• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Γράφοντας "συλλέκτες" εννοούμε βουλιμικούς αναγνώστες.
Υλικό για συλλέκτες
Πάνος Θεοδωρίδης | 31.03.2014 | 09:00
Η αφιέρωση στην "Δεξιά Ερωμένη". Ο αρχιτέκτων Γιάννης Χατζηγώγας,γνώριζε την Δυναμό και ήταν ο αποδέκτης των παραληρημάτων μου για εκείνην την εποχή που συνυπηρετουσαμε στην Ξάνθη. Υπάρχει πληθος σημειωμάτων και πειρακτικών υπαινιγμών, αλλά η φωτογραφία που εκράτει στα χέρια του αρχές της δεκαετίας του 80,και ιστορούσε ανφάς και μελαγχολικη  ηγερία μου, ποτέ δεν έγινε αντίγραφο για μένα. Ακόμη και το 1999, η σκεψη μου να του αφιερώσω το βιβλίο, ήταν επειδή σκεφτηκα πως θα το θεωρουσε ζήτημα τιμής να μου βρει μιά φωτογραφία. Εντέλει κατέχω και ανάρτησα κάποτε μιά παιδικη της φωτο, που την απεικονίζει ντυμένη Αμαλία σε σχολικη γιορτή στην Αδδίς Αμπέμπα, χάρη στον Τσινίκα, άλλον συνάδελφο απο τα παλαιά.
Η "νεκρολογία" του συγγραφέα, γραμμένη απο τον ίδιον και δημοσιευμένη σε ένα "Εντευκτήριο" του 1990,μαζί με ένα σκίτσο, καμωμένο απο την κόρη του Ραλλού, το 1998. Στοιχεία που αναφέρονται με διαφορετικό μοτίβο, στο κυρίως κείμενο. Απο τα βιογραφικά στοιχεία, το τραγούδι που φέρεται να έχει τραγουδήσει η Κωνσταντίνα υπάρχει, αλλα δεν βγήκε ποτέ στην αγορά. Το "τρίτο βραβείο ποίησης" (που δεν υπάρχει) και η αναφορά δύο ποιημάτων του 1978 και του 1988 παρέμεινε επι δεκαετίες ένας λόγος να παρατήσω το γράψιμο. Δεν χρειάζονται εξηγήσεις σε τέτοιες εξομολογήσεις. Η χρονολογία θανάτου βγήκε απο μιά ψύχραιμη εκτίμηση ,στα 42 μου χρόνια, του προσδόκιμου της ηλικίας άρρενος χαροκόπου. Προσφάτως ζήτησα απο την Πρόνοια επέκταση της ζωής μου κατά έντεκα έτη, αλλα χλομό το βλέπω.
Η μοναδική φωτογραφία που διασώθηκε τυπωμένη απο την εκδρομή  του 1974. Ο μικρός συνοικισμός στο Καλαμίτσι της Σιθωνίας, με το ελαιοπιεστήριο, τα παροικόσπιτα και τα ελαιόδεντρα.Τις άλλες φωτογραφίες τις θυμάμαι, αλλα δεν διασώθηκαν. Βέβαια, όλο και κατι θα κρύβεται στους φακέλους με τα αρνητικά.
 
Ακολουθούν τα ποιήματα που εμφανίστηκαν στην συλλογή "Προσπέκτους" που εκδόθηκε το 1977 και σχετίζονται με την εκδρομή εκείνη.
"....φρόντισα να γράψω ένα καλούτσικο ποιήμα  συνδυάζοντας γέφυρες στον ΄Εβρο (λόγω επιστράτευσης) με το γεφύρι της Άρτας (ήμουν ο πρωτομάστορας και  έχτισα την Μαριάνθη), αποκαλούσα την Δυναμό (ανωνύμως) αγαπημένη,  περιέλαβα τις λέξεις «σταθμός» και «πυρετός» και  κατάφερα να κορυφώσω  την ποιητική ιδέα με τον  προδήλως γενικόλογο στίχο εδώ η χώρα,απάτη και μπίρα φτηνή, πίνοντας την μπιρίτσα μου και  ετοιμάζοντας το επ΄εμοί μια ακόμη λαϊκή δημοκρατία  επί χάρτου"
 
To "αγαπημένη" που απουσιάζει απο το ποίημα, υπάρχει στην εκδοχή που μελοποίησα, την ίδια μέρα, γιά λόγους μέτρου:"κοίτα τι συμβαίνει/ αγαπημένη".Στην ίδια εκδοχή, στο κουπλέ προστίθεται το "γέφυρα νά΄στηνα στον Έβρο/πρόβλημα θα είχα να σε βρώ" που προσθέτει ατμόσφαιρα  στο κλίμα της επιστράτευσης που ήταν έντονο εκείνον τον Ιούλιο.
Οπως αναφέρεται στο κείμενο ,το ποίημα γράφτηκε επιστρέφοντας η Δυναμό απο την Αθήνα. Τρεις Αυγούστου παρά κάτι, είναι βέβαια η δεύτερη μέρα του Αυγούστου 1974 βραδάκι-μιά τυπική πρωτόλεια βλάβη της ποιητικής ιδέας είναι να διογκώνεις κάτι άσημο, μπορεί πολυ ισχυρό προσωπικά, αλλά που μοιάζει να αφορά κάτι τελείως άσχετο με την τεχνικη που πλάθει το ποίημα αλλα έχει μάλλον σχέση με τις εμμονές του γουαναμπή ποιητή. Το χεράκι που απλωνει στο χέρι μου η Δυναμό και το αποσύρει, υποκρύπτει ζωντανή συνάντηση, την οποία δεν θυμάμαι. Η προσωνυμία τα στελεχη  είναι στην ουσία οι κινέζοι  που είχα γνωρίσει στο διαμέρισμα της Δυναμό, ενώ η όλη λογιστικη του ποιήματος ασκεί κριτικη απο τα υπεραριστερά, με αποχρώσεις αγροτισμού και αυτοδιαχείρισης σε άτομα που την ώρα της μεσοβασιλείας του Αττίλα, κοπανιόντουσαν, όπως όλοι μας ,με αέρα κοπανιστό για το τι μέλλει γενέσθαι. Οι λέξεις "λαός" και "ανεργία" χρησιμοποιούνται όπως και σήμερα. Γιά ενεργητικό δυνάμωμα της ζύμωσης. Ανκαι τότε δεν υπήρχε η έννοια του  tag, υπήρχαν λεξεις- κλειδια που χρωμάτιζαν το είδος της αριστερής ορολογίας που χρησιμοποιούσε ο  εκαστοτε ρήτωρ. Το όραμα του ποιητή γιά την καλη διακυβέρνηση ήταν : λαϊκή προέλευση της καθοδήγησης (δηλαδή οι βαρώνοι , οι μαρκησιοι και οι αντιβασιλείς αποκλείονταν, πράγμα μάλλον αυτονόητο) αποφυγή απέραντων συζητήσεων των στελεχών μεταξύ τους,ήτοι κομμένοι οι πολλοί καφέδες,και εισαγωγή στο αυτοσχέδιο αυτο πολίτμπυρο δύο πραγμάτων: στατιστικων επετηρίδων (δηλαδή αντικειμενικών δημογραφικων και οικονομικων στοιχείων προς ανάλυση, άρα οξαποδώ οι θεωρητικοί τιτανοτεράστιοι) και μιά σειρά "επιστράτων" που προφανώς θα είχαν λιποτακτήσει και έστηναν στα βουνά μιάς μορφής αντάρτικο, αναμένοντας μάλλον συντρόφους απο παράξενα μέρη καθώς το Βιετνάμ, η Ταιλάνδη, μπορεί και κάποιο αφρικανικο κίνημα...
Το κεφάλαιο "το πορτοκαλί κοστούμι" τελειώνει με μια φρενήρη ποδηλατάδα του συγγραφέα , με εξήντα, σε άγνωστο, πλην παραλιακό μέρος. Στο ποίημα αποκαλύπτεται πως ήταν μεταξύ παραλίας Κατερίνης και Γρίτσας Λιτοχώρου, απο την εθνικη οδό Θεσσαλονίκης- Αθηνών και μάλιστα με διανυκτέρευση ενδιαμέσως. Το αυτοκίνητο που δεν υπήρχε θεωρήθηκε ποιητικο εύρημα (ενώ η αλήθεια , κοιμήθηκα πριν τον Αλιάκμονα καταγής, δίπλα σε παρόδιο σκουπιδαριό  μου φαινόταν παραπάνω λούμπεν απ΄όσο θα έπρεπε).Με την ίδια λογική ,μετέθεσα τον χρόνο εκείνου του πρωινού στο έτος 1988 ,οπότε, ως Αντωνίου, θα έκλεινα τα πενήντα. Απο τα υπόλοιπα realia που αναφέρονται, όντως απέκτησα έκτοτε μερικες ριγέ γραβάτες, σύμβολο εξάρτησης χαρτογιακά απο το κατεστημένο. Γαλατάδικα  λέγαμε τότε τα περιπολικά της τροχαίας (που έκαναν πάντως συχνά έλεγχο σε ποδηλάτες) ενώ οι βασιλόφρονες πεδιαδες ήταν πάλι για τον εσωτερικο ρυθμό πεδιαδες και όχι λοφοσειρές των Πιερίων, όπου  παραμόνευαν οι μονάδες του Κισά Μπατζάκ ,του τοπικού ηγέτη στα τελευταία χρόνια της Κατοχής, που βοήθησαν την παλινόρθωση του Γεωργίου, ξεπλένοντας τις άνομες συνεργασίες τους.
Επιστήμονες ήμασταν, αρχιτέκτων, αρχιτέκτων επι πτυχίων, φιλολογος και οδοντίατρος, αλλα το ποίημα δίνει την αίσθηση ενός διαφορετικού συνεργείου, πιό αξιόπιστου και ειδικευμένου, πάντως λιάρδα όσο και το αυθεντικό. Εδώ το Γομάτι δεν είναι το υπάρχον χωριό, αλλα το μετόχι της Ιβήρων, κάτω απο τον λοφο του μεσαιωνικού οικισμού, όπου και λιθινο λαυράτο, με σταυρό χαραγμένο, που μνημονεύεται και στους δύο "περιορισμους" (γραπτές τοπογραφικες περιγραφές) απο τα αρχεία των μονών Λαύρας και Ιβήρων. Αμυνταίου ήταν κρασί του τοπικού συνεταιρισμού, δημοφιλες σε ολίγους, το  Danielis ήταν της Αχάια Κλαους, μαύρο, σύνηθες στην Σαλονίκη. Καθώς η αποτύπωση αφορούσε καλυβια παροίκων και τριγωνισμό αποστάσεων, οι δύο ώρες ήταν αληθινές.
 
Γραμμένο ως όψιμη( εντός του 1976) ανάμνηση των ημερών της εκδρομής, χαρακτηρίζει το spleen που χρησιμοποιούσα με έμπειρο τρόπο. Στόχος: η  πικρή γεύση στο στόμα του αναγνώστη, η μίξη αγοραίων, μη ποιητικών λεξιδίων και η απαρίθμηση λέξεων απεγνωσμένου έρωτος. Ολα πολυ δημοφιλή τελειώνοντας η δεκαετια του 70.
 
Πολλά  πραγματικα στοιχεία μιάς απολογιστικής σύνοψης της εκδρομής, βρίσκονται είτε στα ιστολογια, είτε στο "μεταλλείο" μου. Το μόνο ίσως ενδιαφέρον είναι ένας χάρτης της. Απο την Δευτέρα ,3 Ιουνίου 1974 έως το Σάββατο .Τα κυκλάκια ορίζουν τις διανυκτερεύσεις.Με αυτον τον χάρτη εικονογραφώ την ανάρτηση.
 
Tα πραγματικά συλλεκτικα στοιχεια, αυτά που αξίζει να κρατηθούν στο θυμικό του καθενός, έχω φροντίσει να τα ακυρώσω με την υπερβολική ,κυνικη και μπλαζέ μου αποτίμηση εκείνων των ημερών. Ισως επειδή θέλησα να τις προστατεύσω.