• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Εξομολόγηση ενός λιμπερτίνου
Πάνος Θεοδωρίδης | 29.03.2016 | 05:42
Εδιζησάμην εμεωυτόν και ανακάλυψα πως συμπαθώ πολύ περισσότερο από τον Σύριζα τον Ντανταϊσμό και τον Μπρουνελέσκι, τον Καβάφη, τον Κηθ Ρίτσαρντς και τον Βαμβακάρη, τους συγγραφείς και υπαλλήλους του μεσαίωνα, την Πάτσι Κένζιτ και το κάστρο της Μαυρούδας, τους λίγους εν ζωή φίλους μου και την αποθαμένη σύναξή άλλων φίλων (κι ας με λησμονούν κάθε μέρα και πιο πολύ, καθώς η λήθη τους φράζει το λαρύγγι)
 
Συμπαθώ πολύ και έναν ονομαστό εχθρό μου, που κακώς δεν έρριξα τα μούτρα μου να τον οικειωθώ.
 
Ωστόσο τον Σύριζα τον πάω περισσότερο από πλήθος ανθρώπων, θεσμών και υπηρεσιών που βρίσκονται δεξιότερά του.
 
Η επίκληση της αριστερωσύνης του, με προσβάλει προσωπικά, επειδή το πολύ να τον ζυγιάζω ως παρεξηγημένο κίνημα μενσεβίκων που πέρασε και χάθηκε στην αυταρέσκεια.
 
Αφήνοντας στην άκρη τα πολιτικά και τα φιλοσοφικά, το σώμα μου πονάει επειδή αντλούν εμπειρίες και κινήσεις, χωμένοι σε παρέες που δεν άντεχαν το αλκοόλ και τις ακολασίες του νου, και τους προσάπτω πως ό,τι ξέρουν από διακυβέρνηση, το έμαθαν εμβρόντητοι από την χειρότερη φάρα γραφειοκρατών που τους ποτίζουν ακόμη ξεχασμένες εγκυκλίους.
 
Εμπιστεύονται άκριτα φιλικά προσκείμενους δικαστές και πολιτικούς που χαντάκωσαν την επιχειρηματικότητα και τον δημόσιο τομέα, ως στελέχη της υποτέλειας που πάσαν εβόσκετο την πολιτική οικουμένη.
 
Είχα πάντα σχέσεις με την γενιά τους που είναι συνομήλική μου, και αποκλείεται να τους πάρω ποτέ στα σοβαρά.
 
Αλλά δεν ξέρω αν αυτή η αντιπάθεια προέρχεται από συνθετική ικανότητα της δράσης τους, ή αν μέσα μου μιλάει ο μπουραντάς , αμη και  ο αρχαίος θαυμαστής των σοβιέτ.
 
Ωστόσο αποκλείω το ενδεχόμενο , ανοίγοντας τον Μεγάλο Ασθενή, να μη είδαν τους μεταστατικούς καρκίνους των σπλάγχνων του.
 
Στο μεγάλο ιμαρέτι που κατοικούν, υπάρχει κόσμος που υποφέρει φρικτά. Πρόωρα νεογνά, άνεργοι, απελπισμένοι και γέροντες πράγματι ανήμποροι.
 
Αλλά το μόνο που φροντίζουν, είναι η ρητορική τους.
 
 Σε αυτό το δράμα, το τελευταίο που έχει σημασία είναι τα ανορθόγραφα ορνιθοσκαλίσματά  τους στο τουίτερ και «οι δηλώσεις που παραποιήθηκαν από τις μονταζιέρες της διαπλοκής».
 
Στη φάση που διατρέχουμε, το μικρότερο κακό είναι η ψευδολογία και η διατύπωση αρχών που δεν σκοπεύουν να τηρήσουν.
 
Καθόλου δεν με ενοχλεί που εμπιστεύονται άσχετους και κλινικώς αγράμματους, επειδή βρίθει η χώρα από μπετόβλακες ημιμαθείς , της αντίπερα όχθης, που αποκλείεται να βελτιωθούν.
 
Αν η «ωρίμανση» μιας καλής ιδέας, στα προηγούμενα καθεστώτα ,ήθελε μια επταετία για να ΜΗ πραγματοποιηθεί εντέλει, τώρα είμαι πεπεισμένος πως κάθε ιδέα που σπερμολογείται, ουδέποτε θα μπει στην βάσανο της καταστροφής της, έστω.
 
Δεν έχουν ιδέα τι παθαίνει όποιος την νύχτα πορπατεί, και τι ακριβώς πατεί.
 
Δεν υπάρχει ίχνος ορμονικής δραστηριότητας στο σβησμένο τους βλέμμα. Ρίγος εννοώ, σαρκίλα, πόθος, ίμερος, καύλα.
 
Απορώ πώς ζευγαρώνουν η ζευγαρώνονται. Για πιό μπερδεμένες συνθέσεις, δεν το συζητώ.
 
 Ακόμη ,δεν έχουν καν την επιθυμία να γαμήσουν την χώρα. Πεθαίνουν μαζί της, μοιρολατρικά.
 
«Ωστόσο, μες σ΄όλη του την ταραχή και το κακό»,ο Σύριζα θα παρουσιάσει εκλάμψεις, θα μάθει να θρηνεί και να ανέχεται, να κρατάει πένθος, να σέβεται λέξεις, να προσφέρει έστω και τσουρούτικη χαρά. Κι όταν απολησμονηθεί, όλο και θα βρίσκονται αναλυτές που θα εκτιμούν το ένα, το άλλο και το παράλλο από τον βηματισμό του.
 
Ασφαλώς και «τίποτε δεν πάει χαμένο» όπως τραγουδούσαμε μη γνωρίζοντας τι πελώρια μπίζνα είναιη ανακύκλωση. Όμως συνεχίζω να εύχομαι «κύριε, όχι μ΄αυτούς. Ας γίνει αλλιώς το θέλημά σου».