• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Τα βαρίδια 2/3
Πάνος Θεοδωρίδης | 20.03.2016 | 05:53
 
 Σε κάθε νέο φρούτο που προκύπτει απο το μπόλιασμα ενός δέντρου που μοιάζει να αγρίεψε, η προσδοκία που σε πιάνει πριν το δοκιμάσεις, είναι ένα μίγμα αγωνίας και αδημονίας.
 
Αμφότερες οι καταστάσεις είναι δωρεάν και μάταιες, αφού το μπόλι πιάνει η δεν πιάνει μέσα απο συγκυρίες που είναι αδύνατο να ελέγξεις.
 
Υπάρχουν άνθρωποι που μπαίνουν στην πολιτική και τους τυλίγει αμέσως ένα άρωμα ελπίδας. Άλλοι τολμούν και μετα βίας προλαβαίνουν να καλυφτούν από την βροχή απαξιωτικών σχολίων. Άλλοι πάλι, έχουν το κοκκαλάκι της νυχτερίδας ή καλούς συμβούλους. Ό,τι και να πράξουν είναι καλώς καμωμένο. Αν όχι, φταίνε οι άλλοι η «ήταν μια κακή στιγμή τους».
 
Στα τελευταία χρόνια, ήταν λογικό να αναζωογονηθεί ο μηχανισμός εντοπισμού ικανών πολιτικών στελεχών. Καθώς έχουμε χάσει πολλές συνέχειες απο το σήριαλ που παρακολουθούμε, δεν είναι τυχαίο που μένουμε συχνά ξεκρέμαστοι στις προσδοκίες μας, αφού ένα έργο, γράφεται προκαταβολικά από τον θεατή του, κι ας μπορούν πολλοί να ορκιστούν για το αντίθετο.
 
Το παράθυρο δεν κλείνει, η πόρτα μάγκωσε, κι εσύ δε με θυμάσαι πια.
 
Αδίκως ψάχνουμε τον Ηγέτη, απαιτώντας για την ανακήρυξή του, αγαθές προθέσεις, ένα λαμπρό επιτελείο και ικανότητα καθόλου τυχαία.
 
Δεν ξέρω αν έχετε την ίδια εντύπωση, σεβαστό αν δεν την έχετε, αλλά φοβάμαι πως αναζητούμε ένα χαμένο κέντρο που έχει ήδη ανατιναχτεί.
 
Ο ηγέτης αυτός, ή το κόμμα, η η σύμπραξη που θα τον δεχτεί, καλείται να συνυπάρξει με ένα βόα που ναρκώθηκε, αφου έχει καταπιεί ολόκληρο κατσίκι. Δεν έχει ,όντως σημασία αν στο δημόσιο είναι πολλοί η λίγοι. Αν είναι φιλότιμοι ή εργατικοί. Διότι είναι χαμένοι στην χαρτούρα τους. Στις διαδικασίες. Στην υπερβολικά μεγάλη ιδιοποίηση, καθώς δεσμεύουν  μεγάλο μέρος του κεφαλαίου τους εκτός υπηρεσίας.
 
Οι άλλοι παράγοντες, είναι περαστικοί. Καθώς τα ζητήματα απόλυτης προτεραιότητας σπρώχνουν τις θεσμικές αλλαγές στις ελληνικές καλένδες, μεγάλα τμήματα της κοινωνίας μας, φέρονται ως να βλέπουν έναν εφιάλτη που θα διαλυθεί μόλις ξυπνήσουν.
 
Κι αυτό το μεγάλο βαρίδι, μας οδηγεί να ψάχνουμε έναν διασώστη, έναν καταφερτζή ή ,το πολύ, έναν μαλαγάνα που θα μας χαϊδέψει το χέρι εξηγώντας μας ότι όλα ήταν ένα ψέμμα, μια φαντασίωση.
 
Του προσφέρουμε λοιπόν την εμπιστοσύνη μας, και αλλάζουμε πλευρό.