• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Γιά τους Κοέν, Ναυσικά είναι ο μπλουζίστας που ανταμώνουν στο σταυροδρόμι. Πάρτε λοιπόν σειρήνες.
Ναυσικάα
Πάνος Θεοδωρίδης | 23.03.2014 | 18:10
O Σοφοκλής είναι ουσιαστικά τυπική έκφραση του Χρυσού αιώνα. Ένα λαμπρό στερεότυπο. Περικλής. Πλάτων. Φειδίας. Τον διετρεξε ολόκληρον, εκτός απο εννέα χρόνια.  Στην νίκη της Σαλαμίνας, έφηβος, ηγήθηκε του Παιάνα όταν έγινε χοροστάσι γύρω απο το Τρόπαιο της νίκης.
 
Έγραψε 124  έργα, εισήγαγε τον τρίτο υποκριτή, νίκησε τον Αισχύλο όταν οι κριτές επιλέχτηκαν όχι με κλήρο ,αλλά με συμμετοχή των διασήμων του καιρού, όπως ο  Κίμωνας, υπήρξε Ελληνοταμίας και στρατηγός στην γενοκτονία της Σάμου απο τον Περικλή.
 
Τις δημόσιες θέσεις τις κέρδισε καθώς η Αντιγόνη του λατρεύτηκε παράφορα.
 
Ανέλαβε μέρος της έκτακτης διακυβέρνησης της πόλης μετά την συμφορά της Σικελίας. Εκανε δυό παιδιά, το ένα εκτός σειράς. Οταν τα παιδιά του  ζητησαν να τον θεωρήσει η πολιτεία ξεκούτη, κέρδισε την υπόθεση διαβάζοντας στο δικαστήριο μέρος απο τον ανέκδοτό του Οιδίποδα.
 
Εφερε την λατρεία του Ασκληπιού στην Αθήνα και τιμήθηκε ως δεξιών, στην ουσία ως δεξιός, στις δικές μας,χαλαρές αναλογίες.
 
Αφησε τρεις εκφράσεις που ακόμη επιβιώνουν: έρως ανίκατε μάχαν, δώρα άδωρα και το ως εύ παρέστης.
 
Διαβάζοντας αυτά τα απλα και τα άχαρα, νομίζει κάποιος ότι ο Χρυσός αιώνας ήταν καμωμένος απο χρυσό και ελέφαντα, απο δίκαιο Αριστείδη, απο νίκες και σφαγές υπο την μαγεία των Προπυλαίων και του Ερεχθείου. Απο τον Σοφοκλή.
 
Αλλα απο μιά λεπτομέρεια ενός ρωμαίου βιβλιοπόντικα ,ψόφιου για γκόσιπ και μαλελισμούς, του Αθήναιου, φαντάζει αλλιώτικα η σάρκα και ο οίστρος ενός παίδαρου. Ο γιός του οπλοπώλη άργησε να μπει στα δημόσια και στα θεατρικά και στα στρατηγικά. Η μισή του ζωή είναι αφανής. Νομίζω πως την γλεντούσε :
 
Ο Σοφοκλής ,εκτός απο μεγάλη ομορφια, κάτεχε απο παιδί την τέχνη του χορου και της μουσικής, με δάσκαλο τον σπουδαίο Λάμπρο.
Μετά την ναυμαχία της Σαλαμίνας ήταν πρώτος χορευτής στην παράσταση γύρω απο το τρόπαιο, με υπόκρουση λύρας ,ολόγυμνος και αλειμμένος με λαδι.
Αλλοι λενε ντυμένος.
Πάντως, όταν πρωταγωνιστούσε στον [αοιδό]«Θάμυρι» την τραγωδία του, έπαιζε ο ίδιος την κιθάρα.
Και χειρίστηκε με εξαιρετικό τρόπο την μπάλα όταν υποδύθηκε την Ναυσικά.
 
Μετά απο το «Ναυσικάα», δεν χρειαζεται να μνημονεύσω τις επιδόσεις του Σωκράτη στον χορό με το ονομα Μέμφις. Στο μυαλό μου γεννήθηκε ο νέος χειριστής της αγνότητας και της ασέλγειας, ο Σοφοκλής ως Ναυσικά. Αυτός αξίζει επετειακά, σουρεαλιστικά, συνειρμικά, αισθητικά, ανατρεπτικά. Εγινε σφαγέας και θεσμικός και ένθεος και ενίοτε χαμένος στην τέχνη της πλήξης που είναι η μόνη βραβεύσιμη. Αλλα εγώ τον βλέπω ως Ναυσικά, όπως οι ζωγράφοι εν τη διαχρονία ιστορούν, στο ανώνυμο εμβατήριο σχημάτων και χρωμάτων.
Και προσώρας, λέξη για τον Οδυσσέα. Διότι η νύξη του Αθήναιου μου υπενθύμισε το ηδονικό περιεχόμενο ενός συστημικού ,απλανούς όντος, οπως και το ξεφτελισμένο κυνηγητό της φήμης απο κάποιο κάρο με πατάτες που παριστάνει τον εξώλης και προώλης.