• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Ο πλανερός αζάπης
Πάνος Θεοδωρίδης | 07.02.2016 | 05:17
Όταν ο Διαπραγματευτής νομίζει πως τον δουλεύουν επειδή του ζητάνε αριθμούς, υψώνει τους οφθαλμούς και αναζητά την Κυρία.
 
Αυτός πλάστηκε για το στρίφωμα, το ρεμπάτεμα, την ορθή χρήση του ξύλινου αυγού, που τύλιγε με το νοσούν υμένιο και με το γαντζάκι βοηθό μαντάριζε τον πόντο της νάιλον κάλτσας. Αυτός έμαθε να διαχειρίζεται τουλάχιστον δεκαπέντε μορφασμούς που αντικαθιστούν τα επιχειρήματα.
 
Κανένας δεν ξέρει το δράμα του. Την απελπισία του όταν, μαθαίνοντας την προπαίδεια, πάντα τον μπέρδευε το εφτά-εννιά, το έξι-εννιά, το οχτώ- εννιά. Διότι το τρεις πέντε δεκαπέντε ήταν ένας βολικός επτασύλλαβος, ενώ το εφτά εννιά εξηντατρία ένας ατυπικός εννεασύλλαβος, τίγκα στη χασμωδία.
 
Όταν μπήκε στο Κίνημα, δεν μαγεύτηκε από την του σοφωτάτου Ψελλού «γεωμετρία δια στίχων»
 
Πολλών δε σχοίνων το ποσόν κλέψαι μη δυνηθέντες,
ως του μετρούντος άριστα προσέχοντες το μέτρον
υπερπηδώσι κλέπτοντες σφραγίδας τας των πάλων
κακ τούτου μέτρα κλέπτοντα, γνώθι, των μετρημένων
και θαύμα γίνεται πολλοίς ως άξιον θαυμάτων
πως δη το άπαξ μετρηθέν ευρέθη αύθις πλέον
 
Αλλά από των συντρόφων του τις χυμώδεις δημηγορίες:
 
Και δεν είναι καλό για τον τόπο, γιατί πάμε σε μια διαπραγμάτευση. Η ιδιαιτερότητα που έχουμε τούτη εδώ την ώρα είναι ότι βρισκόμαστε ακόμα υπό επιτήρηση, δεν έχουμε ακόμα καταφέρει να ξανακερδίσουμε την κυριαρχία μας και άρα η εκλεγμένη Κυβέρνηση να εφαρμόσει αυτό που προτείνει ή αυτό που θα ψηφίσει κατά πλειοψηφία ο ελληνικός λαός, αν δεν έχουμε και την έγκριση του κουαρτέτου πια, ενός κουαρτέτου που διαφωνεί μεταξύ του, ενός κουαρτέτου όπου υπάρχουν διαφορετικές απόψεις, που φοβόμαστε και λέμε όλοι «μην οδηγήσουν εκ νέου σε καθυστερήσεις».
 
Ω, πως θα ήθελε να τρίψει στα μούτρα των λογιστάκων που πάνε by the book, την διαπίστωση πως από το 2010, ένα ενδιέφερε την σέχτα του, διακομματικώς : να εκμάθει σωστά το κατενάτσιο, την κατατριβή, πως να ρίχνεις τη μπάλα στην κερκίδα και να «κυλίεσαι εις τα γρασίδια» προσποιούμενος τραυματισμό.Και πως να αλλάζεις τις ρίμες για να τα φυλάει ο επιλεγμένος βλαξ
 
Τζένη Καρέζη, Κώστας Κακαβάς,
Αλίκη Βουγιουκλάκη,φτού θα τα φυλάς!
 
Διότι ο Έλλην πολιτικός, νυμφευμένος με την Τέλεια Κυρία, την Πολιτική Διαχείριση, του γένους της Εικονικής Διαπραγμάτευσης, πρέπει να ανέχεται ένα μούλικο από προηγούμενο γάμο του ονόματι Πολιτικό Κόστος.
 
Ο Διαπραγματευτής, έχει διδαχτεί πως πρέπει να ροκανίσει τον Αντεραστή που φλερτάρει τη μάνα του, την Τέλεια Κυρία, τον φρικτό τουρίστα με την πριαπική μαλαπέρδα, τον αισχρό Ruit Horas, ώσπου να βγει, από τα καζάνια της κόλασης ο πατέρας του, ο Αγαθός Μαλαγάνας, που τον σκότωσαν ρίχνοντάς του υδράργυρο στο αφτί.
 
Το Φάντασμά του, θα τα βρει με τον Σμιτ, τον Ντεσταίν, τον Σαντέρ, τον Έρχαρντ και τον Τρούμαν. Τι κι αν φάγαμε το Σχέδιο Μάρσαλ, την αμερικανικη βοήθεια, τα ΜΟΠ και τα ΕΣΠΑ; Μήγαρις και οι γείτονες δεν το έκαμαν; Σημασία έχει η φιλία, η αρχαία Ελλάς, τα Φώτα του Πολιτισμού και όχι τα ψυχρά νούμερα.
 
Φυλάττουμε Θερμοπύλες εμείς.Και το Μαξίμου, άμα λάχει.
 
’Οχι,δεν παραπέμπω στην Μαξιμού και τι ετράβηξε απο τον Ακρίτη. Τον ήρωα που βίνησε την Αμαζόνα και πήε και καυχήθη στην κυρά του,κι επειδή εκείνη συνοφρυώθηκε, ξαναπέρασε το ποτάμι και την σκότωσε, ο εις μικρόν γενναίος.
 
Και επέζευσα τον μαύρον μου και λύω τ' άρματά μου
και τα επεθύμα η Μαξιμού γοργόν της τα εποίκα.
 
Εξάλλου, έρχεται ο Μπλίχερ. Οι θεσμοί χρονοτριβούν στο Ουγκουμόντ και η αγέρωχη, σάπια σάρκα της πάλαι ποτέ Αυτοκρατορικής Φρουράς, θα σαρωθεί από τους Φουζιλιέρους στο λόφο.Και μια νέα Ευρώπη θα γεννηθεί, που είμαστε συνδρομητές της από πάντα, κι ας βγαίνει δικεφαλη και  ανάποδα.
 
 
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
Οι παραπομπές μου είναι ενδεικτικές απο τον χώρο των γραμμάτων και των τεχνών:
 
Η επιστροφή της γηραιάς κυρίας, the lady vanishes, μια γυναίκα φεύγει, μια σωστή κυρία, την είδα ξανά στο δρόμο μια μέρα και μια καλησπέρα δεν είπαμ΄οι δυό, back street girl, Τι απόγινε η Μπέιμπι Τζέιν, ο σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριγιόνι, η στρίγγλα που έγινε αρνάκι, ε-ε-έρχεται. Μακμπέθ επίσης,πράξη τέταρτη.
 
    Δεν γίνεται! ποιος ημπορεί τα δάση ν' αγγαρεύση;
    ποιος είν' εκείνος που 'μπορεί το δένδρον να προστάξη
    από της γης την αγκαλιά την ρίζα του να 'βγάλη;
    Ω προμαντεύματα γλυκά! Ωραία! Ω χαρά μου!
    Δεν θα σηκώσης κεφαλήν ποτέ, Αποστασία,
    εκτός αν πρώτα σηκωθή το δάσος της Βερνάμης· —
    κι' ο Μάκβεθ εις τον θρόνον του γερά στερεωμένος
    βίον θα ζήση ευτυχή, ως πού να έλθ' η ώρα
    τον φόρον του 'ς της φύσεως τον νόμον να πληρώση!
 
Αυτό με τα δέντρα που πορπατούν, πολύ να το προσέξετε.