• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Ο Μάρλον Μπράντο, ως Μάρκος Αντώνιος, στον Ιούλιο Καίσαρα του Μάνκιεβιτς, 1953.
Εντυπώσεις από την κηδεία μιας χώρας
Πάνος Θεοδωρίδης | 04.10.2016 | 02:46
Ο Πολύαινος, στα «στρατηγήματά» του ,αναφέρει ότι ο Φίλιππος κάποια μέρα δροσίζονταν στην πισίνα του ανακτόρου του, όταν μπούκαραν μισθοφόροι απλήρωτοι με κραυγές και απειλές. 
 
Κι εκείνος άρχισε να παίζει με το νερό, εκμεταλλευόμενος την γυμνότητά του, με πλήθος καμώματα που έφεραν χαλάρωση και γέλιο στους αγανακτισμένους απλήρωτους, που εντέλει αποχώρησαν ευδιάθετοι και γελαδεροί.
 
Την ουσία του στρατηγήματος αναφέρω, διότι έχω πολλά χρόνια που δεν ξαναδιάβασα το κείμενο με την δέουσα προσοχή. Αλλά η ουσία ενδιαφέρει.
 
Σε μία ένοπλη εποχή, ο ρυθμιστής των πραγμάτων μιας τεράστιας περιοχής, γυμνός ωσάν το σάλιαγκα, αντιμετωπίζει αράθυμους και γκρινιάρηδες «συνεργάτες» των οποίων έχει καθυστερήσει την μισθοδοσία.Δεν κάνει σαματά φωνάζοντας τους δορυφόρους του, δεν απαιτεί πολιτικές ευθύνες από τον επικεφαλής της  φρουράς του.
 
Επεκτείνοντας την δημιουργική φαντασία του αρχαίου επιφυλλιδογράφου, αρέσκομαι να φαντάζομαι  τον Μακεδόνα βασιλέα, αιφνιδιασμένον  αλλά ψύχραιμον, να δείχνει με τις αντωπές παλάμες του τα αιδοία του, λέγοντάς τους «πάρτε τώρα τα τρία που έχω, και περάστε αύριο για τα υπόλοιπα»
 
Αυτή είναι η τέχνη της πολιτικής, πρωθυπουργέ των Ελλήνων.
 
Με την προσωπική σου επιρροή, να καλμάρεις τα πλήθη των αδικημένων, να τους φέρεσαι με στοργική ισότητα, να λούζεσαι τις διαμαρτυρίες τους και να τους εξηγείς τι τραβάς και τι τραβάνε οι ίδιοι.
 
Δεκάδες,εκατοντάδες, να μη πω χιλιάδες φορές, οι ηγέτες , γυμνοί ενώπιον όχι του καθρέφτη τους, αλλά του οργισμένου πλήθους, καταφέρνουν να κερδίσουν όχι την μεταστροφή, αλλά την προσωρινή του χαλάρωση.
 
Αλλά που να βρεις τα στάμινα και το κουράγιο.
 
Zητάω πολλά σε μια χώρα, όπου το «εδοξάσθη κρυπτόμενος» έχει παραφορεθεί. Και όπου η «πολιτική ευθύνη» έχει γίνει η έκφραση-λάστιχο δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν εν τω λαώ.
 
Διότι θέλει κότσια να σταθείς στα σκαλάκια του Μαξίμου (εντάξει, ας παραφυλάνε από μέσα να σε προστατέψουν άν αρχίσουν να σου ρίχνουν καβαλίνες) και να πεις στους συνταξιούχους «νόμιζα πως ήμουν αριστερός, αλλά το γύρισα στην ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, επειδή η κατάσταση που αντιμετώπισα ήταν κερατένια, γι αυτό, σφίξτε τα δόντια, γέροντες και κάντε υπομονή, μήπως και γυρίσει ο τροχός».
 
Θα φύγουν εντέλει βρίζοντάς σε και με το δίκιο τους, αλλά σε μερικούς, το παππούδικο ενδιάθετο θα επικρατήσει και θα μουρμουρίσουν ανάμεσα στα δόντια που τους απόμειναν «έχει πάντως θάρρος ο μικρός».
 
Κι εδώ που έφτασες, λίγο δεν είναι.
 
Για την ακρίβεια, είναι το πιό ενθαρρυντικό σχόλιο που θα μπορέσεις να εκμαιεύσεις, από τους απεγνωσμένους. Διότι διάλεξαν ημέρα καλοκαιρίας για την διαμαρτυρία τους, οπότε δύσκολα θα σε έσωζε μια λυτρωτική βροχή.