• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Κτιριάκλα, λέμε...
Κάποιος κερδάει, αλλά ποιος;
Πάνος Θεοδωρίδης | 18.09.2016 | 03:14
«Ξεκαθάρισμα του τηλεοπτικού τοπίου» είναι μια πρόταση που κανένας, απολύτως ο κανένας, δεν ημπορεί να ορίσει επακριβώς. Δηλαδή, κανένα συστατικό της δεν έχει την ευκρίνεια της έκφρασης «να καθαρίσουμε τους κακομούτσουνους» ή «μηδέ ο Μαρξ, μήτε ο Χριστός».
 
Για αυτούς που με νομίζουν απρόσιτο και κουλτουριάρη, προσθέτω άλλες δύο σαφέστατες, όσο και  ανακριβείς προτάσεις για τις οποίες κανένας δεν έχει ενστάσεις: την πρόταση «μοιράζει εγκεφαλικά το μαγιό της Ανναμπελαμαρίας Γκουρμουτσκιόγλου στην Φολέγανδρο» η «χαμός στο τουίτερ με την ανάρτηση του Πωστονλένε Πχιοσηναφτός»
 
Η κυβέρνηση είχε τάξει αυτό το ξεκαθάρισμα, διότι ο χώρος έζεχνε και ήτο διαπλεκόμενος. Προς τούτο ανέθεσε στον αμείλικτο Παππά, να οργανώσει συνεργείο καθαριστριών, διότι αυτές που υπήρχαν, πήραν μετάταξη.
 
Ομολογώ πως δεν παραξενεύτηκα, ώσπου ατένισα εκστατικός την κτιριάκλα της Γραμματείας Ενημέρωσης και Επικοινωνίας, νομίζω στην Καλλιθέα. Και η έκστασή μου μετατράπηκε σε ηδονική εμπειρία ,διαβάζοντας πως φτάσαμε ως εδώ, με την πλήρη συνέργεια όλων των μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων.
 
Το κύριο εργαλείο του ξεκαθαρίσματος, ήταν μια διαγωνιστική διαδικασία με έντονα κλειστοφοβικά χαρακτηριστικά, σε τέτοιο βαθμό, ώστε ένα πολύωρο κλείσιμο σε ασανσέρ, να θεωρείται μια ευχάριστη παραμονή σε εξάστερη ξενοδοχειακή χλίδα Ρώσων ολιγαρχών.
 
Μπροστά της, η απειλή του μακαρίτη του Μαρούδα ότι θα καταρρίψει κάθε τηλεπικοινιακό δορυφόρο που θα τολμούσε να μολέψει τους ελληνικούς αιθέρες, έμοιαζε επική τρυφεράντζα, σαν το «θαλερό» του Σικελιανού, ένα ποίημα που αγαπώ πολύ.
 
Σε τέτοιες περιπτώσεις, όταν δηλαδή προσπαθείς να βάλεις σε τάξη μια ομάδα εταιρειών που ανταγωνίζονται με πάθος, ορίζεις με σαφήνεια τι θεωρείς εθνική, τι περιφερειακή και τι θεματική εμβέλεια, δυναμώνεις την Ανεξάρτητη Αρχή με μια εκσυγχρονισμένη εργαλειοθήκη, και καλείς τα κανάλια να πληρώσουν μια λυπητερή.
 
Φυσικά, δεν καταφεύγεις σε ινστιτούτα Φλωρεντίας, αλλά η βίβλος σου είναι μια καταγραφή όλης της παθογένειας που διογκώθηκε από το 1990.
 
Δεν είναι δα και δύσκολο. Δουλίτσα θέλει.Και δεν αρκεί να μετράς την διαφημιστική δαπάνη, αλλά και την άυλη επιρροή, που είναι για ΟΛΑ τα κανάλια το ποθητό ζητούμενο.
 
Αλλά πως να περιμένεις από εναν χονδρόπετσον λεπτότητες; Με ηγέτη έναν πρωθυπουργό που βγαίνοντας από το βαλανείον της Μπρατισλάβας, βρήκε να πει ότι «οι κανόνες είναι κανόνες μόνον όταν περιέχουν και εξαιρέσεις;». Δεν ξανάκουσα πιο κυνική παραδοχή ότι υπάρχουν παραθυράκια και τα θέλουμε.
 
Και βέβαια, αποφεύγεις κάθε διαγωνιστική διαδικασία που είναι στην χώρα μας η βασιλική οδός προς την πλήρη απώλεια κάθε φραγμού. Προτιμάς την κοστολόγηση και την τιμολόγηση της υπηρεσίας που προσφέρεις.
 
Συχνότητες μου θέλετε; γνωρίζω τις πονηρές παρτούζες σας μεταξύ εταιρειών, διαφήμισης, ειδικών προεκλογικών τιμολογίων, συνέργειας με άλλα ΜΜΕ, επομένως, θέλω τόσα  μιλιόνια για κάθε χρόνο που σας φιλοξενώ, το ένα τρίτο για τα θεματικά, το ένα δέκατο για τα τοπικά.
 
Κι όποιος μπορεί, κι όποιος αντέξει.
 
Κι αν ήθελα καλές εργασιακές σχέσεις και ευνοούσα εκπομπές που δεν μαζεύουν πολλή τηλεθέαση, με τις κατάλληλες εκπτώσεις και ελαφρύνσεις.  Και τέρμα.
 
Μαζεύοντας 246 μιλιόνια από τέσσερις μουστερήδες, λεφτά που δεν πρόκειται να δω ποτέ των ποτών, κατάφερα απλώς να εκποιήσω εντυπωσιακά, μιας εβδομάδας φύκια για μεταξωτές κορδέλες.
 
Για την ώρα, τώρα το πλοίο έχει σαλπάρει κι από τα μάτια σβήνει η στεριά, μές στα κατάρτια πετούνε οι γλάροι κι εγώ σου λέω «έχε γειά».
 
Απαριθμώ στοιχεία της κατηφόρας: Καλογρίτσας, Ιθάκη, Gida, επένδυση φαστ τρακ, Αττικής, έκθεση Στουρνάρα, κυρία Στουρνάρα, δανειάρα με εγγυήσεις μούφα, αλληλομηνύσεις, Ντογιάκος, Θάνου, ασφαλιστικά, Ιβάνηδες, Συμβούλιο Επικρατείας, τα λεφτά στους πάσχοντες, σιγά τα ωά, απαντά η Βελκουλέσκου, η διαδικασία δεν είναι ορατή διότι χάλασαν τα κομπιούτερ,είσθε ξυλοσχίστες, mais non! Εσείς είσθε.
 
Εγώ δυό φαινόμενα βλέπω να ξεφυτρώνουν από αυτήν την μπουκαδούρα : η ραγισματιά στο μάρμαρο της Δικαιοσύνης και μιά παραγωγή φοβερά τραβηχτική: να ζητήσει ένας ξύπνιος θεατρώνης τα πνευματικά δικαιώματα του διαλόγου του κυρίου Κουρή με τα μέλη μιας Επιτροπής της Βουλής.
 
Ώστε ο μονόλογος «Αλήθειες από εναν ματαιωμένο αγρότη που βγάζει κάτι λεμόνια τόσα, με το συμπάθειο» να σπάσει τα ταμεία, αλλά και την τηλεθέαση, εφ όσον γίνει σηριαλάκι.