι δεν υπάρχει άλλη διεκδίκηση γεωπολιτική.
 
Αλλά πουθενά στη Λωζάνη δεν αναγράφεται πως όταν μας κόβουνε τον κώλο, δεν πρέπει να βάλουμε κι ολίγο αίσθημα.
 
Άσε που έχει ένα αρθράκι όπου τα θρησκευτικά δικαιώματα των εκτός συνόρων μουσουλμάνων προστατεύονται από την συνθήκη.
 
Είναι ο μόνος δρομάκος που ο Ερντογαν διαθέτει: να γίνει ψιλοπροστάτης και ντεμέκ χαλίφης,γι αυτό και βάρεσε τον εν Αμερική τέως σύμμαχό του τον Γκιουλέν .
 
Αυτόν κατηγόρησε για το πραξικόπημα. Ταυτόχρονα ,μπουκάρισε στη Συρία και συνεχάει να βαράει Κούρδους. Όλοι τον ανέχονται ,επειδή μια αλλαγή στις τύχες του πολέμου, καθιστά πολύτιμα τα τανκσάκια του επι τόπου.
 
Και δεν του απομένει, όσο κρατάει η λυκοφιλία του με τους Ρώσους, να περιφέρεται σε δημόσια ιθαγενή ακροατήρια και να ασκεί συναισθηματική αγωγή.
 
Προψέ πήγε στην Ριζούντα την πατρίδα του, στα σύνορα με τον Καύκασο, που βγάζει τσάι και ακτινίδια, χωρις πολλές ευκολίες, μια ώρα από την Τραπεζούντα, κυριολεκτικά παραμεθόρια πόλη με πανεπιστήμιο στο όνομά του, και μίλησε απο καρδίας.
 
Στην καρδιά του διότι ,είναι οι «χαμένες πατρίδες». Μπορούσε να δείξει απέναντι ,το Βατούμι και να κλάψει για την απώλειά του. Και άλλα, πολιτιστικώς δακρύβρεχτα.
 
Οπως συμβαίνει με πλήθος ηγετών Βαλκανίων και Μέσης Ανατολής, όπου η καρκιά τους βρίσκεται στα αλύτρωτα εδάφη, ιδίως αν μιλάνε σε ακροατήρια προσφύγων και αποδήμων.
 
Αυτά που είπε, μεταφέρθηκαν με σπασμένο τηλέφωνο στην Αθήνα και ο γίγαντας της εξωτερικής μας πολιτικής, είπε σεμνά, μεταξύ άλλων, ότι η Θράκη είναι ελληνική και δημοκρατική. Χωρις να επαληθεύσει τα λεγόμενα, απο την μόνη αρμόδια υπηρεσία του, τις διευθύνσεις τύπου της πρεσβείας και των προξενείων μας.
 
Δεν πρόκειται να ξανασχοληθώ.
 
Κάποιος εντεταλμένος και πιστοποιημένος ελληνικός μηχανισμός, πρέπει , περα από τις άτσαλες υστερίες περι προσφύγων και μεταναστών, να εξηγήσει ότι σήμερα η Τουρκία είναι ένας γηρασμένος λέων που τονε βάρεσε ρινόκερος στο μαλακό υπογάστριο και τα χυμένα άντερά του ματώνουν την παλαιά μεθόριο των εδαφών της Γαλλικής εντολής προ αιώνος.
 
Μπορεί να κάνει κουζουλάδες, αλλά εμάς μας τσιγκλάει επειδή ξέρει το μαύρο μας το χάλι. Δεν θα μας βαρέσει, επειδή είμαστε στο ίδιο συνδικάτο. Αλλά θα δείχνει δόντια, εις τον αιώνα τον άπαντα.