• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Τιβέριος
Πάνος Θεοδωρίδης | 12.10.2016 | 00:55
«Αχ νεότης καημένη, τι να κάνεις χωρίς εμένα!»
Π.Θ 1969
 
1
Στο Σύνταγμά μας (να το χαιρόμαστε) έχει αφεθεί σκοπίμως μια σφηκοφωλιά: αναφέρεται ρητώς ως οροφή αποδοχών του Δημοσίου τομέα, ο μισθός του Ανώτατου Δικαστή.
 
Δηλαδή ανακατεύονται τα πίτουρα με τα κάτουρα, και η ισότητα των πολιτών πάει στα θυμαράκια.
 
Αυτό δεν λειτουργεί μόνον ως επιβράβευση ενός φιλοσοφημένου όντος που δικαιούται να σιτίζεται στο πρυτανείο απερίσπαστος, αλλά προσέλκυσε, ως κριτήριο, πλήθος λειτουργών που επιζήτησαν την ίδια εύνοια του Νόμου.
 
2
Ακόμη και σήμερα, δεν έχω πειστεί ότι ο πεντακοσιομέδιμνος δεν υπόκειται σε κοινωνική διάβρωση.
 
3
Ωστόσο, στην ίδια βίβλο των Ωρών, υπάρχει ένας κόφτης. Τα 67 χρόνια, ως ηλικία απόσυρσης.Το έχουν και άλλες κατηγορίες κεχαγιάδων. Σαφώς βρίσκεται σε απόσταση ασφαλείας από την γεροντική σαραπαπατράκα.
 
Ο καθένας ξέρει, φοβάται ή θυμάται ότι στην περιοχή των «δέκα ετών παιδάκι» κι αν δεν σε παρκάρουν οι γονείς σου στην τηλεόραση, στις μπάρμπι και στα ρομποκόπια, κατατακλύζεσαι απο ορμόνες, πισμανεύεις και μελαγχολείς.
 
Στην περιοχή των τριάντα, τυχαία βλέπεις τη φάτσα σου στον καθρέφτη ενώ οδηγείς κόντρα στον ήλιο του απογεύματος και βλεπεις πρώτη φορά τις ραγάδες του χρόνου να σου βαραίνουν τα μάγουλα , αλλά δε δίνεις σημασία.
 
Στο γήπεδο των πενήντα, η πρώτη ποθητή, θα σε αποκαλέσει «μπάρμπα», ενώ στην μικρή περιοχή των εβδομήντα, χάνεις μερικές χιλιάδες εγκεφαλικά κύτταρα κάθε φορά που σε ζορίζει κάτι (ή κάποια).
 
4
Θυμάμαι, στην πρώτη εισβολή ΜΜΕ στη χώρα,πάνε χρόνια, όπου εμφανίστηκε στον δημόσιο διάλογο, ένας ώριμος ιατροδικαστής που εντυπωσίασε το πόπολο, ανιχνεύοντας εγκληματική ενέργεια εκεί όπου άλλοι έβλεπαν ατύχημα ή αυτοκτονία. Είχε τόση επιτυχία, ώστε τον έβγαζαν συχνά στο γυαλί, σε εκείνες τις δίκες προθέσεωντου τέλους που περασμένου αιώνα.
 
Ε, δεν  υπήρχε περίπτωση να μη ανακαλύπτει ονειροπολών εγκλήματα σε κάθε αιφνίδιο θάνατο. Και ως συνταξιούχος, η ίδια παράσταση.Προφανές πως γέρασε και φύρανε.
 
Ντροπή δεν είναι.
 
Ντροπή είναι μετά τα 65 να σε θεωρούν (και σωστά) αρκετά επικίνδυνον, άρα να σε υποχρεώνουν ανά διετία σε ανανέωση διπλωματος οδήγησης μετά από ιατρικές εξετάσεις, αλλά το ίδιο να μη ισχύει για πληθώρα άλλων λειτουργημάτων, όπου η γνώμη σου βαραίνει τρομερά στις ζωές χιλιάδων και εκατομμυρίων πολιτών.
 
5
Και τώρα, ψιθυρίζεται ότι συζητιέται να ανέβει στα εβδομήντα χρόνια το όριο ηλικίας των Ανωτάτων Δικαστών, ως μέρος μιας επαναστατικής (φέξε μου και γλύστρησα) διαδικασίας που προβλέπει κολυμβήθρα του Σιλωάμ σε κάθε φιλκυβερνητική νύξη υπέρτατου παράγοντα.
 
Ο Γκραίηβς, παίζοντας, αναφέρει πως ο γεροΤιβέριος, στο λουτρό του, έβαζε παιδούδια να του τσιμπολογάνε τα αμελέτητα, εύρημα που δεν χρειάζεται στην περίπτωση για την οποία θρηνολογώ, αλλά η κολυμβήθρα τους εικάζω πως θα ενισχύεται με πολλά κιλά διανοητικού Ζεροβιτάλ, και μπόλικα ηθικού τύπου αναβολικά. Παλιά, το λέγαμε αλλοιώς και δικαιως αγανακτούσαμε: γεροντοκρατία.
 
6
Μπορεί οι ξύπνιοι να θέλουν να γαμήσουν κάθε λέξη του Συντάγματος, στηριγμένοι στα δύο εκατομμύρια των ψηφοφόρων τους, ή όσα και οία απομένουν, βατεύοντας τα υπόλοιπα οκτώ εκατομμύρια του πληθυσμού της χώρας.
 
Αλλά έχουν κάνει το λάθος να μη βγάζουν στην επικοινωνιακή βιτρίνα τους ευσταλείς γέροντες του κινήματος. Σταθάκη, Δραγασάκη και Φλαμπουράρη και εμπιστεύονται νεότερα κούδεβλα.
 
Τα αποτελέσματα πέφτουν ως σινιάκι Φλωρίνης στην αποτεφρωμένη τους συνείδηση.
 
Ας πάρουν, αν η θυμόσοφος τρόικα τους είναι απαραίτητη ως καμαρίλλα, αποσυρμένους ανώτατους δικαστές, ή και ιατροδικαστές, να βγάζουν τις ανακοινώσεις της κυβέρνησης.
 
7
Δυο δικαστές ξέρω δια ζώσης και αρκετούς από το διαδίκτυο.Μπορεί να καλόπεσα, αλλά με έχουν εντυπωσιάσει.
 
Λιγόλογοι, προσεκτικοί, εγκρατείς και γνώστες.Και  μου έχουν εξηγήσει ότι δουλειά τους είναι η εφαρμογή του Νόμου. Αυτον σπούδασαν ,αυτόν μολογάνε. Μήτε η περιρρέουσα ατμόσφαιρα, μήτε η εγκαρδιότητα των σχέσεων.
 
Και βέβαια, το αίτημα της κοινωνικής δικαιοσύνης είναι αλλωνών υπόθεση.
 
Τον Νόμο δεν τον παραλλάσσεις, δεν τον παραμορφώνεις, δεν τον παραβιάζεις. Τον αλλάζεις και τον δίνεις προς εφαρμογή στον δικαστή.
 
Τα άλλα είναι τσιμπολογήματα στην μαραμένη σάρκα του Τιβέριου.
 
 
«Να φοβάστε, ω γέροντες, τον αυτοβιογράφο»
Π.Θ 1969
Δείτε επίσης:
cbb73356d967472296236cf6c9563d17.jpg