• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Εκπαιδεύοντας κληρονόμους.
Πάνος Θεοδωρίδης | 23.07.2016 | 04:15
Η Ένωση Κεντρώων είναι απολειφάδι της Ένωσης Κέντρου, ενός βραχύβιου κόμματος που φτιάχτηκε το 1961, κυβέρνησε από το 1963 και μεταλλάχτηκε, βαθιά διαιρεμένο, το 1965.
 
Μετά τη χούντα, έπαιξε τρία χρόνια την αξιωματική αντιπολίτευση, και το 1977 φυλλορόησε μεταξύ Καραμανλή και Ανδρέα, αφήνοντας εμβρόντητο τον τότε αρχηγό του, τον Ζίγδη.
 
Συγκυρίες που είχαν σχέση με την trash tv της ογδοντίλας, ανέδειξαν τον Βασίλη Λεβέντη και τις φραπεδιές του,σε εμβληματική μορφή ,πρωτεύουσα στους «ψιλογαζίτες», ενώ μια επαναληπτική εκλογή στα μέρη της Αττικής, του έφερε μιαν απρόσμενη πλημμυρίδα ψήφων, που τον αποτέλειωσε ως χαρακτήρα.
 
Μαέστρος ενός «λυρικού εγωτισμού», ο άθρωπας αυτός, προβλέψιμος από τους πάντες, έγινε θαυμαστής του Τσίπρα, που παίζει μαζί του με την διανοητική του κατάσταση, υποστηρίζοντας εγκάρδια την μεταξύ παράνοιας και μεγαλομανίας παλάντζα του ευσυγκίνητου ηγέτη, που εντούτοις δεν είναι και τόσο αθώα: το μουλάρωμα του Λεβέντη και οι αιτιάσεις του, μη και συρρικνωθούν οι μεγάλες εκλογικές, πολυσταυρικές περιφέρειες, έφερε την υπερψήφιση μιας προσχηματικής απλής αναλογικής, στερημένης από τα ουσιαστικά, οργανικά της πλεονεκτήματα.
 
Γενικά, όπου ακούς πολλά βαβαί και παπαί, με την κατάλληλη δακρυοδόχη στην μέσα τσέπη,  θα΄πρεπε να ξέρεις πως αυτά δεν έχουν πολλήν σχέση με τη δημοκρατία.
 
Ο υποχρεωτικός μας εταίρος στην περιοχή, η Τουρκία,βλέπω να την περιμένει δρόμος δύσβατος και επαχθής και παρά την υστερική (και τζούφια) αντίδραση της Ευρώπης, ολόκληρο το ΝΑ τμήμα της, πρέπει να βιώνει την γένεση ενός θάλλοντος φιλοαμερικανισμού, από τα σύνορα της Αυστρίας έως τις ακτές του Αιγαίου.
 
Τα ελληνικά κόμματα που φιλοδοξούν να αποκτήσουν ένα ψίχουλο μελλοντικής εξουσίας,  βρίσκονται σε πλήρη αδυναμία να στηρίξουν τη χώρα, εννοώ την κοινωνία τους.
 
Ξαναζούμε πολιτικές συμπεριφορές που μοιάζουν με την περίοδο από τις εξόριστες κυβερνήσεις της Κατοχής, έως την επιφάνεια ενός Στρατάρχη.
 
Το ότι ο Παπατζής, ο Πλαστήρας και ο Σοφούλης προέρχονταν από βενιζελικούς χώρους, καθόλου δεν συνετέλεσε στην ανακούφιση της ελληνικής Δημοκρατίας στην τραγική εκείνην δεκαετία, 1944-1953.
 
Και σήμερα, στα κόμματα που πιστεύουν πως είναι μεγάλα, καθόλου δεν κυριαρχεί μια πεποίθηση κυβερνητισμού.
 
Το αντίθετο.
 
Μας περιβάλουν ηγέτες που προσπαθούν να πείσουν τους απέξω πως είναι κατάλληλοι για τη δουλειά.
 
Ο στυλίστας που έπεισε τους Συριζαίους να κινούνται χωρις γραβάτα και τον Κυριάκο να φοράει μεσάτα κοστούμια (αφήνω στην άκρη τι λέει κατά καιρούς ο στόμας τους) αφαίρεσε τον κόφτη απο την σαραπατράκα μας και μη φρίξετε εάν ένα δίδυμο Καμμένου-Λεβέντη συμπεριληφθεί στον βραχύ κατάλογο των πρωθυπουργήσιμων.
 
Μαζί με πλήθος καιροσκόπων- ρονίν που θα τους πλαισιώσουν.
 
Χρήσιμοι ηλίθιοι και άχρηστοι έξυπνοι. Αυτό το δράμα θα ζήσουμε εκτος κι αν...