• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Έστι Δίκης Οφθαλμός
Πάνος Θεοδωρίδης | 11.08.2016 | 03:29
[ Αναδημοσίευσις απο την Εφημερίδα "Νεοτάτη Τάξις"]
 
Την αποκατάσταση του «σκοπευτηρίου στο νταμάρι» αποφάσισε στην συνεδρίασή του, της 4ης Νοεμβρίου 2075, το δημοτικό Συμβούλιο Δράμας,μετά από εισήγηση των τεχνικών υπηρεσιών του που ευχαρίστως αποδέχτηκε η ολομέλεια των τοπικών αρχόντων.
 
Έτσι, αποκαθίσταται «μια αδικία σε βάρος της ελεύθερης ανάπτυξης της δημουργικότητας» όπως υπογραμμίζει το σχετικό δελτίο τύπου της Δημαρχίας.
 
«Η δύσκολη απαρχή του παρόντος αιώνος» τονίζεται στο κείμενο «αιώνος που χαρακτηρίζεται από την Μεγάλη Κρίση, η οποία ξεκίνησε το 2010 και πουθενά δεν διακρίνεται η λήξη της» έφερε μια αναστάτωση στις τοπικές κυρίως κοινωνίες, που κράτησε δυό γενιές ,έως το Μανιφέστο του κινήματος «τίποτε κάτω απο το Χαλί» (2045) το οποίο συγκλόνισε την ελληνική κοινωνία και υποστηρίχτηκε απο αναρίθμητες ομάδες και συλλογικότητες ακτιβιστών, επιστημόνων και πνευματικών ανθρώπων.
 
Το Μανιφέστο (για να θυμηθούμε τα παλιά) προέκυψε ως αντίδραση εκ των κάτω. Η αφραγκία και η συστημική απενταρία επί δεκαετίες ήταν ο μπαμπούλας του Έλληνα πολίτη. Η τάση των αρχών, των συνδικαλιστικών φορέων και των φιλανθρωπικών οργανώσεων, της δικαστικής και εκτελεστικής εξουσίας, ήταν να αγωνίζονται «για την αποκατάσταση του παραδείσου του εικοστού αιώνα» με ανυπολόγιστες δαπάνες από τα γλίσχρα περισσεύματα του προϋπολογισμού, που αγνοούσαν επιδεικτικά την τάση των εξελιγμένων κοινωνιών να ζήσουν με την Ανέχεια και να στήσουν νέο Αξιακό κώδικα και προσπαθούσαν να ικανοποίησουν πεπαλαιωμένα οργανογράμματα Υπηρεσιών, να συνεχίσουν το πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων και να δημιουργήσουν νέες δομές που θύμιζαν τα μπερεκέτια του περασμένου αιώνος, αγνοώντας τη λόρδα, την χαρά της πτωχής πλην τιμίας ζωής και των αγαθών  της νομαδικής δίαιτας.
 
Όλα ξεκίνησαν απο την γραφίδα της Τσαμπίκας Κομποθέκλα, αρχιτέκτονος και εισηγήτριας της θεωρίας του «αρχετυπικού περιβάλλοντος»(2042). Η πολίτις Κομποθέκλα επεσήμανε στο επιδραστικο άρθρο της «λατρείες του παροδικού», ότι το αποκαλούμενο «αχούρι» στο νταμάρι της Δράμας, κατασκευασμένο εκ των ενόντων από τον πατέρα μιας μετέπειτα ολυμπιονίκου του Ρίο Ντε Τζανέιρο για τις προπονήσεις της (και το οποίο κατεδαφίστηκε ανήμερα του θριάμβου της)
 
«διέθετε εντούτοις μιαν αξιοσημείωτη ρυθμολογική πληρότητα, έναν εμβάτη εμφανή που ανάπαυε το βλέμμα, εξαιρετική μεταφορά των βαρών της ελαφράς στέγης, με μία ζηλευτή αναστρεψιμότητα των επιμέρους στοιχείων της. Ο ρυθμός αυτός που ανέτως θα μπορούσε να ονομαστεί «ετεροπροσθετικός» ή «νταμαροδραμινός», υπέταξε την πτωχεία των υλικών σε παντοδύναμους ιδεαλιστικούς νόμους της Σεμνής Απολαύσεως. Τα δομικά στοιχεία παρέμεναν δομικά, ακόμη κι αν τα μάτιζε ο κτίστης της με λατάκια. Ο ελεύθερος κάναβος της επίπεδης υποστηρικτικής στέγης, απο σανίδια οικοδομών και λαμαρίνες εκ παντοίων υλικών, δεν έχανε την δύναμή του, εάν ο άνεμος εξαφάνιζε μερικά στοιχεία της. Η Ιδέα υπερέβη την τεχνική ένδεια»
 
Το κείμενο αυτό, κυριολεκτικά "η καλύβα του μπαρμπαΘωμά" των αναξιοπαθούντων, οδήγησε στο Μανιφέστο του κινήματος «τίποτε κάτω από το Χαλί». Οι κινηματίες ανακάλυψαν ότι τα μπάζα της εγκληματικής εκείνης διάλυσης του «οραματικού overlay» (χαρακτηρισμός της αρμόδιας επιτροπής της Unesco) τα συνέλεξαν θαυμαστές του έργου και τα μεταπωλούσαν σε μεγάλες γκαλερί. Μερικοί νεόπτωχοι που, θρασυνθέντες, τα έπαιρναν και τα έκαιγαν για να βγάλουν τον χειμώνα, θεωρήθηκαν, μάλλον λανθασμένα ,πυρολάτρες και ζωροαστρικοί και λιντσαρίστηκαν (κατά την έρευνα του ανθρωπολόγου Burton Kevaraton, έφταιγε η συσχέτιση του όρου «Αχούρι» με τον Συναξαριστή των Αγγέλων Αχούρα Μάσδα). Ευτυχώς η επιμέλεια των αναστηλωτών από τέσσερις χώρες, αποκατέστησαν την αρχική μορφή του μνημείου, η μελέτη υποβλήθηκε στο ΚΑΣ , έγινε ασμένως δεκτή και βρέθηκαν οι πόροι αποκατάστασής του, ενώ ο Δήμος Δράμας επελέγη για την αναστήλωσή του (λόγω «τρυφερής εντοπιότητας» κατά την έκφραση της σχετικής κυβερνητικής απόφασης).
 
Η εφημερίδα μας αισθάνεται ιδιαίτερη ικανοποίηση και υπερηφάνεια ,διότι εκ των πρώτων αγωνίστηκε για την «Ανέχεια χωρις σύνορα» και υποστήριξε τον Θαυμαστό μας Πολυκυβερνήτη, βαρώνον Μακάριον Σελαβήν, ο οποίος, αληθής πατήρ του Έθνους ημών, οδηγεί την χώρα στον Ένδοξο τέταρτο ελληνικό πολιτισμό, ενώ οι εχθροί της Νέας Ιδέας βρίσκονται στα θυμαράκια ή στα νταμάρια ως λιθωρύχοι, όχι πάντως της εμβληματικής Δράμας.
 
Χάιλ Σελαβή μας!