• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Thru and Thru
Πάνος Θεοδωρίδης | 07.03.2016 | 03:10
 
Unternehmen Zitadelle
 
Εδώ και δύο εξάμηνα, προειδοποιώ. Είναι τόσο πασιφανής η κατάσταση (ή τόσο εκτεταμένη η λογοδιάρροιά μου) ώστε μπορεί κάποιος υπομονετικός να ξακρίσει αρκετές προτάσεις απο παρελθόντα κείμενα που φορμάρουν τέλεια στο σήμερα. Αλλά η υπομονή σώθηκε, υπέρ της ικεσίας «σήμερα τι γίνεται».
 
Αυτές οι προτάσεις που κολυμπούν σε ένα πέλαγος λέξεων, δεν είναι οι προρρήσεις ενός προφήτη. Ξέρετε την λαμπρή αφήγηση για μια χαμένη διμοιρία που βασανίζονταν σε άξενους τόπους ώσπου ο επικεφαλής βρήκε έναν χάρτη και τους έσωσε. Ο χάρτης ήταν από άλλο μέρος.
 
Έτσι κι εγώ, διαλέγω υποδείγματα που ακολουθώ, διότι ο αναγνώστης υστερεί του συγγραφέα, μόνον σε μία ιδιότητα: είναι αβοήθητος. Σήμερα λοιπόν ,πήρα ως υπόδειγμα την  Unternehmen Zitadelle των Γερμανών του 1943, με μουσική υπόκρουση το Citadel των Stones (Screaming people fly so fast /In their shiny metal cars /Through the woods of steel and glass)
 
Μετά την νίλα του Στάλινγκραντ και την σχετική αποτυχία των Σοβιετικών να εκμεταλλευτούν επιτυχώς την νίκη τους, καθώς η επιθετικότητά τους έμοιαζε προβλέψιμη και αυτοματική, οι Γερμανοί  σκέφτηκαν την Επιχείρηση που θα συνέτριβε τη εξέχουσα του Κουρσκ που ήταν γεμάτη κανόνια, άρματα και στρατό, επιχειρώντας μια διπλή επέλαση τεθωρακισμένων από τις δικές τους εξέχουσες, του Ορέλ και του Χαρκόβου, με στόχο να κυκλώσουν και να αχρηστεύσουν τους συνωστισμένους. Η  μεγαλύτερη αρματομαχία όλων των εποχών, έφθειρε τους δύο αντιπάλους, αλλά οι Σοβιετικοί είχαν καλύτερο σχέδιο: με δύο χωριστές επιχειρήσεις, την Επιχείρηση  Кутузов πήραν το Ορέλ, ενώ η εξέλιξη της επιχείρησης  Полководец Румянцев οδήγησε σε νίκη στο Χάρκοβο. Έκτοτε οι Γερμανοί έχασαν κάθε δυνατότητα ελιγμών στο ανατολικό μέτωπο και κοντά δύο χρόνια υποχωρούσαν έως την συντριβή τους.
 
Πάμε τώρα στο παρόν, όπου διαδραματίζεται μια άλλη επιχείρηση, ως φάρσα βέβαια, όπου δύο στρατηγικές διαχείρισης μιας κρίσης αναπτύχθηκαν με πλήρη άγνοια των προθέσεων των αντιπάλων  και σήμερα βιώνουμε την ύστατη προσπάθεια να μη γίνουν όλα μαλλιά κουβάρια. Είναι καιρός να αποκαλύψουμε το όνομά της, που από μόνο του προοιωνίζεται ζόρικη κατάληξη:
 
Operation Citadel Europa
 
Αν το σημερινό Ορέλ είναι η Ουκρανία και το σημερινό Χάρκοβο η Συρία, η Τουρκία παίζει τον ρόλο του Κουρσκ. Οι ομοιότητες σταματούν εδώ και αρχίζει το παραλήρημα.
 
Η Δύση ονειρεύεται την Ουκρανία ως έναν μελλοντικό μπάστακα που θα ηρεμήσει τις χώρες της ανατολικής Ευρώπης που προσήλθαν στην Ευρωπαΐκή Ένωση, μήπως και καταφέρουν να φτιάξουν δομές  μη υστερικές, ώστε να περάσουν στην μοίρα των καλών πελατών της υπέροχης αυτής αγοράς.
 
Μια φιλοδυτική Ουκρανία, σε συνδυασμό με μία τσαλακωμένη Τουρκία, συμπληρώνει τέλεια τον οργασμό των επαναστάσεων του facebook που απλώθηκε από την Τυνησία ώς την Συρία αλλά και το φλερτ των Αμερικανών με το Ιράν. Λέγεται και κύκλωση της Ρωσίας.
 
Αλλά η Δύση είναι διφυής, έχει Αμερικανούς και Ευρωπαίους, που έχουν διαφορές, όσες και το ΔΝΤ με τις τρόικες. Άλλα λέει η θειά μου, άλλα ακούν τα αφτιά μου. Μεταπολεμικά, οι Αμερικανοί δεν έπαψαν ποτέ να θεωρούν τους Ευρωπαίους ερωτευμένους με την αποικιοκρατία, αργούς, γραφειοκράτες και φοβίτσους. Οι Ευρωπαίοι πάλε, είναι πεπεισμένοι πως τα Αμερικανάκια είναι ανακατωσούρηδες, ανασούμπαλοι, δεν βγάζουν ρίζες στις χώρες που κατακτούν και εύκολα  τα στρατεύματά τους παγιδεύονται από συνεργάτες που το παίζουν φύλαρχοι και πολέμαρχοι και στην τελική μεταβάλονται σε πρόβλημα. Χοντρό.
 
Οι Ευρωπαίοι έχουν να λένε για την αστάθεια στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ, για το παλιό κάζο του Κάρτερ στο Ιράν. Άσε το Βιετνάμ. Οι Αμερικάνοι πάλι, ξεκινούν απο το Σουέζ και τον Λίβανο του 1958, εκνευρισμένοι για τους Ρώσικους αγωγούς και τα πίτσι πίτσι διαφόρων ηγετών και δορυφόρων.
 
Οι Ευρωπαίοι πιστεύεται πως δεν θέλουν την Τουρκία στην Ευρώπη, οι Αμερικανοί την θέλουν, αλλά χωρίς το Κουρδιστάν, που το χρειάζονται  με τον τρόπο που χρειάζονται τον Παναμά.
 
Ως τώρα, έβγαλα τον μόκο για την Τουρκία. Εδώ μπαίνει η γείτων, με το δικό της επιχειρησιακό. Που εξηγεί ινατί αυτοί που μας έβαζαν να βετώνουμε την Τουρκία απο την υποψία μιας προένταξης, κι εμείς που τόσα χρόνια βρίζαμε πατόκορφα την Μέρκελ, τώρα συνεργαζόμαστε ομοθύμως. Βρίζοντας άλλους. Διότι η επιχείρηση της  Τουρκίας, έχει άλλο όνομα, και ξεκινά από την κατάσταση των πραγμάτων στην Ελλάδα!
 
Operation Hountini
 
Αφήστε τα πολιτικά και τα αεροπλανικά, και σκεφτείτε μια Ελλάδα που δηλώνει κινδυνεύουσα, στέλνει τους πρόσφυγες σε ξερονήσια όταν δεν τους βουλιάζει, που δηλώνει ό,τι και η Ουγγαρία και η Κροατία, που χαλάει τον κόσμο,που συρματώνει τα νησιά και στρατοκρατεί το υπογάστριό της. Ζητά τεχνογνωσία Γκουαντάναμο και αμερικάνικών συνόρων με το Μέχικο, στέλνει τα χρυσαύγουλα πολιτοφύλακες και πανικοβάλει τους μετανάστες της. Της δίνουν Frontex και απαιτεί Warcraft, δεν της φτάνει το ΝΑΤΟ και η Σούδα και προσφέρει το Μούδρο, συν τον Πλανήτη της κυρα Παναγιάς  στους Συμμάχους, ναρκοθετεί τις βραχονησίδες και ωρύεται στα διεθνή fora, ενώ προσφέρει αφορολόγητες ξενοδοχειακές ζώνες σε 465 χιλιόμετρα ακτών.
 
Οι Ευρωπαίοι την επαινούν μουρμουρίζοντας «κάντε κράτει, γαμώτη, για τα προσχήματα» ,οι Αμερικάνοι γοητεύονται, τα Βαλκάνια και οι εκστασιασμένοι ανατολικοευρωπαίοι απαιτούν να σταματήσει η μαλακία με το χρέος, οι Τούρκοι τα χάνουν και εμείς, οι δημοκρατικοί πολίτες διαδηλώνουμε εξαγριωμένοι και παίρνουμε τα βουνά. Οι ξένοι επενδυτές επιστρέφουν (ξέρετε καμια δικτατορία απ όπου έφυγαν;) ενώ η νέα Εθνική Αφήγηση διδάσκει ότι «η κοιτίδα του Ξενίου Διός απαλλάχτηκε από τους άνιφτους τσιπλακηδες, διότι ο Θεός εκτός απο Ξένιος είναι και Κεραύνιος».
 
Αυτό το σενάριο το έχουν σκεφτεί πάμπολοι σύμβουλοι και συσταζούμενοι, μέσα κι έξω απο τη χώρα, και πάντα σκόνταφτε στο βασικό: με τον τρόπο αυτό, θα γιγαντωθεί η αντιπολίτευση, που θα κατέβει με σύνθημα της ελευθερίας και της ισότητας.
 
Αλλα άν το Χρέος μειωθεί, γεμίσουμε επενδύσεις και μία καραμπινάτη σεισάχθεια εγγυηθεί την Ελάφρυνση του Γένους και ένα τριπλάσιο ΕΣΠΑ για τους διορισμούς, τότε μερικά εκατομμύρια συνταξιούχων, υπαλλήλων, επιδοτουμένων  και λοιπών οραματιστών, θα μας κυνηγάνε με τις αλατόσφαιρες στα μπαϊρια.
 
Προσγείωση
 
Αλλά δεν υπάρχει πόλεμος, παρά μακριά. Τα σχέδια υπάρχουν, αλλά απαιτούν παραμέτρους και προδιαγραφές που μπορεί να σκάσουν αργότερα. Το πεδίο βολής τώρα, είναι το προσφυγικό. Η Ευρώπη υφαίνει τον Ιστό της. Και η Ρωσία. Και η Αμερική. Και η Συρία με τα ασκέρια στα εδάφη της.
 
Τα έφεραν έτσι όλα, ώστε η εβδομάδα που μπαίνουμε να θεωρείται «εξαιρετικά κρίσιμη». Διάσκεψη για τους όρους υπο τους οποιους η Τουρκία θα δεχτεί πίσω τις καραβιές. Σε ανύποπτο χρόνο μίλησα για 9 δις ανταλλάγματα, αλλά τώρα που ο Ερτογάν παίζει τον Χαλίφη  και μηνάει στον κόσμο ότι θα στύψει τον Γκιουλέν, θα φέρει έναν λογαριασμό όσο δύο ελληνικά ΕΣΠΑ.
 
Το δεδομένο είναι η επισημη σφράγιση του βαλκανικού διαδρόμου. Η Τουρκία μπορεί να ζητήσει και να μη πάρει, ή να καθυστερεί τις διαπραγματεύσεις. Αλλά ο διάδρομος, θα μείνει σφραγισμένος.  Κι εμείς, θα έχουμε την αμέριστη φιλανθρωπική συμπαράσταση αυτών που βρίζαμε, αλλά οι συνθήκες είναι συνθήκες. Κάτι θα γίνει με τις απαιτήσεις των δανειστών, ψιλοπράματα, αλλά, λυπάμαι που το λέω, πέρα απο τα λαμπρά βιογραφικά και τους αγώνες για την δημοκρατία, περίσσεψαν στα κόμματα τα ανθρωπάκια. Είτε με Γκρέξιτ, είτε με Μπλέξιτ, ο διάδρομος θα μείνει κλειστός. Είτε με ευρώ, είτε με δραχμή, είτε με τεσσαρακοντανούμιο, ο διάδρομος θα μείνει κλειστός.
 
Στα νιάτα μου, κρατούσα μια τράπουλα όρθια στο κεφάλι μου, και φρόντιζα να έχω έναν αφανή καθρέφτη διαθέσιμο. Έμπαιναν τα χάπατα (θύματα τα θέλει το σαβουάρ βιβρ) και έκανα πως σεληνιάζομαι: έχω προαίσθηση, άνοιξε ο τρίτος οφθαλμός, η μύηση με εξοντώνει,αλλά μου χαρίζει υπεραίσθηση. Να, το χαρτί αυτό που μόνον εσείς το βλέπετε ,είναι κόκ, κόκκινο και έχει λίγα στοιχεία. Είναι, είναι κούπα! Τεσσάρι κούπα!  Και το πετούσα χαμαί. Απορούσαν τα βλίτα (που εξαπατημένα τα απαιτεί η καλή συμπεριφορά) :μα πως το κάνεις; Εκεί τους διέλυα: εξαντλήθηκα. Δεν ξέρω τι μου συμβαίνει. Πνεύμα πύθωνος με καταλαμβάνει . Να, τώρα ξανάρχεται, βοηθήστε με,χάνομαι! Ρήγας. Μπαστούνι. Οκτώ. Καρό Γλυτώστε με , αγκαλιάστε με! Κι ακολουθούσε το «κλάτα με να κλατώ, να πελνούμε τον καιλό».
 
Τελικά, φαίνεται πως αρκετοί και υπεράνω ,γνωρίζουν τα κόλπα αυτά.
Υπάρχει λόγος που είμαστε τόσο μπερδεμένοι.
 
Διότι αυτό επιδιώκουν, ω αγγελοκρουσμένοι μου φίλοι.