• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Τα ξύλινα τείχη
Πάνος Θεοδωρίδης | 07.08.2016 | 04:22
Οι μέρες που απόμεναν στην ατζέντα του Φιλέα Φογκ για να προλάβει το στοίχημα των 80 ημερών, ήταν μετρημένες, και βρισκόταν ακόμη στην αμερικάνικη ανατολική ακτή. Ναυλώνει ένα ατμόπλοιο,την «Ερριέτα», φορτώνει τη κομπανία του και ευθύνει τον οίακα προς γαλλικό λιμάνι.
 
Μεσοπέλαγα, καταλαβαίνει ότι σώνεται το κάρβουνο.Δωροδοκεί το πλήρωμα, ώστε ο προορισμός του να γίνει το Λίβερπουλ και όχι το Μπορντώ, αγοράζει το καράβι και το γδύνει από καθετι που μπορεί να θρέψει τα καζάνια του, ώστε η τρόπιδα να ευθυπορήσει επιτυχώς. Τελικά πετυχαίνει τον στόχο του, φτάνει στο Κουηνστάουν της Ιρλανδίας, χαρίζει το σκαρί στον καπετάνιο και άχλα-άχλα φτάνει σπαστά στο Λονδίνο του.
 
Την ώρα που γράφει το μυθιστόρημα, στην Ευρώπη γίνεται της Κομμούνας το κάγκελο.Βγαίνει στο εμπόριο 21 Δεκεμβρίου 1872, την ίδια μέρα που υποτίθεται έχει κερδίσει το στοίχημα ο Φιλέας.
 
Χαιρετίσματα πως αυτά ζούμε και σήμερα. Εάν η λέσχη των Ρεφορμιστών είναι η Βρυξελλοειδής Αβρούπα, και Φιλέας ο Τσίπρας, τότε Πασπαρτού είναι ο Καμμένος και Αούντα η ξωτικιά Αριστερά, που τηνε γλύτωσε από την πυρά.
 
Στο μυθιστόρημα ο καπετάνιος είναι ένας, ενώ στην ζωή εμφανίζονται κατά καιρούς ο Βαρουφάκης, ο Κατρουγκάλ, ο Αλεξιάδης και άλλοι που αποτελούν το τσούρμο της «Ερριέτας», που εκφράζει την Ελλάδα.
 
Αυτήν που για να περάσει τον Ωκεανό, την γδύνουν από καθετι που καίγεται, ώστε να καταλήξει, λαμπρός μεταλλικός σκελετός, στον προορισμό της.
 
Δεν καταφεύγω άνευ λόγου στις αλληγορίες και στις μεταφορές, βαρετά trivia της παραλογοτεχνικής επίνοιας. Είναι αδύνατον να δω τη Μεγάλη Εικόνα, χωρίς να δαπανήσω φαιά ουσία για την κατάσταση των μεταναστών και των προσφύγων, την φτώχεια και τα όρια της πείνας, το κυνήγι της χαρτούρας από ένα υστερικό ανθρωπομάνι λογαριαστών, τους θαυμαστές των γαλάζιων νερών που συνυπάρχουν με την μάστευση των ληστρικών τοπαρχών σε ακρογιαλιές και «συμμαχίες για την Ελλάδα».
 
Να θίξω την επί αιώνες συμπεριφορά μας στον Άλλον, είτε είναι γύφτος, είτε λαφροκάνταρος στιχουργός, είτε η παιδική μας ηλικία. Διότι έτσι είναι χτισμένος ή επινοημένος ο αιώνας μας, παντού στον πλανήτη, με λαμπρές παροδικές εξαιρέσεις που μοιάζουν με αναφυλακτικό σοκ.
 
Διακόσια χρόνια μετά το ναυάγιο της «Μέδουσας» και τον Ζερικό, που επισημάνθηκαν ήδη οι αντιστοιχίες του με το σήμερα, υπάρχει η ενατένιση διαφόρων «πλοίων των τρελών», η Πάραλος και η Σαλαμινία, στον ταραγμένο πλόα τους προς την Λεσβία Γή, η ανταρσία του Μπάουντι και ο νεκρός Μαγγελάνος στις ζεστές θάλασσες του νότου, ένα «Αμφικάρ» βυθισμένο στον Θερμαϊκό το 1965, ο «Τιτανικός», εύκολο και ανέξοδο παράδειγμα, η «Χειμάρα», πιο ζόρικο, το «Ηράκλειο», πιο ασφυκτικό.
 
Παραδείγματα δηλαδή, που να παραπέμπουν σε συμφορές, κι ας μας περιγελούνε οι στοχαστικοί. Διότι και ο κυνισμός απαιτεί μεγάλη τρυφερότητα.
 
Κάπως πρέπει να ταρακουνήσουμε τον άσκοπο και φοβισμένο κομματικο ιστό, τα μαύρα χάλια των χρηστών της καπιταλκοντρολίνης, την φοβερή μάκινα που αναγκάζει τους έντρομους πολίτες να προσφέρουν κατευθυνόμενη αλληλεγγύη, τόσα και τόσα.
 
Καιρός να καταλάβω πως φτάνει και μπάστα και μπρακ με εκείνο φουσκωτό με την ξύλινη κόκκινη γάστρα, που με φιλοξενούσε αραιά και που, να ταΐζω έναν φαγκρότοπο με ζαβογαρίδα.
 
Δεν υπάρχει φουσκωτό και φαγκρί και ζαβογαρίδα. Ο σεισμός έγινε και έρχεται το τσουνάμι.
 
Ώρα να πάρουμε τα βουνά, άοπλοι και ακατάδεχτοι, με πρόχειρο το φτύσιμο στα μούτρα των ανάξιων, περιφρονητικοί, είρωνες και υπερόπτες , αθόρυβοι σαν σβήστρες, χωρίς ήρωες ψωνισμένους από το μπητπαζάρ.
 
Τα άλλα, τα αιχμηρά και σοβαρά και αποτελεσματικά, θα μας τα διδάξουν η Απελπισία , ο Πόθος και ο Ίμερος.