• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Ποίηση με συνειρμούς, κι ας μη μπορείς.
Πάνος Θεοδωρίδης | 28.12.2015 | 06:01
Όσο μπορείς
(που δε μπορείς, το θεό μπάρμπα να΄χεις)


Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
(σε πληροφορώ πως την έκατσες τη βάρκα)
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
(κι άλλη προσπάθεια; καπετάνιος, ναύκληρος, μούτσος και βατσιμάνης, σ΄ένα γκαζάδικο που βρωμάει φορμόλη και άτκινσον, χωρίς δεύτερο βρακί,με χειροπέδες δεμένα τα χέρια στην πλάτη)
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
(εξήγησα γιατί δεν μπορώ.Άλλη ξεφτίλα δεν χωράει, όσο και να την επιδιώκω)
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
(περισσότερη συνάφεια από την Ερμού κυριακάτικα,αποκλείεται κι όμως γιορτάσαμε μια χαρά, απένταροι και ευτυχείς)
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
(με λιγότερες κινήσεις θα μοιάζω πτώμα, εξάλλου δεν πολυμιλάω, διότι τραυλίζω)
Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
(εσύ όποτε μπόρειες, έβαζες σε μια βαλίτζα δύο ρούχα και δραπέτευες στο Κάιρο)
γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την
(είναι ένας κήπος με αγάλματα,μόνον να κάνεις φούρλες γύρω τους μπορείς, σιγά την έκθεση)
στων σχέσεων και των συναναστροφών
(κι όμως ήσουν γοητευτικός με τα κεριά, με το σερβίρισμα στο δωμάτιό σου, με εκείνο το «είναι ρομαντικοί! ρομαντικοί! ρομαντικοί!»
την καθημερινήν ανοησία,
(ξύπνησα με το γνωστό μαρμάρινο κεφάλι στα χέρια,κι ακούω στον αγουροξύπνημα «μου αρέσει ο τρόπος που σκέφτεσαι» αλλ΄ήταν ένα από τα κορίτσια του star που ήθελαν πονηρά τηλεφωνήματα, οπότε η ανοησία περνάει ξώφαλτση)
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική
(και πως να ζήσω με αυτό το φορτικό σαρκίο που κατάφερα να αποκτήσω με χίλια ζόρια, χωρις να δανειστώ ξένους ήχους, ξένους στίχους και δανεικούς καθρέφτες;καλά που φορτώθηκα τις ξένες εμπειρίες και πορεύομαι)
 
Έτσι προβλέπω να διδάσκεται ο Καβάφης, μετά είκοσι έτη. Διεμφυλικώς, διαπροσωπικώς, διακριτικά, με παρεμβολές του αναγνώστη που τον έπρηξαν οι βαρκαρόλες. Θα γίνει ο ποιητής των κακιασμένων, και πάνω στον αιώνα του (2033, προς διευκόλυνσίν σας) μια μυριάδα καβαφάκια θα απλώσουν κάτω από τα οικολογικά φουρφούρια, ό,τι απόμεινε από την αποξηραμένη εφηβεία τους, νομίζοντας πως η γοητεία μιας εξαίσιας ποίησης, είναι σωσίτριχον και παυσίλυπον, φίλητρον και μίσητρον, επειδή έρχονται εξ Ομονοίας ενώ εκ Συντάγματος ερρύη τα κάλα. Κι αυτοί που μπορούν, η καρδιά τους στην Κίνα θα βρίσκεται.
 
Δείτε επίσης:
639a0a8925296e7ac402cf317735ff19.jpg