• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Η θεολογία της Πολιτικής
Τσουτσέκια
Πάνος Θεοδωρίδης | 16.06.2016 | 04:01
 
ΚΗΡΥΚΑΣ: Ω Πεισθέταιρε,ω μακάριε, ω σοφότατε, ω ενδοξότατε,ω χαριμασματικότατε,ω τρισευγενισμενότατε, ω πες μου να σωπάσω...
ΠΕΙΣΘΕΤΑΙΡΟΣ: Λέγε, λεγε... 
(ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ)
 
Πρέπει να ήταν προς το τέλος της δεκαετίας του 70, όταν ακουστηκε με κάποια ένταση μια κυβερνητική οδηγία σε υπουργικό συμβούλιο γιά "να προβληθει το έργο της κυβέρνησης".
 
Οχι πως είχε λείψει μεταπολεμικώς το φρουτο αυτο, όχι πως είχε λείψει ποτέ απο την παγκόσμια ιστορία απο Γενέσεως. Απλως, απο τότε ξεκίνησε να λέγεται με κάποια υστερία.
 
Το αποτέλεσμα ήρθε ως ναύλωση υπηρεσιων απο διαφημιστές, ή αφοσιωμένους φίλους των κυβερνήσεων.
 
Η ιδέα πως ενώ η κάθε κυβέρνηση διέθετε κρατικά ΜΜΕ και έλεγχο σε κάθε πτυχή της αγοράς, υπήρχε πάντα μιά ανίκητη μαγιά αντιπάλων που στερουσε την εξουσία απο την δικαιη ανταμοιβή των κόπων της, είναι ίσως η πιό κυρίαρχη κοινωνική πεποίθηση στην μεταπολιτευτικη κοινωνία.
 
Διότι το "δεν προβάλεται το προιόν μας" ήταν το κρεμώδους λυγμου φλέγον ζητημα κάθε επιχειρηματία, καθε δημάρχου, κάθε μουσικοσυνθέτη, επι αμέτρητα χρόνια.
 
Βέβαια,ο Υμνος προς την Επικοινωνία ,έπρεπε να περιμένει τον ελληνοτσοτσιαλισμό για να ανθίσει.
 
Ηταν κι εκείνος ο Γάλλος που όλοι έλεγαν πως έβγαζε τον Μιτεράν, και η μεταφύτευση ολοκληρώθηκε, παρά τα φοβερά ατυχήματα του είδους (όπως η ήττα της υποψηφίας δημάρχου Αθηναίων Μελίνας παρά την εκ Γαλλίας υποστήριξη)
 
 
Απο το "δεν προβάλεται" γρήγορα και άκομψα φτάσαμε στο "διότι μας υπονομεύουν".
 
Ενώ οι δρόμοι γέμιζαν απο συνεργεία που πλακώνονταν στο ξύλο κολλωντας το ένα αφίσες στην αφίσα του άλλου, η διαμάχη έγινε θεσμικη.
 
Υπήρχαν ρουφιάνοι στο σύστημα.
 
Μετεμφυλιακα, ήταν οι αριστεροι που υπονόμευαν την Ανασυγκρότηση που βγήκε και γραμματόσημο, κι ας ήταν αριστεροι οι περισσότεροι εργολάβοι (λογω έλλειψης πιστοποιητικού κοινωνικων φρονημάτων, δεν μπορουσαν να σπουδάσουν μήτε να γίνουν καντηλανάφτες).
 
Επι Καραμανλη, πέραση είχαν οι συνοδοιπόροι, ενώ άρχισε να κυκλοφορεί η λέξη "παρακράτος" ,όπως νομίζαμε τότε γιά να παταχθεί η επάρατος δεξιά, στην ουσία για να αθωωθούν οι πολιτικοί (όλοι) επειδή είμεσθεν έρμαια συμμοριων που δεν ήλεγχε κανένας και όποτε μεθουσαν, σκότωναν βουλευτές και έκλεβαν κάλπες.
 
Την συνέργεια τραμπουκισμών, παιδεραστών, αρχαιοκαπηλείας, βρωμόξυλου, διορισμών και αναθέσεων έργου ακόμη δεν την έχουμε πληρως ξεκαθαρίσει.
 
Μήτε τις σκοτεινές ενώσεις Κέντρου και Δεξιάς, που εξωτερικα ήταν σε ανένδοτο αγώνα.
 
Επι δικτατορίας,η "προβολη του έργου" έγινε θεσμικη και έκτοτε δεν έπαψε ποτέ να θεωρείται κομμάτι της Εξουσίας.
 
Ασχετο τι έλεγαν περι αντικειμενικότητας και πολυφωνίας.
 
Ενδειξη: ακομη και σήμερα υπάρχει ένας μηχανισμός που παρουσιάζει την απήχηση μιάς είδησης εν Ελλάδι στην παγκόσμια σκηνή. Είναι ακριβώς ο ίδιος μηχανισμός που ανακοίνωνε τα "τηλεγραφήματα υπερ της Εθνικης κυβερνήσεως"
 
Φυσικά, μιλάμε γιά το Μέγα Προοίμιον.
 
Διότι μετά το 1981, υπάρχει μόνον η Αγωνία της Προβολης του Εργου. Επι Ανδρέα και Μητσοτάκη και Σημίτη ,ηταν το μόνο που τους ενδιέφερε επειδή βίωναν ένα Δημόσιο που νέμονταν μονίμως "οι άλλοι".
 
Απο τις εποχές εκείνες, τις κοσμουμενες απο την παραδιπλωματία εποχής Μητσοτάκη και την άκρως επιτυχημένη πολιτικη κατασκοπεία που υπέστη το ΠΑΣΟΚ μετά το 2004 (όταν κάθε πρωτοβουλια του ήταν γνωστή στην ΝΔ και έπαιρνε τις κατάλληλες απαντήσεις) διαμορφώθηκε το σημερινό πολιτικό κλίμα.
 
Οχι "πάσαλος πασάλω", αλλα ένα είδος άκεφης, επίπεδης ρητορικης ή παρασημαντικής.
 
Μιά θεολογία της πολιτικης.
 
Κι επειδή "οι άλλοι" ήταν σάμπως παράξενο να είναι τόσο επιδραστικοι μετά απο 11 χρόνια ΠΑΣΟΚ, άρχισαν να μπαίνουν στο σύστημα και οι "νονοί".
 
Ο πολιτικός κόσμος αθωώθηκε ,ως αυτοάνοσο κατάντημα.Τώρα, έφταιγαν οι νταβατζήδες.
 
Στην ουσία, η υστερία της μη προβολής εχει μετατρέψει σε παντοδύναμη οντότητα γραφείου, οποιον κατεβάζει γρήγορες, αφοπλιστικα και βραχυπρόθεσμα επιτυχείς ιδέες.
 
Η υποκατάσταση της πολιτικης είναι πληρης.
 
Ιt's the singer, not the song.
 
Το πρώτο πρόβλημα: η μυστικοσυμβουλίαση έχει λογο ύπαρξης και πιθανότητες επιτυχίας, μόνον εάν το άτομο ή η ομάδα που ασχολούνται δεν θυμούνται μήτε το όνομά τους, δηλαδή μόνον όταν έχουν μετατραπεί σα φαιες προσωπικότητες.
 
Οταν προβάλονται, έχουν απολυθεί και δεν το ξέρουν.
 
Το δεύτερο πρόβλημα: μυστικοσύμβουλος που δεν φροντίζει να κατασκευάσει και να διατηρήσει σε λειτουργία τον "εχθρό" του συστήματος που υπηρετεί, πάει σίγουρα προς την καταστροφή του.
 
Επειδή ο Μεγάλος εργοδότης του ,όπως καθε Μεγάλος κινδυνεύει απο Παράνοια. Και χρειάζεται έλεγχο που ένας Σεληνιασμένος αδυνατεί να προσφέρει.
 
Το τρίτο πρόβλημα: η τεχνική του μοντέλου "η προβολη και πως να την αποκτήσουμε" είναι εδώ και πολυν καιρό θλιβερά η ίδια. Αρα ,κάθε διαδοχη κατάσταση,μπάζει απο τις ίδιες μπάντες...
 
[ Πατιτούρα μιας ανάρτησής μου στο f/b ,ήδη τριετούς. Μαυροφόρα απελπισιά με κατέλαβε ανακαλύπτοντας πως δεν χρειάζεται να αλλάξω κεραία από εκείνες τις λέξεις. Η πρόσφατη διαμάχη περί όνου σκιάς, όπου δέκα χιλιάδες άνθρωποι στο Σύνταγμα, υπέστησαν έναν παραμορφωτικό εκβιασμό με την υποχρεωτικήν πίππωσιν,  διότι μια διμοιρία από τσουτσέκια άφρισε ο στόμας τους από καλσόν, συνταγματική μοιχεία, χώρα εν κινδύνω και πάρτε καπελάκι  και νεράκι μη αφυδατωθείτε, κατάφερε να τραινάρει επί τρεις ημέρες την κυβερνητικήν ανυπαρξία.΄Ετσι, γαμιώντας θα μας πάνε όσο αντέξουν, ώσπου να αποκτήσουν την προς τα δεξιά διεύρυνση, οπότε ο Κυριάκος θα μάθει να μη διαβάζει λαμπρές ομιλίες και να νομίζει πως κέρδισε το μεροκάματο]
 
Δείτε επίσης:
72293b5cb09068f07637c73476a6a11a.jpg
aea437905182d8ff5df736b85fc54f9a.jpg