• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Χάσμα σεισμού
Πάνος Θεοδωρίδης | 25.03.2016 | 05:54
34
Ακόμη μιά φορά, η απόλυτη ισονομία των πολιτών των Βαλκανίων αποτελεί έναν καλό δρόμο επίλυσης ζητημάτων. Τις μειονότητες τις εμπνέονται οι κοσμοκρατορίες, πιέζοντας τις ενδιάμεσες κρατικές υποστάσεις. Η μειονότητα είναι το γαριδάκι που προσελκύει τα φαγκριά, γιά να φαγωθούν όλα μαζί από τις φώκιες. Γιά να γίνει αυτό, το γαριδάκι πρέπει να είναι δολωμένο, και να υπάρχει πάντοτε ένας ηλίθιος ψαράς, μονίμως δακρυσμένος γιά την τύχη του καημένου του οστρακόδερμου.
 
62
Μετά την νίκη του Ναπολέοντα, πρόβλημα ρευστού, νεες πηγές ευγενών μετάλλων, άλλες βαφές, μαλλιά από όλον τον κόσμο, παγκόσμιο εμπόριο, πάπαλα οι συντροφίες στα Αμπελάκια και αλλού. Αλλαχού έχω επισημάνει πώς η παραγωγή λαδιού, βασικού λιπαντικού των μέσων χρόνων,χτυπήθηκε καίρια από τους φαλαινοθήρες. Μόνοι κερδισμένοι, οι καραβοκυραίοι που δούλευαν τα λαθραία, νικώντας τους αποκλεισμούς.  
 
Αρβανιτάδες, κυρίως.
 
Αξιοι.
 
84
Το όραμα του Ρήγα, ήταν όραμα εναντίον του Πατριάρχη και υπέρ μιάς νέας εμπορικής και κυβερνητικής κάστας, που θα έστελνε τις παρωχημένες δομές του Πατισάχ στην κόκκινη μηλιά. Γι΄αυτό και χωρούσε κάθε θρήσκευμα, κάθε αίρεση και κάθε ιδιαίτερη πατρίδα.
 
Το αίτημα της ελληνικής νομαρχίας ήταν ένα εκσυγχρονισμένο αίτημα,εμπνευσμένο από τα μεγάλα(πεφωτισμένα, τα έλεγαν τότε) και υπό παραγωγή κρατικά μορφώματα. Μόνον η Γαλλία και εν μέτρω η Ελβετία, με το καποδιστριακό εφαρμοσμένο πείραμα, ήταν σε κατάσταση μερικής ολοκληρωσης. Ιταλία και Γερμανία δεν υπηρχαν. Η Πολωνία ζελέ, η Σερβία σκύμνος. Ο Χέγκελ δεν είχε που να γείρει.
 
Κράτη μπορεί να μη υπηρχαν ,αλλά τα κράτη γεννιούνται από οργανωμένες καμαρίλλες, όχι την έμπνευση του λαού. Ο λαός μήτε ένα τραγούδι δεν μπορεί να χαρεί άνευ αντιπροσώπου. Στα μέρη μας, αυτά γινόσαντε υπό την μόνιμη εποπτεία της Ιονίου πολιτείας και των συνεχειών της.
 
98
Οπως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις, πρώτα γεννιούνται οι πατριώτες και μετά διαμορφώνεται η πατρίδα, όχι αυτή που επιθυμούν, αλλα αυτή που θα τους «κάτσει». Αν είχε πετύχει ο Κολοκοτρώνης, θα είχαμε μιά δυναστεία αλά Καραγιόργεβιτς και σαφέστατη προσήλωση του αλβανικού στοιχείου σε αυτήν. Ανάθεμά με άν βρίσκαμε προστάτη, τότε, εκτός από τους καθηλωμένους από τον Βοναπάρτη Γάλλους.
 
Η επανάσταση μπήκε στην ζωή του γένους ως συμβολή διανυσμάτων, προσθέτουσα και αφαιρούσα δυνάμεις. Χωρίς Κωλέττη (αριστοτελικοί απόδημοι έμπειροι των δικτύων, προστάτες κεκτημένων και παραδοσιακοί γεννήτορες τραμπούκων) και Μαυρογοδράτο (γραμματικοί γανωμένοι μοντερνιστές, ρομαντικοί πρίν τον ρομαντισμό παραδοσιακοί γεννήτορες της λαμογιάς) και χωρίς τους μακεδόνες ενόπλους του Καρατάσιου και τους «βουλγάρους» του ιππικού του Χατζηχρήστου, αλλά και τα πλακάκια του Δυσέα με τους σούφηδες, σήμερα θα ξαναγράφαμε την ιστορία του «αιχμαλώτου της Ζέντα». Μεταξύ Ρούπερτ και Ρούντολφ. Καλύτερα, μεταξύ Μπιάλιστοκ και Μπλούμ.
 
104
Τελικά, ανακαλύψαμε ότι κυνηγάμε Περσιάνους όξω από την ελληνική παράγκα, και αυτή ήταν αποτελεσματική κόλλα προσώρας. Αλλά το ενοίκιο που μας ζητούσαν και μας έπαιρναν ήταν βαρύ. Απαιτούσε εξυπηρέτηση της εικόνας που είχε ο Μπάιρον και οι ντιλετάντες,οι γερμανοί κλασικιστές και οι καρμπονάροι.Μιά δυστυχούσα πατρίς και οι φιλέλληνες εκεί να ευνουχίζουν διά του Δελακρουά όποια μπούτζα απειλούσε τα θηλυκά μας.
 
123
Και ο Ρήγας; το όραμα; οι Βούλγαροι; οι Σέρβοι; η αρβανιτιά; οι μεβλανάδες; οι οβρηοί και οι ξωτικοί; οι γκαμήλες; ο ναστραντίν; η θυμοσοφία; οι βλάχοι; τα δίκτυα; Οι φαναριώτες; να πάς να καταπιείς όλο το δοβλέτι ενώ δεν ημπορεί να χωρέσει ο στόμας σου μήτε ρούβελα;
 
Ξεκίνησε η δουλειά, με το δάνειο, τα ατμόπλοια, την Ντροπολιτζά, τον Μπότζαρη,τον Δράμαλη, τον ΚαραΙσκο,τους Σαμιακούς, τα ασκέρια του Νικηταρά. Το Ναβαρίνο.
 
145
Αλλά τότενες, ήρθε ο Φαλμεράιερ...
 
Παράτησαν το γκουβέρνο και άρχισαν να κοιτάζονται αναμεταξύ τους οι γραικοί. Ποιός είχε γαμψή μύτη, ποιός έμοιαζε του Ερμή του Πραξιτέλη, ποιος έλεγε πραζαντράου και ποιος σπολλάτη.Το αδηφάγο πνεύμα του ρομαντισμού, ήταν βαθύ πράσινο.
 
154
Η Ευρώπη είχε βαρεθεί την Ρώμη και την Ελλάδα.
 
Αναζητούσε λυτρωτές στον Ταράς Μπούλμπα, στα ήθη και στα έθιμα κελτών, κοζάκων, κορσικανών αδελφών και μοϊκανών. Μετά την Κριμαία,την φρεναπάτη που βάλτωσε την μεγάλη ιδέα πρίν την γεννήσουν οι καιροί, ο καταπιεσμένος σλάβος που μαχαιρωνε βογιάρους και τραγουδούσε περιπαθώς ως βαρκάρης του βόλγα ήταν πιό επιθυμητή μορφή από τον άνεργο αγωνιστή με την λερή φουστανέλα που ζητούσε ζαιρέδες. Η διγλωσσία ήταν καθεστώς. Στην κρατούσα αντίληψη των δασκάλων του γένους,οι γραικοί αναστήθηκαν ως Έλληνες και τώρα ,ήρχονταν κάποιος σπληνιάρης να τους πεί οτι κακώς αναστήθηκαν. Πάλεψαν λοιπόν να αποδείξουν την συνέχεια του Έθνους, πράγμα όχι ιδιαίτερα δύσκολο,με τόσο βαρειά ελληνόφωνη γραμματολογία από πισω τους και τόσο τεράστια διατήρηση ηθών και εθίμων από πανάρχαια χρόνια. Αυτοί που την πλήρωσαν, ήταν οι έτεροι. Οι γείτονες που αλλαξοπίστησαν, οι διπλανοί που ελληνοφρονούσαν αλλα μιλούσαν άλλη γλώσσα στο σπίτι,.
 
 
180
Οι καθεστωτικοί των Αθηνών, λίγη σημασία έδιναν στην ύπαρξη πατριαρχικών πληθυσμών που μιλούσαν «βαρβαρικά» και τους κορόιδευαν οι Βούλγαροι ως «γραικομανείς». Πρίν μιά γενιά, είχαν αποκοπεί με το αυτοκέφαλον, από τον «τούρκο» πατριάρχη.Το μεγάλο μυστικό ήταν ότι πίστευαν στο βάθος τον Φαλμεράιερ και τις ευγενείς προσπάθειες του βουλγαρικού έθνους.Ηταν σε εργώδη διαδικασία εθνογένεσης. Ετοιμάζονταν γιά αναβίωση Ολυμπιακών Αγώνων, ήθελαν επενδύσεις,ήθελαν καθαρότητα, ήθελαν αιπόλους με κατατομή του Ερμή και του Ηνιόχου. Δεν μπορούσανε τα τσι φάτσι γκίνι και τα καμώματα των λιάγκραβων και των λοιπών περίεργων.Τον όρο Σλαβομακεδόνες, τον είχε φτιάξει το ίδιο ελληνικό μυαλό που ήφτιαξε αργότερα τους εαμοβούλγαρους.
 
343
 Οι Βούλγαροι διάλεξαν συστηματικά λάθος στρατόπεδα και ρημάχτηκαν.Σε μιά κύμανση της τύχης όμως, με την θέση τους μέσα στον θριαμβεύοντα σοβιετισμό, πίστεψαν ότι ο Δημητρώφ θα συνέτριβε την Τιτοϊκή γραμμή.Οι Γιουγκοσλάβοι, δεν είχαν παρά να μετατρέψουν την ενδοβουλγαρική σε σερβοβουλγαρική διαμάχη και το «νέο» μακεδονικό ζήτημα, ξεκίνησε....
 
Αυτό συνέβη επειδή τα περισσότερα νέα βαλκάνικά κράτη δεν τόλμησαν η δεν μπόρεσαν να επαναστατήσουν όπως εμείς, και διάλεξαν την σπαστή αυτονόμηση από την Πύλη με την βοήθεια λυσσωδώς ανταγωνιζομένων δυνάμεων. Αν τα Βαλκάνια ξόδευαν τους νεκρούς και τα κεφάλαια που χαράμισαν σε ενδοβαλκανικές διανέξεις σε κάτι ορμητικά συλλογικό, κανένας σήμερα δεν θα κρύβονταν πίσω απο σύρματα στα λιβάδια. Τα σύρματα είναι για τα τεύχη του Λουκι Λουκ, όχι πολιτικά εργαλεία.

404
Η μεγάλη ελληνική αμηχανία βρίσκεται στην αίσθηση του περίγυρου. Οι παράλληλες επιχειρήσεις εθνογένεσης και εθνοκάθαρσης δείχνουν, τώρα που οι οικονομικές τάσεις της Δύσης ευνοούν την κατάτμηση σε περιφέρειες αυτοδιοικούμενες, ότι το σχέδιο του Ρήγα, που δεν το σεβάστηκε το νέο ελληνικό γκουβέρνο, επιστρέφει ως δυνατότητα μετά από δύο αιώνες. Γιά τον Ρήγα, υπάρχει μιά Χάρτα που ιστορεί την Ελλάδα και περιέχει αλλόγλωσσους, ακόμη και αλλόδοξους.Η μονιστική αντίληψη περί ελληνικών που εκπέμπονταν απο την μικρά και έντιμον Ελλάδα, οδηγεί σε μία μετάλλαξη της Χάρτας: ναι, φαίνεται ότι μας αντιμετωπίζουν έξωθεν ως ενιαίο μόρφωμα, όχι «βαλκανικό», αλλά ως «ΝΑ Ευρώπη» και με συνδετική γλώσσα συνεννόησης τα αγγλικούλια. Κι εκειμέσα, ενώ μας θεωρούν ως όλον ,βλέπουν ότι εμείς, όλοι εμείς, εκφραζόμαστε με όρους παραγωγής «εθνικών δικαίων».

Σε ολα αυτά, όπως συμβαίνει πάντοτε και παντού, η συνδετική κόλλα, είναι ένα μπάζο από κουταμάρες. Στερεότυπα του στύλ «αυτά που μας ενώνουν είναι περισσότερα από αυτά που μας χωρίζουν», «έχουμε διαφορές, αλλά πολλές ομοιότητες σε ζητήματα που βρίσκονται χαμηλά στην πολιτική ατζέντα, όπως η μουσική συγγένεια, το ψωμί και το αλάτι, οι καημοί και τα ντέρτια,το εμπόριο και η ένωση διά της τέχνης». Στην πράξη, είναι η eurovision και η αγάπη στα πολυεθνικά προϊόντα, πάντοτε παράλληλα με την αγάπη στα ιδιόλεκτα , ιδιοσύστατα και αυτοφλεγόμενα ,ακράτου μονολόγου, σουσούμια μας.
 
499
Ο προπάπος μου έζησε τα Κριμαικά,ο προπάπος του έζησε επί Μοροζίνη, ο δικός του προπάπος έζησε την Άλωση και ο τέταρτος προπάπος μου τους Ζηλωτές και τους Ησυχαστές. Δεν είναι τόσο πολλές οι γενιές, δεν ζήσαμε και άπειρα χρόνια, δεν χωριζόμαστε από Ιουρασικές περιόδους.Μήτε εκατό οι γενιές από τον Ομηρο.Μήτε πενήντα από τον Ιουστινιανό.

Ως γόνος Ποντίων και Βλάχων, ως κυβερνημένος και ως ακυβέρνητος, ως απόγονος εθνικιστών και κομμουνιστών,μέσα μου τοπία της Σιβηρίας, της κεντρικής Ευρώπης, της Μικρασίας και των Βαλκανίων,πίσω μου φουρνάρηδες, φραγκοράπτες, καραβοκύρηδες, εργάτες, καφετζήδες, υπάλληλοι γραφείου,δάσκαλοι , μπακάληδες και είδη κιγκαλερίας, ζουρνατζήδες, μυλωνάδες και γάμησέ τα, συνεχίζω να εξελληνίζομαι στον βαθμό που αφελληνίζομαι. Στη ζωή με κρατάει το εθιστικό φαρμάκι των σχολικών και ιδιοκατασκευασμένων ελληνικών μου.
 
500
 Αυτό μόνον. Και είναι ήδη πολύ.
 
 
Δείτε επίσης:
51df0a7a265aae9e6051bd9b2b7910f7.jpg