• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Οι συνέπειες ενός ατυχήματος
Πάνος Θεοδωρίδης | 18.03.2016 | 02:34
Στην Τεργέστη ,ο Καποδίστριας μπαίνοντας στο καράβι για να έρτει στην Ελλάδα να την κυβερνήσει, εγλύστρησε και έσπασε τον σβέρκο του.Εγένετο κηδεία μεγάλη και ξόδι και μεγάλη θρηνωδία.
 
Αύθις οι 'Αγγλοι εζήτησαν να κυβερνήσει ο Μαυρογορδάτος και τότε ηκούσθη το περιβόητον υπό του γέροντος Καρατάσιου «μπε άμα ήτελα φαντασμένον, καθόμουνα και στον Αμπού Λοπούτ».
 
Ο Κολοκοτρώνης έκλινεν υπέρ του εχθρού του ,Κουντουριώτου και οι Πελοποννήσιοι, προσκαίρως σκεφθέντες απετίμησαν την κατάστασιν διά του ρητού «κάλλιο ο κυβερνήτης να ξεύρει τον Μοριάν κι ας τον έχει κάψει, παρά να ξέρει τον Βάλτον και ας μη έχει βουλιάξει».

Εγένετο κυβερνήτης ο Κουντουριώτης,την επαύριον λαβών παρά των Μανιατών δεινόν αποθαρρόν περιέχοντα την μετονομασίαν του Πετρόμπεη ως βαρώνου της Ακοβας και του Πασσαβέως,και την διδαχήν «έπαρε τον πούλον και τον γκώλον σου από την γαρέκλαν, αρβανιτόριζα και άφκε τους Μανιάτας ασυδότους».
 
Ο Κουντουριώτης, φρονίμως ποιών, δεν αντέδρασεν, ψελλίσας τινα συναδελφωτικά εν τη Γενική συνελέυσει των προκρίτων, αποτελουμένην εξολοκλήρου εκ μισθωτών του γενικού λουφέ.
 
 Δι΄ο και ο Πετρομπαρών,ήλθεν εις επαφήν με τους Φραντσέζους και το ασκέρι των και εζήτησε την υψηλήν προστασίαν των Βουρβώνων, η οποία αυθωρεί του εδόθη, κηρυχθείσης της φρανκοφώνου νησιωτικής Αροντισεμάνδης,περιλαμβανούσης την Κόρσικα συν την Μάνην και διεκδικούσης Επτάνησον, Κρήτην,Πάργαν και Ραγούζαν, όταν και όποτε ήθελον ελευθερωθεί.
 
Μάνισαν οι Εγγλέζοι και προσήρτησαν την Επτάνησον τη νεοσυσταθείση Προτεκτούρα Μεντιτεράνεαν,μαζή με τας Γιβραλτάρας, τας Μάλτας και άλλας ωραίας γωνίας της εσωτερικής θαλάσσης.

Ο Κουντουριώτης αντέδρασεν ηπίως, θεωρών ότι οι Υδραίοι και οι απόδημοι θα κατέκτων τας καρδίας των ρουμελιωτών, πλην ο Κωλέττης, βαρέως φέρων την δημιουργίαν της Αροντισεμάνδης, μετεστράφη και έσυρεν Σουλιώτας, Ηπειρώτας, Μακεδόνας και Βουργάρους εις το άρμα του Βελεστινλή, υπερασπίζων , μόνος αυτός, την συμπάγειαν όλων των λαών της Στερεάς, από Βλαχίας έως Μποσνιάκων, παίζων και εμπαίζων Ρώσους ,Νέμιτζους και μετριοπαθείς τινας πασάδες και μουτεσαρίφηδες.
 
Ούτω, κατά την συνθήκην του Λονδίνου, του Ιουλίου 1834,εν αγαστή συμπνοία, η Ευρώπη απεδέχθη τέσσερα ελληνόφωνα κρατίδια.
 
Την Γαλλόπνευστον Αροντισεμάνδην, την επίπλαστον Προτεκτούραν των Εγγλέζων, την Κουντουριωτικήν Απολειφάδαν πέριξ των λειψάνων του Δανείου,και την Κωλεττικήν Χαρτορήγα,άνευ συνόρων προσώρας, αλλά με ισχυράν εύνοιαν των κεντρικών δυνάμεων.

Η κατάστασις υπέστη μεταβολήν ποιάν, δια της ανακηρύξεως της αυτονόμου πόλεως των Αθηνών υπό του στρατηγού Μακρυγιάννη.
 
Περί το 1851, τα τέσσερα κρατίδια και η πόλις,παρέστησαν δια πρέσβεων και εντεταλμένων, εις την έκθεσιν του Κρύσταλ Πάλας εν τη Αλβιόνι, εκμαιεύσαντες τας αρίστας των εντυπώσεων.
 
Ηκολούθησεν η ριγώσα τριακονταετία.

Ο όρος είναι του Θωμά Φιτζπάτρικ Γαρδικιώτη,του πρώτου ιστορικού που αποπειράθηκε να συνθέσει ενιαία ιστορία των ελληνοφώνων κρατών στο μνημειώδες έργο του Ιστορικά των Γραικών (πρώτη έκδοση 1892).
 
Ο Γαρδικιώτης θεωρεί κομβική χρονολογία την νίκη των Αγγλογάλλων στην Κριμαία (1853) επειδή τότε τόσον η Αροντισεμάνδη και η Προτεκτούρα όσον και η Χαρτορήγα συμμετείχαν ενεργώς εις τας επιχειρήσεις πλήν εις αντίπαλα στρατόπεδα.
 
 Θεωρεί ιστορικό παράδοξο την ανυπαρξία κοινής εκστρατείας του σώματος Καπέτη των Επτανησίων και του συντάγματος Λιμενίου των Μανιατών,τα οποία διέπρεψαν εναντίον των Ρώσων μετά την συντριβήν της ελαφράς ταξιαρχίας.
 
Η ρωσική ήττα μετριάστηκε μόνον χάρη στην λυσσώδη και επιτυχή άμυνα του Ταϊγανίου από τους διαβοήτους φουστανελλάδες του Μπακόλα και του Φέστα, τη συνδρομή Μολδαβών, Εζεριτών, Κοζάκων και ενόπλων καλογήρων της ευρυτέρας Τρανσυλβανίας.
 
Η υψηλή Πύλη, ορθώς κρίνασα τας συγκυρίας, ερρίφθη εις τας αγκάλας των ανερχομένων Πρώσσων και της ανανηψάσης Αυστροουγγαρίας, ορίσασα τας εν Ευρώπη κτήσεις της ως «χάσι της Τουρκομπαρόκας» και διατηρήσασα το Χαλιφάτον εις τας ασιατικάς της εκτάσεις.
 
Η Τουρκομπαρόκα(1858) υπήρξεν υβρίδιον της μετέπειτα διαμορφώσεως της Μεγάλης Γερμανίας(1880) και την απετέλουν δεκάξι Ηγεμονίες ,με ανεξίθρησκον Σύνταγμα,χριστιανούς ηγεμόνας και πολυγλωσσίαν,επιτρεπομένης της πολυγαμίας εις άπαντας τους υπηκόους,γιά να περιορισθώμεν εις χαρακτηριστικόν δείγμα κοινωνικής ωσμώσεως.
 
Οι Ηγεμονίες (Τρανσίλβα, Μολντάου, Μπασαράβα, Ρουμάνσκαγια, Πρεσθλάβα, Σρμπσκα, Μποσνιακλού, Ζαϊμέτιον Τρακατρουκαλήδων, Καμπανία, Βλάχουτ, Κουτμιτζιβίτζα, Αγραφα, Κοσουβα-Μαναστίρια, Βολερόν, Πρέσπαι και Σελανίκ) ενήσκησαν τοσαύτης μορφής ανταγωνισμόν, ώστε οι οθωμανοί εθεωρούντο τα μόνα συνεκτικά στοιχεία των κοινωνιών εκείνων και προετιμώντο εν πάσι τους δημοσίοις λειτουργήμασι.
 
Ο Κωλέττης ανεδείχθη Οσποδάρος Αγράφων,και έως του διαδόχου του Μπακόλα, υιού του Γώγου,η Χαρτορήγα εκυριάρχει ως πολιτικόν κίνημα εις δώδεκα Ηγεμονίας,των υπολοίπων τεσσάρων υπό φιλικήν ουδετερότητα.
 
Η μεταστροφή του Διβανίου,μετέστρεψεν το παγκόσμιον κλίμα υπερ του σουλτάνου Αβδούλ «κασκαβαλ» Γαζή Κιοπρουλή,με άμεσον αποτέλεσμα την αβίαστον εξάπλωσιν των Οθωμανών άχρι Ινδιών και Σαμαρκάνδης,τη αμερίστω βοηθεία των ευρωπαϊκών δυνάμεων.
 
Η δε Ρωσία έκτοτε εστράφη προς την Σκανδιναβίαν και την Σιβηρίαν, διαπρέψασα.
 
Αλβανοί και Δαλματοί προσεχώρησαν εις την Αροντισεμάνδην, ενώ η βασίλισσα Βικτωρία είδεν τας βρεττανικάς σημαίας εις Σικελίαν, Νάπουλαν, Αίγυπτον, Τούνεζι και Μπαρμπαριά .
 
Εκ των Δυνάμεων, η νέα Γερμανία ώρισεν την Ρώμην ως αιωνίαν πολιτιστικήν της πρωτεύουσαν,η Βρεττανία ηνώθη μετά των Κάτω Χωρών,ενώ η γεραρά Γαλλία ενεπνεύσθη από τας λατινικάς της ρίζας και εκκίνησεν την καταστροφήν της Ιβηρικής χερσονήσου, οδηγήσασα εαυτήν εις την λεγομένην φρανκοφωνίαν του Αμαζονίου.
 
Ευνοϊκαί συνθήκαι εξαιτίας συνθηκών υπέρ της αναγνωρίσεως του Μακάο, του Χονγκ-Κονγκ, της Ζανζιβάρης και του Λος Άντζελες ως διεθνών πόλεων του εμπορίου και της βιομηχανίας, έφερον τας Αθήνας εις την επίζηλον θέσιν του μόνου εν Ευρώπη ελευθέρου αστυκέντρου, θέσις επικυρωθείσα εις παρεπόμενα άρθρα της συνθήκης της Φερράρεν(1863).
 
Ητο  προεξοφλουμένη άλλωστε η επικύρωσις  ένεκα της παραχωρήσεως του επινείου του Πειραιώς εις την πόλιν, επειδή οι Μανιάται δεν έδειχναν ενδιαφέρον μετοικήσεως αυτόθι, απορροφηθέντες εις τους λιμένας της Μασσαλίας, της Ραγούζης, και εγκατασταθέντες μαζικώς εις Φλώριδα.
 
Η εποίκησις ολοκληρώθη ιδία ότε η παλαιά πολιτεία των Ηνωμένων Πολιτειών Γεωργία μετονομάσθη εις Μανιάτικα, χάρις εις την γενναιότητα των Μανιατών πολεμιστών, οι οποίοι εξόντωσαν τον στρατηγόν Οδυσσέα Γκράντ εις την μάχην των Τριών Αντισκήνων της Μοϊκανής γραίας (μοχοκσκρού θρίτεντ βάλι),γεγονός που επέφερεν την αυτοκτονίαν του προέδρου Λίνκολν και την επαναφοράν του θεσμού της αειφόρου δουλείας από Μανιτόμπα έως τα ρείθρα του Παναμέως.

Η ριγώσα τριακονταετία, κατά τον Γαρδικιώτην, έληξεν περί τα τέλη του έτους 1880,ότε η Κουντουριωτική Απολειφάδα,επέλεξεν σημαίαν και όνομα διά αμφισβητηθέντος δημοψηφίσματος,προκρίνουσα τον χιαστόν λευκόν σταυρόν του Αγίου Ανδρέου επί γλαυκού κάμπου και το όνομα Δανόχωρα (παρά την ισχυράν προτίμησιν ήτις εδείχθη διά τα ονόματα Ελλάς, Ρωμάς, Κουντουρίτσα, Παμβώτις, Μυρμιδονία και Άρατος) προερχόμενον εκ του Δανειοχώρα.
 
Το γεγονός εξεμεταλλεύθη ο Δανικός βασιλικός οίκος και καταλλήλως προάγων την συγκριτικήν γλωσσολογίαν διά τηλεκατευθυνομένων επιστημονικών τεκμηρίων, επέβαλεν,και ουδείς αντέστη, την ανάρρησιν Γεωργίου του Α εις τον Δανοχωρικόν θρόνον, του Κουντουριώτου περιορισθέντος εις προτομήν εξηγούσαν ότι πρόκειται διά τον πρώτον κυβερνήτην της Δανοχώρας.
 
Ως δώρον αναρρήσεως αι Δυνάμεις παρεχώρησαν την χώρα το έλαιον τριάκοντα φαλαινών, ηγόρασαν δε εκ του πορτοΛεόνε, ήτοι του Πειραιώς, έκτυπον του λέοντος με τα ρουνικά σύμβολα,συνταγματικού πλέον θυρεού της νέας πολιτείας.
 
Η καθεστωτική αλλαγή εν πολλοίς ερμηνεύει την αυστηράν ουδετερότητα της Δανόχωρας εις τα τεκταινόμενα της ριγώσης τριακονταετίας εις τα σύνορα της οποίας εκαίετο επιμόνως το πελεκούδι.
 
[Από το μακρινό 2007, και από το μπλογκ του Πετεφρή, απέσπασα ,με ελάχιστες παρεμβάσεις, και συνένωσα δύο ποστάκια μηνός Δεκεμβρίου, καθώς έψαχνα ανεπιτυχώς, σχετικά μικρής έκτασης κείμενο για το μακεδονικό ζήτημα. Αλλά ήταν άλλοι οι καιροί, ογκηρά η φλυαρία, επιμελείς οι σχολιασταί, επίμονοι οι αναγνώσται, χαλκέντεροι οι κειμενογράφοι και στο βρεφικό facebook έπαιζαν ανυποψίαστα παιδία.]