• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
The butcher, the baker, the grocer, the clerk
Πάνος Θεοδωρίδης | 30.03.2016 | 03:06
Αρχίζοντας η Αφήγηση του πρωθυπουργού, κι όπως άρχισε με σαιξπηρικό τρόπο να πετάει έγγραφα στην Γραμματεία της Συνεδρίασης για να συμπεριληφθούν στα πρακτικά, από την φύση μου καλών προθέσεων, σκέφτηκα πως η παράσταση θα άρχιζε με μία στακάτη δήλωση, κάτι σαν «η Δικαιοσύνη είναι το πρώτο και τελευταίο αμυντήριό μας» και , καπάκι σε αυτό «θα σεβαστούμε το γράμμα του Συντάγματος,κι ώσπου να το αλλάξουμε, το υπουργικό μου Συμβούλιο θα ορίζει προέδρους των Ανωτάτων δικαστηρίων μας από την Επετηρίδα και μόνον αυτήν. Η εκτελεστική εξουσία δεν θα ανακατεύεται στα της Δικαιοσύνης, που θα αποκτήσει πρώτα την αυτοδιοίκησή της και θα ακολουθήσει η απόλυτη ανεξαρτησία της».
 
Κι έπειτα, θα μιλούσε για την κατάσταση της Χώρας.
 
Εμένα μου λες...
 
Τα ονόματα που εξακοντίστηκαν, βαρεθήκαμε να τα ακούμε δέκα χρόνια τώρα.
 
Στόχοι ήταν τα πρωτοσέλιδα του  Ψυχάρη και του Θέμου.
 
Ήτοι, αλάτι Ιμαλαΐων και ο Κομιστής.
 
Και παρα τις προσπάθειες των «λογογράφων» (άλλος ένας ανακριβής όρος) ήταν αδύνατον να καταλάβω όχι τα λόγια του Μητσοτάκη, αλλά το κοστούμι του:διότι το μπλε σκούρο κουστούμι είναι πρωτίστως μπλέ σκούρο.
 
Τα κλικ φωτεινότητας που του πρόσθετε η παραχώρηση προς την ουλτραμαρίνα και το μπλε ρουά, τον καθιστούσαν αναξιόπιστο.
 
Δεν καταλαβαίνω τις αγάπες των ενδυματολόγων «σε κάτι πιό φωτεινό, κύριε Πρόεδρε, να τονίζει πως είστε στα όρια της υπέρβασης».
 
Κανένα κοράκι σε κηδείες δεν διανοήθηκε να ντυθεί ελαφρόχρωμα, για να μειώσει τον θρήνο των πενθούντων.
 
Η παραχώρηση στα παστέλ και στα φωτεινά χρώματα, σε μία πένθιμη Βουλή, απλώς επιτείνει την λαϊκή ανησυχία.
 
Φυσικά, όποιος ανακοινώσει πως δεν χρωστάμε πλέον μία και εχουμε περίσσευμα είκοσι δις ετησίως, με ανεργία κάτω του 5% μπορεί να εμφανιστεί σαν τον Λιμπεράτσε και την Λέηδη Γκάγκα ανέτως.
 
Άλλη μια νύχτα όπου λουστήκαμε το τίποτε ,με σαμπουάν το καντίποτε.
 
Θυμήθηκα έναν παλό γνωστό , που περνούσε στο κάθιδρο και ρυπαρό σώμα του, ένα μυρωδάτο αποσμητικό στις μασχάλες του.
 
Η το χαριτωμένο χτύπημα το δαχτύλου στο παρφουμαρισμένο κεφάλι των κυριών στις Βερσαλλίες που δεν ήταν απλώς μαστ της εποχής, αλλά στόχευε τις ψείρες που τρέφονταν κάτω από τις περούκες.
 
Χαΐρι δεν είδαμε.