• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Mordred
Πάνος Θεοδωρίδης | 28.07.2016 | 01:22
Η κέλλα μου μπορεί δύσκολα να με χωράει, αλλά αποζημιώνομαι κάθε βράδι βλέποντας θέατρο.
 
Τις τρεις μοίρες.
 
Η Κλωθώ του Χίλτον με φωτισμένο μέτωπο και υπόκωφους ρυθμούς, η Άτροπος του Λυκαβηττού, σκοτεινά εχθρική, και η Λάχεσις του Ευαγγελισμού, γυάλινο σκηνικό όπου σβήνουν καθετήρες, ανανήψεις και σταγόνες ορρών.
 
Το ενδιάμεσο τίποτε, δεν είναι αόρατο. Έτσι και συνηθίσουν τα μάτια στο σκοτάδι και τα αφτιά στον βόμβο των κλιματιστικών, υπάρχει συνωστισμός στους κάδους των σκουπιδιών και παιδικα καροτσάκια που μεταφέρουν παλιά έπιπλα και παρατημένα κουφώματα.
 
Σε λίγα λεπτά, κάθε βράδι, καταλαβαίνω γιατί αισθάνομαι την ανάγκη να κράξω τον θεατρώνη, τον σκηνοθέτη ,τους συντελεστές και τους ηθοποιούς, αλλά και να τσακωθώ με τους θεατές.
 
Η διανομή των ρόλων είναι απαράδεκτη.
 
Τα κοστούμια τους αξιοδάκρυτα.
 
Οι φωτισμοί τους απλώς αντιαεροπορικά κανόνια.
 
Ξεχνάν τα λόγια τους, κινούνται μηχανικά.
 
 Του Κυριάκου η χλαμύδα κλαίει επάνω του και του Αλέξη η τόγα είναι κοντή.Ο Σταύρος είναι ντυμένος από καλάθια και οι λοιποί με τα χειριδωτά, ξέχασαν να βγάλουν τα ρολόγια τους.
 
Κι ανάμεσα στους θεατές, γελαστά δεκαοχτάχρονα που μόλις έκοψαν το λαρύγγι ενός φλάρου.
 
Οι κοινωνίες δεν τρέφονται με ιδέες και μπισκοτολούκουμα. Επιζούν με  Βία και Ηδονή.
 
Το Ισλάμ μας φταίει, έτσι;
 
Μα οι αυτοκτόνοι του δεν διδάχτηκαν από το Κοράνι το πάθος των μονομάχων, τον πόθο για τα γουναράδικα, τους ευτυχείς οσιομάρτυρες του «Κβο βάντις» και τους νεομάρτυρες αγίους που μόχλευαν ένα  ναμάζι για να τους παλουκώσουνε.
 
Και μια χαρά βολεύτηκαν με τα σύμβολα της ρωμαϊκής εξουσίας οι Οδόακροι και οι Αξούχ, μητε το κορμί της Αμαλασούνθας ήταν λιγότερο ποθητό, ενώ αναστέναζε γοτθιστί και βανδαλιστί. 
 
Μήτε ο Φατίχ Μεχμέτ αγαπούσε λιγότερο τη Ρωμιά μάνα του, επιβάλοντας κεφαλική ποινή στο γένος των Νοταράδων.
 
Ξέρω που το πας, Ευρώπη.
 
Η αυταρχική δομή είναι φτηνότερη και πιό αποδοτική.
 
Πριν κλείσω τα μάτια μου, είμαι σίγουρος πως θα περιβάλομαι από στρατόκαυλους.
 
Ευτυχώς, πάντα θα υπάρχει θέατρο και τέχνες και γράμματα. Κι αν ο Ολάντ, ο Τουσκ και ο Ζακαλότ δεν μπορούν να βγάλουν το Εξκάλιμπερ από τον βράχο, κάποιος από τη φάρα της Λεπενούς, ένας Μόρντρεντ, θα τα καταφέρει.